Bölümler 1Şu an: karmaşık Kelebekler
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Baş kaldırmak
Herkesin birbirini güç için sattığı bu dünyada kendime göre birini bulmak imkansız gelebilir ama bu daha yolun başı.
Kelebeklerin doğuşunun 34. Yılı
Her dileğin gerçekleşmesi mümkün olmayabilir. En azından krallıkta yaşayan herkes böyle düşünüyordu. Yüzyıllardır anlatılan bir efsaneye göre, dilekleri yeniden hayata döndürebilecek bir fener vardı. Ancak kimse onun nerede olduğunu bilmiyordu.
Ben de bilmiyordum.
Ta ki bir gün, ait olmadığım bir sarayda yaşamaktan yorulup her şeyi geride bırakana kadar çünkü sarayda herkesin bir yeri vardı. Kralın tahtı, kraliçenin bahçesi, prenslerin odaları... Benimse hiçbir yerde gerçekten bir yerim yoktu.
Onların kızı olarak anılıyordum. Fakat kan bağıyla değil, yalnızca bir kararla bu ailenin parçası olmuştum.
Belki de bu yüzden bir gün oradan gitmeye karar verdim.
Ama tek bildiğim şey şuan fenerin yanmadığıydı. Kimsenin dilekleri yerine gelmiyor veya kimse feneri göremiyordu... Yani duyduklarım böyledi.. Yıllar boyunca krallığımız iflas etmiş. Hazine sandıklarından çıkan 50 altın krallığın geçinmesini sağlayamıyordu. Tamamen yoksullaşmıştık. Umutlar kesilmiş herkes sadece dilek fenerinin yanmasını veya onlara bir işaret vermesini bekliyordu...
Umutsuzluk, ekonomik çöküş krallığı yıkmak üzereydi taki Kara Orman' ın Prensi bizden kendisine bir eş isteyene kadar. Krallık kararsızdı onlara vericek gelinleri yoktu taki üvey abim parmağıyla beni gösterene kadar.
"O gitmeli. Ona eş olabilecek tek kişi o.. "
Gözlerim korkuyla açıldı.
"Ama bu haksızlık ben reşit bile değilim daha 17 yaşındayım!! "
Herkes tedirgindi.. Üvey abim dışında herkes. Üvey abimin yüzü soğuk ve duygusuzdu.Herhangi bir acıma yoktu. Gözlerim doldu sonra hızla sarayın merdivenlerine koştum. Güllerle süslenmiş olan bu merdiven artık midemi bulandırıyordu. Şuan tek istediğim bu acımasız rüyadan uyanmaktı.
Sonraki gün..
Sabah erken kalktım. Beyaz ipek bir elbise giydim ve kahvaltı için aşağıya indim. Zaten yemeye başlamışlardı bile merdivenden inerken herkes bana odaklandı hizmetçiler acıma ile bana baktı. Yanlarından geçerken fısıltılarını duydum biri şöyle söyledi.
"Duyduğuma göre Kara Orman'ın Prens'i ile evlenecekmiş... O çok acımasızmış. Bütün eşlerini acımasızca öldürmüş.. Belki biraz şanslı olur ve onu öldürmez.. Dilek feneri onu korusun.. "
Bu sözler beni daha çok korkutuyordu. Tedirgin adımlarla masaya oturdum. Üvey babam boğazını temizledi.
"Lia.. Yemekten sonra odama gel"
Bunu demesi gibi kalkıp odasına gitti. Zaman kaybetmeden onu takip ettim. Aç değildim midem bulanıyordu.. Büyük ahşap kapının önüne geldim ve içeri adım attığım anda odanın serin havası yüzüme vurdu... Babam oturduğu yerden bana döndü.
"Üzgünüm lia..ama yarın hemen evlenme ritüelini başlatmamız gerek... "
Bölüm etkileşimi
