Karanlıkta Doğan ışık kitap kapağı

1. bölüm / 2

Karanlıkta Doğan ışık

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: Karanlıkta Doğan ışık

Gecenin en kör vaktinde, Nieva ailesinin evindeki o son fırtına koptuğunda Lara henüz küçüktü ama zihnine kazınan o dehşeti dün gibi hatırlıyordu.
Kulakları tırmalayan kırılan cam sesleri, babası Levent’in alkol kokan sarhoş bağırışları ve annesi Nezike’nin çaresiz hıçkırıkları evi yaşanmaz bir enkaza çevirmişti.
En acısı da annesi o gece, karnında henüz doğmamış olan kardeşi Atlas Kutay’ı taşıyordu. O fırtınalı gecenin sabahında babası, bencilce ve arkasına bile bakmadan, hamile bir kadını ve küçük kızını bir başlarına bırakıp o kapıdan çıkıp gitti.
Mahkeme salonunun soğuk koridorlarında boşanma davası bittiğinde, Lara kalbinin etrafına kimsenin aşamayacağı sert, dik başlı ve ödün vermez bir zırh ördü. O günden tam dört ay sonra, annesi Nezike binbir fedakarlıkla hayatlarını az çok düzene koymuş, durumlarını toparlamıştı ki küçük Atlas dünyaya gözlerini açtı.
Lara, babasız geçen o ilk dört ayın ve ömrü boyunca hiç tadamadığı o koşulsuz "baba sevgisinin" burukluğunu, kundaktaki kardeşini kucağına aldığı an bir yemine dönüştürdü. Kendisinin hiç yaşayamadığı o güvenli çocukluğu, o büyük sevgiyi ve şefkati tek bir damlasını bile esirgemeden kardeşine verecekti.
Yıllar boyunca hem Atlas’a koruyucu bir duvar oldu hem de annesinin omuzlarındaki yükü hafifletmek için kendi gençliğini feda etti. Dışarıdan bakanlar ona "soğuk" ya da "ulaşılmaz" diyordu; çünkü o, ailesini korumak için erken büyümek zorunda kalmış bir savaşçıydı. Tek dayanağı ise annelerinin dostluğu sayesinde bebeklikten beri can ciğer büyüdüğü Amelie'ydi. Amelie, Lara'nın her düştüğünde arkasından işleri toparlayan, onu asla yalnız bırakmayan gizli ve fedakar koruyucu meleğiydi.
Lise son sınıfın ilk gününde okul koridorunda yürürken, Lara zırhını her zamankinden daha sıkı kuşanmıştı; çünkü evde onu bekleyen dünyalar tatlısı bir kardeşi ve fedakar bir annesi vardı. Aynı sabahın ilk ışıklarında, şehrin tamamen farklı bir sokağında ise adeta bir masal uyanıyordu. Adını, anne ve babası Yüsra ile Yılmaz'ın yıllar önce birbirlerine aşık olduğu o büyüleyici gece vaktinden alan Gece Sokakbaşı, odasına sızan yumuşak gün ışığıyla gözlerini açtı. Aşağı indiğinde mutfaktan yükselen taze kahve kokusuna, babasının neşeli mırıltıları eşlik ediyordu. Gece’yi görür görmez yüzünde dünyalara bedel bir şefkat beliren babası Yılmaz, kızına sıkıca sarılıp saçlarından öptü.
Aralarındaki bu muazzam, sarsılmaz baba-kız bağı, Gece’yi hayatı boyunca huzurlu, sakin, sessiz ve son derece zeki bir kız olarak büyütmüştü. O, dünyanın herkes için bu kadar güvenli ve şefkatli bir yer olduğunu sanıyor, okul koridorunda sırt çantasıyla yürürken birazdan üzerine çevrilecek o karanlık, kıskanç bakışlardan tamamen habersiz adımlıyordu. Birkaç mahalle ötede Liam Saramago, boy aynasının karşısında okul gömleğinin yakasını düzeltirken içeriden gelen kahkaha seslerine tebessüm ediyordu. Annesi Lavin ve babası Levent, mutfakta sanki birer ebeveyn gibi değil de Liam’ın en yakın iki arkadaşı gibi akşamki maç üzerine iddialaşıyorlardı.
Huzurlu, modern ve sevgi dolu bir ailede, evin tek çocuğu olarak el bebek gül bebek büyütülen Liam, bu yoğun ilgiden şımarmak yerine etrafındaki herkese bulaşan samimi ve neşeli bir enerjiye sahip olmuştu. Okulun en sevilen, en popüler çocuğuydu. Çantasını omzuna takıp evden çıkarken, o gün okul sırasında içindeki o koca baba yarasını şefkatiyle sarmaya çalışacağı, öfkesine güvenli bir liman olacağı o sert kıza, yani Lara'ya ilk adımını atacağından henüz tamamen habersizdi. Şehrin en lüks semtindeki Alkuş malikanesinde ise sadece derin ve soğuk bir sessizlik hakimdi.
18 yaşındaki Ethan, o devasa ve bomboş kahvaltı masasında tek başına oturuyordu. Anne ve babası o kadar işkolik insanlardı ki, yine çoktan şirket işleri için evden çıkmış, masaya sadece pazar günleri kahvaltıda görüşebileceklerini hatırlatan bir not bırakmışlardı. Maddi durumları ne kadar kusursuzsa, Ethan’ın çocukluğu da o kadar yalnız ve mahzun geçmişti. Onu erkenden olgunlaştıran bu ıssızlıkta onun gerçek ailesi; küçüklüğünden beri onu sevgiyle büyüten, aralarındaki bağın asla kopmayacağı yaşlı yardımcısı Yazgül Teyze ve yanından bir an bile ayrılmayan sadık köpeği Cesika olmuştu.
Ethan, bu erken büyümenin getirdiği gizemli, karizmatik ve sessiz duruşuyla okul bahçesinden içeri adım attı. Ders zilinin keskin sesiyle bu dört farklı hayat, lise son sınıfın kapısında ilk kez yan yana geldi. Lara GÜZ ALACAKARANLIĞI LİSESİNDE ilk gününde sınıfa girip sırasına oturduğunda, gözleri saniyeler içinde Gece’ye kilitlendi. Gece’nin o hiçbir dert görmemiş gibi duran huzurlu sakinliği, babasının şefkatini adeta üzerinde asil bir kıyafet gibi taşıması, Lara’nın içindeki o eski yarayı cayır cayır yaktı. Kendi kardeşi Atlas’a vermeye çalıştığı o baba şefkatini, Gece’nin babasından zahmetsizce alışını izlemek canını acıtıyordu.
İçten içe Gece’yi deli gibi kıskanıyor, ona bakarken yüzündeki o sert ve negatif ifadeyi gizleyemiyordu. Gece ise sırasına geçmiş, zekice bir sakinlikle kitabının sayfalarını çevirirken, Lara’nın kendisini fena halde taktığından ve o mutlu aile tablosunun bir başkasının canını yaktığından henüz tamamen habersizdi.
Sınıfın arka tarafında ise Liam ve Ethan yan yana duruyordu. Liam neşeyle sınıftakilere takılıp ortama samimiyet katarken, Ethan her zamanki sessizliğiyle camdan dışarıyı, bahçedeki ağaçları izliyordu. Tam o anda Ethan kafasını çevirdi ve Gece ile göz göze geldi. Sadece bir saniyeliğine birbirine değen o iki bakış, aralarında kelimelere ihtiyaç duymayan tuhaf ve derin bir köprü kurdu; iki ruh sanki birbirini o an tanımış, ruh ikizi olduklarını sessizce fısıldamıştı. Liam’ın dikkatini ise ön sırada, adeta dünyaya savaş açmış gibi dik oturan Lara çekti.
Liam, bu dik başlı kızın gözlerindeki öfkenin arkasında saklanan o derin kırgınlığı ve babasızlık yarasını ilk kez o an sezdi. İçinde, o güne kadar hiç hissetmediği güçlü bir koruma ve şefkat içgüdüsü uyandı. Sıraların en arkasında ise grubun gizli kahramanı Amelie oturuyordu. Bakışlarını bir an bile Lara’nın üzerinden ayırmıyor, çocukluk arkadaşının Gece’ye bakarken içten içe nasıl kavrulduğunu, eve gidince Atlas'a sarılıp nasıl ağladığını çok iyi biliyordu. Amelie, bu dört farklı dünyadan gelen insanın hayatlarının nasıl büyük bir kördüğüme dönüşeceğini hisseder gibi derin bir nefes aldı, öne doğru uzanıp Lara’nın gergin omuzlarına hafifçe dokundu. Bu sessiz dokunuş, hayatlarını sonsuza dek değiştirecek o fırtınadan önceki son sakinlikti.
Saçma olduğunu bende biliyorum ama 3 yıl önce ilk hikayem olarak yazdım bende onca emeğim boşa gitmesin diye paylaştım umarım beğenirsiniz ve beğeni ile yorum yapmayı unutmayın LÜTFEN

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 5beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…