Karanlık Lütuf kitap kapağı

1. bölüm / 1

1.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: 1.Bölüm
  1. 1 1.Bölüm647 kelime · Okuduğun bölüm

-Kızım!Hadi gel sofra hazır!
-Geliyorum annecim!
Mutfağa gittiğimde babam yoktu, bi an durdum her zaman önce gelirdi.
-Anne?Babam nerde?
-Baban mı?Baban şuan işte.
Sesi boğuk, titremiş, ve kekelek çıktı. Birşey saklıyorlardı. Küçük olsam da anlamıştım yani. Etraf olması gerekenden daha gergindi. Annem salatayı daha hızlı ve acemi doğruyor, boynundan süzülen küçük terler belli oluyordu.
-Anne iyi misin?Birşey varsa söyle merak ediyorum.
Sonunda cesaretimi toplayıp konuştum normal davranarak ama annem garip davranıyordu. Sorumu duyunca hafif irkildi. Ne oluyordu?
-Anne?Beni dinliyor musu-
-Baban'ın küçük bir işi çıkmıştır tatlım. Çok olmadan gelir,sen geç yemeğini ye.
Sanki kelimeler boğazından zor çıkıyormuş gibiydi. Her zaman güler yüzlü olan, neşeli ve enerjik olan annem bugün bir garipti. Neden bu kadar farklı davranıyordu? Anlayamicamı falan mı düşünüyordu? Bir kere ben 8 yaşındaydım. Ama neyse şuan konu bu gergin ortamın içindeki sebepti. Dah fazla uzatmayıp yerime oturdum. Yemekler annemin boğazından yavaş ve kontrolsüzce geçiyordu. Daha da meraklanmıştım.
-Bi sorun mu va-
Derken kapı çok sert bir şekilde vuruldu. Annem irkildim, sanki titriyordu. Alışılmadık bir gülümseme takındı.
-B-baban gelmiştir tatlım ben bir bakay-
Kapı bir kez daha sert bir cümbüş ile vurulunca annem koştu. Dış kapı açılınca bi sessizlik oldu sonra da büyük bi gürültü. İçeri siyah takım giymiş adamlar büyük büyük silahlarla içeri girdiler bir anda. Hem çok şaşırdım hem de donakladım. Ne olduğunu anlamak için kafamı anneme çevirince annemin kollarından tutmuşlar bana tek bir şey dedi.
-Özür dilerim tatlım..
Ve kafasında bir anda mermi patladı. O an ne düşüneceğimi ve ne tepki vereceğimi bilemedim. Gözlerim sadece yere kanlar içinde gözleri açık kalmiş annemin cansız bedenine bakakalmıştı. Sanki o an bütün kanım çekilmiş bir canımı almışlar gibi hissettim. Vücudum istemsizce titremeye başladı. Bir tane adam benim kolumdan tutup sertçe evden çıkarırken ben hala annemin yerde yatan, yere düştüğübde gözleri bana bakan annemde takılı kalmış sesim boğukça çıkıyor, adamlar beni evin dışına iteliyordu.
-Bırakın beni! Anne! Hayır! Hayır! Hayır! Dokunmayın bana!
Beni siyah arabaya bindirdiler. Sesimin çıkmaması için kafama bir torba geçirdiler ve o arabanın içinde nereye gittiğim belirsiz yol boyu süren hıçkırıklarım ve göz yaşlarım hakim oldu. O kadar ağlamışım ki ne olduğunu nerye gittiğim belirsiz bir yerde durunca sesim kısılmaya başladı. Araba durdu. Kafamdaki torba kalktı. Olan karşımda gördüğüm adamlara bağırmak istedim ama sesim kısılmıştı ağlamaktan. Sadece suratlarına boş ve sessiz bakakaldım. Beni kolumdan tutup çekiştirdiler. Büyük, eski, duvarı soyulmuş ve camları kırılmış bi binaya götürüyorlardı beni. İçeri girdikçe ışıklar azalıyor ve odalar büyüyordu. Biraz daha beni çekiştirdikten sonra loş bir ışık gördüm sonunda. Altında bir sandalye ve elleri bağlanmış bir adam oturuyordu. Gözlerimin kısarak iyice baktım ve o adamın babam olduğunu anladım o an!
-Baba?!
Sesimi duyunca irkildi ve bana döndü.
-Kızım?!
Sesinde alışılmışlık vardı,sanki beni bekliyormuş gibi hiç endişeli görünüp üzülmuş gibiydi. Yüzünda mahçup,pişman ve kaygı vardı. Hem annem,şimdide babam. Her zaman pozitif olup da beni eğlendirip güldüren, güzel vakit geçirdiğimiz babam,şuan karşımda perişan halde elleri ve ayakları bağlı sandalyede oturuyordu. Ne ara böyle olmuştu ailemiz? Biz normal,sakin, mutluyu ve huzurlu bir aileydik. Diye düşünürken karanlıktan boyu orta,dövmeli,saçının yarısı beyazlamış bir adam çıktı. Diğer adamlar eğildi babam ise hemen ürktü. Dövmeli adamın keskin lacivert gözleri hemen bana keskin bir şekilde geldi. Heyecan ve eğlence ile gülümsedi.
-Demekki o meşhur kızın buymuş Demir.
Olduğum yerde donakladım. Babam ile bu adam tanışıyor muydu? Ne vardı babamı bu hale getirip de annemin öleceği.
-Baba?
Dedim titremiş, kokmuş ve umut olan bir kısık sesle. Sustu, dudaklarını araladı ama sözcük dökülmedi ağzından.
-Annem neden öldü? Neden burdayız?
Bunu duyunca şok oldu, gözleri kocaman açıldı ve dövmeli adama döndü.
-B-burcu'yu ö-öldürdünüz m-mü?
Dövmeli adamın gülümsemesi daha da genişledi.
-Burcu muymuş ismi? Hm,güzel isim.
Babam öfkeden yerle bir olurken dövmeli adamın keyif alışını titreyerek izliyordum.
-Ama tüh,yazık oldu. Aslında olmadı. Değil mi Demir?
Hızla bakışlarımı babama çevirdim, sustu ve sustu. Yüzünde mahçup ve sinir edici ifade okunuyordu. Babam birşey biliyordu, susamazdı!
-Baba?
Dedim çaresizce.
-Baba!
Dövmeli adam silahı ile oynuyordu elinde.
-Bak çocuk,senin annen de,baban da bir suçlu.
Ne..

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…