4. Bölüm

Yaprak

Uykumdan uyandırılmayı sevmem.
Bunu Tugay’a da söylemiştim. Uyanmaktan nefret ederim demiştim. Uykunun en güzel yerinde, her şey yarımken gözlerimi açmak bana göre değil.
O gece de öyle oldu.
Saatin kaç olduğunu bilmiyordum. Gözlerimi açtığımda odanın karanlığı hâlâ yerindeydi. Sessizdi. Fazla sessiz. Tekrar uyumak için gözlerimi kapatacaktım ki, perdeden sızan bir ışık dikkatimi çekti.
Tugay’ın evi.
Işıkları açıktı.
Saat dörde geliyordu. Bunu biliyordum çünkü telefonuma bakma alışkanlığım vardı ama o an bakmadım. Gerek duymadım. Gece dörtte kim uyanık olur ki?
Perdenin aralığından baktım. Evden bir ses gelmiyordu. Bir hareket de yoktu. Sadece ışık. Sabit. Sanki biri oradaydı ama yok gibiydi.
Bir an için bunun beni ilgilendirmediğine karar verdim. Uykum daha ağır bastı. Yatağın sıcaklığı, düşüncelerimi bastırdı. Gözlerimi kapattım.
Sabah her zamanki gibi uyandım.
Her şey yerli yerindeydi.
Geceye dair o an, sanki yaşanmamış gibiydi.
Ta ki kapıma bırakılan çiçeği görene kadar.
Çiçek güzeldi. Fazla güzel.
Tugay’dan geldiğini anlamam zor olmadı.
Notu okumadım. Zaten notla ilgili kısmı kafamda çoktan halletmiştim. Ama çiçeğin seçimi… Nedense içime oturmadı. Dün gece gördüğüm ışıkla birlikte düşününce, tuhaf bir ağırlık bıraktı.
Belki de sadece çiçektir, dedim kendime.
Belki de gece gördüğüm şey, uykunun bana oynadığı bir oyundu.
Ama o sabah, ilk kez şunu düşündüm:
Gece herkes uyurken, Tugay neden uyanıktı ?
Sıradan bir gün geçirmiştim hemen yatağa girip kafamı yastığa koydum bu sefer çok hızlı uyumuştum fakat susadığım içn uyandım saat 4 olmak üzereydi perdenin açık kalan kısmından dışarıya baktım tugayın bir odasının ışığı yanıyordu.
Gece ışık yandığında, bu
kez dayanamadım.
Ayaklarım beni yataktan kaldırdı. Gürültü yapmamaya çalışarak pencereye yaklaştım. Perdeyi sadece iki parmak araladım. Tugay’ın evine baktım.
Işık yine aynı odadaydı.
Ama bu kez bir şey farklıydı.
Perdeleri tam kapalı değildi. Arada küçük bir boşluk vardı. İçeriyi net göremiyordum ama odanın düzenini seçebiliyordum. Masa. Sandalye. Duvara yaslanmış bir şey.
Sonra fark ettim.
Duvarın üzerinde, karşıdan bile seçilebilecek kadar belirgin bir şey vardı.
Bir fotoğraf.
Kalbim hızlandı. Nedenini bilmiyordum. Fotoğraf dediğin her evde olurdu. Ama bu… bana ait bir his uyandırıyordu.
Bir adım daha yaklaştım cama. Camın soğukluğu alnıma değdi. O an, fotoğraftaki silueti tanıdım.
Ben.
Net değildi ama şüpheye yer bırakmıyordu. Saçımın düşüşü. Omzumun çizgisi. O fotoğrafta ben vardım. Ne zaman çekildiğini bilmiyordum. Çekildiğini bile bilmiyordum.
Bir anda ışık söndü.
Geri çekildim. Kalbim göğsümde çarptı. Odanın karanlığı üzerime çöktü. Bir süre kıpırdayamadım. Sonra perdeyi kapattım. Sertçe. Sanki kapatınca her şey bitecekmiş gibi hissettim uyumadım . Uyuduğumu sanmıyorum.
Sabah alarm çaldığında, irkilerek uyandım. Her zamanki gibi. Uyanmaktan yine nefret ederek. Ama bu kez, gecenin içimde bıraktığı o his yerli yerindeydi. Gitmemişti.
Yatağın kenarında oturdum. Ayaklarımı yere bastım. Bir süre öylece kaldım. Ev sessizdi. Fazla sessiz. Sanki gece hâlâ bitmemişti.
Mutfağa gittim. Su içtim. Bardağın titrediğini fark ettim ama bunun soğuktan mı yoksa benden mi olduğunu anlayamadım. Pencereye baktım. Tugay’ın evi gündüzleri her zamanki gibi sıradan görünüyordu. Perdeler kapalıydı. Kapı önünde kimse yoktu.
O an kendime kızdım.
Gece gördüğüm şeyin anlamını büyüttüğümü düşündüm. Yarım uykuyla bakılan şeyler net olmazdı. Göz insanı yanıltırdı.
Odaya geri döndüm.
Masamın üzerindeki yaprağı o zaman fark ettim.
Vazodaki çiçekten kopmuştu. Rengini hemen tanıdım. Dün eksik değildi. Eminim. Yaprak masanın tam ortasındaydı. Özenle bırakılmış gibiydi. Rastgele düşmüş olamazdı.
Elimi uzatmadım.
Dokunursam gerçek olacakmış gibi hissettim.
Üzerimi giyindim. Aynada kendime baktım. Normal görünüyordum. Bu beni biraz daha huzursuz etti. İnsan böyle anlarda yüzünde bir şeyler görmek ister. Bir iz, bir işaret. Ama yoktu.
Evden çıkmadan önce vazoya baktım. Çiçek hâlâ güzeldi. Ama eksikti. Sanki bir şey alınmış gibiydi, koparılmış değil.
Kapıyı kilitledim.
Bir kez.
Sonra bir kez daha.
Merkez yolunda Tugay’ı aradım gözlerimle. Görmedim. Ne evinin önünde, ne sokakta. Sanki orada yaşamıyordu. Sanki sadece geceleri var oluyordu.
Akşam eve döndüğümde, içimde garip bir beklenti vardı. Neyi beklediğimi bilmiyordum ama bir şeyin devam edeceğinden emindim.
Gece oldu.
Işık yine yandı.
Bu kez perdeyi araladım ama daha dikkatli baktım. Kendimi zorladım. O fotoğrafı tekrar görmek istedim. Ama seçemedim. Siluet vardı sadece. Bir insan. Duruşu tanıdık gibi ama net değil. Herkes olabilirdi. Ben de… olmayabilirdim.
İçimden bir ses, “henüz emin değilsin” dedi.
Ve bu, beni rahatlatmadı.
Çünkü emin olmamak, bazen emin olmaktan daha iyiydi
Sabah olduğunda kendime bir kahve hazırladım kaç gecedir uykusuzdum tugayı gördüm günler sonra görmüştüm beni görünce el salladı, karşılık verdim ve onun bahçesine geçtim .
Bu sefer konuşmayı başlatan bendim
"Çiçek çok güzeldi ama gerek yoktu "

"Sorun değil çiçekler her zaman gereklidir "

" Peki seninle inatlaşmayacağım dedim

" evime gidiyorum görüşürüz

" görüşürüz hanımefendi "