Keyta'nın Güz Yağmurları

Keyta’nın güz yağmurları suya aç toprağı doyururken, rüzgâr ağaçların arasında süzülüyor, yaprakları hışırdatıyor, sararmış otları yana yatırıyordu. Ufukta batmaya yüz tutmuş bir güneş vardı; altından bir külçe gibi parlıyor, gri bulutların arasından sızıyordu.
​O kasvetli fırtına bulutlarını yaran ışık huzmeleri, vadinin ortasındaki koca çınar ağacına vurmayı özellikle seçmişlerdi sanki. Neredeyse sadece oraya vuruyor, ağacın altında oturan çocuğu rahatsız ediyorlardı. Ne var ki, çocuk keyfini bozmamakta kararlıydı. Sırtını çınarın iri gövdesine yaslamış, gözlerini çiseleyen yağmura inat sımsıkı kapamıştı. Göğsü sakince inip kalkıyor, burnuna taze toprak kokusu doluyordu.
​Ellerini kucağındaki deri çantasının üstüne koydu. Esintinin yanağını okşamasına izin verdi ve toprağa biraz daha gömüldü. Yüzüne bir gülümseme yayılırken, biraz daha keyfinin tadını çıkardı. Fakat en sonunda ışık göz kapaklarını rahatsız etmeyi başardı ve gözlerini açmasına sbep oldu. Kafasını yana çevirip, eliyle yüzünü gölgeledi.
​“Yani güneş… sen de tam zamanını buldun,” diye kendi kendine konuşuverdi bir an. Uyku sersemliğiyle kocaman esneyerek sol kolunu sıvazladı. Pazısındaki ağrısı nüksederken kontrol etmek için parmağının ucuyla sertçe bastırdı.
​"Ahh!" Ağrısı kesinlikle geçmemişti ve nedense kolunun gittikçe ağırlaştığını hissediyordu. Onu kaldırmak şu an işkence gibiydi.
​Çantasını ağrımayan kolunun altına, çok önemli gizli belgeler taşıyormuş gibi sakladı. Sol kolunu da serbestçe bırakmış, ağrısının mucizevi bir şekilde iyileşmesini ummuştu. Birkaç adım atmıştı ki huysuzlanarak çantanın yerini değiştirdi ve eline aldı. Üstüne bu kadar titrediği çantanın içinde ise aslında sadece katiplerden yürüttüğü bir defter —deftere çizim yaptığı için çarpmıştı— ve birkaç tahta kalem vardı. Onları da birlik komutanından yalvar yakar almıştı.
​Mihat kolunu ileri uzatıp, yağmuru kontrol edercesine elini havaya tuttu. Birkaç damla avucunun içine düşse de yağmur dinmiş, gökyüzü sarıya çalan bir kırmızıya boyanmıştı. Kasabaya dönmek için uygun bir zamandı. Zaten akşam sayımında olmazsa bu ayki üçüncü cezasını alacak, Wan bile onu birlik komutanının gazabından koruyamayacaktı.
​Kasabaya doğru toprak yollarda hantalca ayak sürümeye başladı. Boş ekin tarlalarında yürüdü, tepeleri göğe uzanan, bal rengi, Hast hanedanına ait ağaç korularında gezindi. Ve az kalsın Keyta’nın bu köklü ailesine ait korunun bekçisi onu bir hırsız sanacak, ihbar edip elinin yerine bir kanca takılmasına sebep olacaktı. Sırtındaki asker üniformasıyla paçayı zar zor kurtardı ve arkasındaki bekçiye huzursuz bakışlar atarak oradan uzaklaştı.
​Kasabanın hemen çıkışına kadar süren kaçışı, üç metre öteden görünen melek heykelinin dikildiği çeşmeyi görmesiyle son buldu. Küçük sıranın arkasına sonuncu olarak eklenirken, önünde dört köylü dikiliyordu. Aralarından biri epey kabadayıydı. Önünde su doldurmaya yaşlı adamı kızgın bir boğa gibi süzüyor, ayaklarını her yere vurduğunda toz zerreciklerini havaya kaldırıyordu. Üstelik bu gereksiz huysuzluğunun yanında, dört kişilik bir aileye yetecek iki koca su varili getirmiş, resmen çeşmenin önüne set kuracaktı.
​Mihat başını umutsuzca iki yana yaslayıp kurumuş dudaklarını yaladı. Anlaşılan ağzındaki o iğrenç tat biraz daha onunlaydı. Sıkılarak çantasının kenarlarındaki ilmeklerle oynarken geniş omuzlu, çam yarması adam varillerini kaplumbağa yavaşlığındaki dededen sonra nihayet doldurdu. Bir an çekilmeyecekmiş gibi hareketler yapsa da vazgeçti. İki varili üst üste koydu ve kasabanın iç taraflarına doğru gözden kayboldu.
​Onun ardındaki iki kadının ise hiç aceleleri yoktu. Bir tanesi kırmızı eteğinin fırfırlarıyla oynuyor, yüzünü ve kollarını banyo yaparmışçasına yıkıyordu. Serinliğin etkisiyle gülümserken kestane rengi saçları iyice yüzüne yapıştı. Onları yanağından çekerek, beline kadar uzanan saçlarını geriye savurdu. Diğer kadın da çelik ibrikleri doldurup, yüzünü yıkamış kıza çimdik attı.
​“Tera, aylaklık edip durma!”
​İbriği sertçe ona uzattı, kendi ibriğini aldı ve buğday başağı rengindeki yüzünde bir sırıtış belirdi; aklına arkadaşının hoşuna gidebileceği bir fikir gelmişti.
​“Hem işimiz biterse belki Üstat İglo karşılama törenine gitmemize izin verir.”
​Tera’nın gözlerinin içi parladı.
​“Ayy… prensi de görür müyüz!?”
​Diğer kız soruya sadece gülerek cevap verdi ve onlar da kasabanın taş kaplı yollarında ilerlemeye başladılar.
​Mihat kızlara kısa bir bakış atıp, elini hafifçe içe bükerek buz gibi soğuk suya soktu. Ama susuzluğunu gidermesi avuçlarından sızıp kolunda kendine bir yol çizen damlacıklarla ve çantasını sudan iki metre ötede tutmaya çalışmasıyla pek kolay olmadı. Çeşme sırasının arkası bir halata atılan yeni ilmekler gibi uzayıp giderken, köylüler homurdanmaya başladı.
​"Amma beceriksiz bir çocuk ha!" dedi biri sıranın epey arkasından ses çıkararak. "Alt tarafı bir su içecek." Onun hemen önündeki adam elindeki metal kovayı sertçe yere bırakıp bağırdı: "Evladım çekilsene şuradan artık, akşam oldu akşam, işimiz gücümüz var. Seni mi bekleyeceğiz!?"
​Mihat çeşme sırasından ayrılırken arkasından sinirden kızaran suratlar, bela okumaktan beter eden yaşlı teyzeler, oyunlarını yarıda kesmiş, ellerinde kendileri kadar kovalar taşıyan çocuklar ve kazanacakları üç kuruş parayı da akşam üzeri insanlara su satarak kazanan subaşlıcalarına bıraktı. Ne oluyorsa bunlara alt tarafı su içtik.
​Kasabanın hareketli sokaklarına daldığında, burası ona yabancı gelmemişti. Doğup büyüdüğü ve krallıklarının başkenti Şavk'a benziyordu. Çapraz döşenmiş, balık pullarına benzeyen taş kaldırımlar, iki kattan fazla olmayan, pencereleri daima beyaz bir örtüye mahkûm edilmiş, geleneksel rafta evleri. Ucunu bulmak için tüm gününüzü harcayacağınız, sonunda da fiyatlara bakakalıp eliniz boş döneceğiniz ve istisnasız her çeşme başına dikilen melek heykelleriyle kendini hatırlatan, ışığın yolunun korkusuz ama her savaşta ortadan kaybolmayı alışkanlık edinmiş engizisyon amirleri vardı.
​Mihat, Şavk'ı düşününce başını istemsizce kaldırıp etrafa bakınıyordu ki, üç engizisyon amirini yakalarındaki parlak, ışığı hiç sönmeyen gümüş çengelli bronşlarından tanıdı. Kendini bir meyve tezgahının önüne hızlıca atarken nar ve üzüm dizili bir çiftçinin standını incelemeye başladı. Boyutu avucunun içi kadar, minnacık taneciklerle dolu narlardan birini eline alıp onlarla uğraşıyormuş gibi yaptı.
​Amirler arkasından sadece konuşarak ve etrafı izleyerek geçerken Mihat her zamanki nefes darlığını yaşamaya başlamıştı. Boğazında sanki iç içe geçmiş ipler vardı ve her saniye birbirlerine karışıp, çekiştiriliyorlardı. Yutkunarak elindeki narı tezgaha bıraktı.
​"Korkma... oğlum buranın amirleri diğerlerine benzemez," dedi oturduğu tabureden, rafta sınıfından bir teyze. Mihat'ın durumunu basit bir korku zannediyordu.
​Mihat zihnindeki o kötü anılardan kurtulmaya çalışarak, şehrin iç tarafına, daha geniş pazarlara doğru ilerledi; ne kadar hızlı yürüdüğünden, ona çarpanlardan, uyaranların ya da bağıranların farkında bile değildi. Sadece buğulu bir pencere vardı ve Mihat dışarıyı o pencerenin ardından seyrediyordu; küçük fısıltılar, kıkırtılar, uzaklardan geldiğini düşündüğü bir demir şıngırtısı... Hepsini iç içe duyuyordu.
​Kalbi göğsünü yarıp dışarıya çıkmaktan vazgeçince, nefesi ritme girdi. Gözünün önündeki sisli perde kalktı. Artık pazarın ortalarına gelmişti. Satıcıların sesi bir borazandan çıkıyormuşçasına geliyordu kulaklarına, evler sihirli bir değnekle ortadan kaldırılmış gibi ansızın yok olmuştu. Mavi, kırmızı, yeşil renkte ışıklar kristal lambaların içinde parlıyor, yerdeki mozaik hilalin üzerindeki bir hatta ilerleyen taş büstlerin üzerinde duruyorlardı. Onu seyreden birileri vardı; meraklı, biraz da tepkililerdi.
​Mihat iki saniye etrafında döndüğünde Kersus meydanına ulaştığını anladı. Satıcıların gürültüsü sandığı ses, prova için çalınan tören müziğiydi. Onu izleyenler ise tören için görevlendirilen, son hazırlıklarını yapan, Hast hanedanının özel göstericileriydi; hanedanlarının ihtişamını taşıyan yaldızlı ve saf ipekten yapılma kıyafetler giyiyorlardı.
​Genç asker, göstericilerle bir süre bakıştıktan sonra iki adım geriye çekildi. "Çok affedersiniz, sanırım vardiya yerimi şaşırdım," dedi çeşme başındaki kızlardan duyduğu ve aptal kafasının unuttuğu prensin törenini kastederek. Genç suratının onu kurtaracağını umuyordu.
​Göstericilerin lideri gibi görünen siyah saçlı, elinde iki çift halka tutan, yüzü sarı ve beyaza boyalı adam tek kaşını havaya kaldırdı. "Vardiya mı?" arkasına dönerek ileride bir yere baktı. "Galiba şuradaki adamları kastediyorsun." Parmağının ucuyla diğer taraftaki asker topluluğunu işaret etti.
​Mihat ayak parmak uçlarına kalkarak kimleri dediğini görmeye çalıştı. Gözüne Wan'ın tanıdık sarı saçları çarpınca hemen "Evet, kesinlikle onlar," dedi. Utanmış bir tavırla gülümseyerek o tarafa doğru adım attı. "Çalışmanızı böldüğüm için çok özür dilerim." Koşarak Wan'ın yanına gitti.
​Mihat Wan'ın yanına geldiğinde, devlerin arasına girmiş gibi hissetti; Wan'la aralarındaki boy farkı en az iki karıştı. Tüm bu kas yığınlarının arasında Mihat okuldan kaçmış bir çocuk gibi duruyordu. Yine de boyunu kafasına takmamayı öğrenmişti. Aşağılayıcı bakışlarını, dudak bükmelerini veya zırhlarının içinde gerilmelerini umursamayıp, onu tüm hor görülmekten kurtaracak abisi sayılan Wan'ın yanına yaklaştı ve sessizce onun konuşmasını bitirmesini bekledi.
​Konuşması bitip adam giderken Wan, Mihat'ı kolundan tutup önüne itti. "Sana kaç defa ayak altında dolaşma demedim mi? Düş önüme." Bir süre hiçbir kelime etmeden yürüdüler ve Wan arkasını kontrol edip sordu. "Mihat seni kaç defa uyarmam lazım, beni diğerlerinin yanında görmeye gelme diye." Kaşları iyiden iyiye çatılmıştı.
​Mihat Wan'ın yüz ifadesini görünce başını eğdi; istemsizce onunda kaşları çatılmıştı. Alt dudağını kemirerek düşündü. Wan'ın onu kaç kez uyardığını şimdi daha net hatırlıyordu. Yanlış anlaşılacaklarını söylemişti.Yanlış anlama ha?... beni sadece utanç kaynağı olarak gördüğünü söyleyemiyorsun da.Diye geçirdi içinden Mihat aniden öfkelenerek. Wan'ın yanına gittiğine pişman olmuştu. Adımlarını konuşmadan hızlandırdı ve onu arkasında bıraktı; Wan'ın arkasından seslendiğini duydu ama arkasına dönmedi.
​Mihat kışlanın ot bitmeyen yolları boyunca ayağının altındaki kuru toprağı seyretti. Artık çok az mesafesi kalmıştı fakat ne ara kışladan bu denli uzağa gittiğini bilmiyordu. Tek bildiği azıcık uzaklaşayım derken o çınar ağacını bulduğuydu. Tabii yürüyüşü boyunca kol ağrısı da ona eşlik etmişti. Her adımı kolunda yeni bir ağrı dalgasına yol açıyor, dişlerini sıkarak soluklanmasına neden oluyordu.
Nefesi ciğerlerine çıplak ayakla dikenlerin üzerinde yürüyormuş batarken Rüzgâr kıyafetlerini delip geçecek gibiydi. Umutsuzca başını iki yana salladı. Çoktan geç kaldım. Komutan bu sefer derimi yüzecek.
Hemen sonra ​Kışlanın taş duvarları uzaktan belirince, genç asker duraksayarak taş duvarları süzdü. Pek davetkâr durduklarını söylenemezdi. Ayaklarının geriye gitmesi bunun en büyük kanıtıydı. Yine de daha fazla zaman kaybı, daha fazla ceza demekti. O yüzden titremeyi kesmeli ve yürümeye devam etmeliydi.
Mihat ardına bakıp duruken burun direğini sızlatan, yünle karışmış ter kokusunu şimdiden alabiliyordu. Burnunu kapatma isteğini zar zor bastırarak girişteki nöbetçilere baktı.
​Nöbetçilerde biri onu kısa bir anlığına süzdü ve onu gülerek içeri aldı. Mihat tam gitmeden önce de kısık bir tonda "Bunların zaten ne işi varki burada," diyerek yanındaki arkadaşına dürttü, diğeri ise ona bakmadan "Çaylaklarla uğraşmayı kes,"dedi.
Mihat tebessüm ederek kışlaya adımını attı. İki saniyelik mutluluğu karşı taraftan gelenleri görünce sönüverdi. Birlik komutanı ile daha az önce ters düştüğü özel rütbeli komutan Wan ona doğru geliyordu.
​Mihat kaçacak delik ararmışçasına başını iki yana çevirdi. Yanındaki yemekhaneyle göz göze gelirken sanki komutanlarını hiç görmemiş gibi yemekhaneye daldı.
​Yemekhanenin içi tıklım tıklım doluydu. Üç tahta masanın hepsi tepeleme lapalarla dolu tabaklarla kaplıydı. Işık her zamanki yine kör ve kimsenin çenesini kapamaya niyeti yoktu. Mihat yüzünü buruşturarak yemekhanenin çıkış kapısına yürüdü; Kurtulduğunu sanmıştı.
​Dışarıya adımını atar atmaz Wan dibinde bitiverdi; az kalsın ona çarpıyordu.
​Wan onu bileğinden yakladı. Arka tarafa doğru sürükleyip aniden sert bir tokat geçirdi. Mihat geriye doğru sendelerken, koluna bir ağrı saplandı. Ağzı açık kalıp inlerken yanağını tutuyordu. Wan ise en ufak bir pişmanlık kırıntısı göstermedi; gece mavisi gözleri Mihat'ın içine işliyordu.
​"Oyun oynadığımızı mı sanıyorsun Mihat!"
​Oğlan yanağındaki ağrıyla hâlâ şoktaydı.
​"Sana bir daha sayıma geç kalmamanı söylemiştim," dedi Wan ürkek bir köpeğe dönmüş Mihat'a.
​Mihat yutkunarak hazır ola geçti. Boşta olan elini çapraz şekilde kalbinin üzerine koydu.
​"Özür dilerim, efendim."
​Wan burnundan nefesini vererek Mihat'a yaklaştı. İfadesi bir anlığına yumuşayarak nazikçe elinin duruşunu düzeltti. "Baleskor bizi izliyor, çaktırma," diye fısıldadı. Mihat'ın gözleri irileşti; garip bir şekilde mutlu olmuştu.
​Wan ses tonunu yükselterek "Kaybol gözümün önünden!" diye bağırdığında, Mihat Komutan Baleskor'un tatmin olduğunu görmese bile hissediyordu. Başını eğerek yatakhaneye doğru gitti ve Wan, Baleskor'a bir baş selamı çaktı. Komutan Baleskor keyiflenerek başını aşağı yukarı hareket ettirdi; Mihat'ın yakasını o kadar kolay bırakmayacaktı. Onun gibi çelimsiz veletlerin ordugahta işi yoktu. Gerçi o bir Trekent olan Wan'dan da hoşlanmıyordu ama her şeyin bir sırası vardı.
​Mihat açlıktan düzenli aralıklarla guruldayan bir karın, ağrımaktan beter olan bir sol kol ve kıpkırmızı kesilmiş sağ yanağıyla yatağına uzandı. Sırtına yalnızca toprağın sertliği batarken ayağa kalkıp bir süreliğine yerden biraz daha yukarıya serilen, diğer yatakları göz ucuyla izledi.
​Önce bir kapıyı kontrol etti ve yüzünde masum bir sırıtışla yumuşak yataklardan birine gömüldü. Yatağın içinde tatlı rüyalara dalmak üzereydi ki bir hıçkırık kulaklarını doldurdu. Aniden doğrulurken ağzı açık kalıverdi.
​Karanlığın içinde bir çift kırmızı göz parlıyordu.