Bölümler 2Şu an: cehenneme açılan kapı
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Saat 20.17.
Telefonumun ekranında annemin eski fotoğrafı duruyordu. Ne zaman çaresiz hissetsem açıp ona bakıyordum. Sanki fotoğraftaki kadın birazdan başını kaldırıp bana her şeyin düzeleceğini söyleyecekmiş gibi.
Ama hiçbir şey düzelmiyordu.
Masamın üzerindeki faturaları üçüncü kez saydım. Sonuç değişmedi. Kirayı ödemem gerekiyordu. Mina'nın okul masrafları vardı. Bir de ev sahibinin sabah gönderdiği mesaj...
Telefonumu ters çevirdim.
"Abla?"
Kapının aralığından Mina'nın sesi geldi.
"Efendim?"
"Yine hesap mı yapıyorsun?"
Başımı kaldırıp ona baktım. Saçları dağınıktı, üzerinde en sevdiği gri sweatshirt vardı.
"Hayır."
Yalan söylemek son zamanlarda oldukça kolaylaşmıştı.
Mina gözlerini kıstı.
"alya, beni kandırma."
Gülümsedim.
"Sen derslerine bak küçük hanım. Ben hallederim."
"Her şeyi sen halledemezsin."
Bu cümle içime oturdu.
Çünkü haklıydı.
“hadi sen okuluna git artık”
ona gülümsedim oda hazırlanmak için odasına gitti tam o sırada trlefonum çalmaya başladı arayan kişi bir kaç gün önce çalıstığım kafede tanıştığım kız kübraydı telefonu açtım
“efendim kübra”
“alya sana bir haberim var iş arıyordun yine değilmi?”
hesap yaptığım deftere bakıp derin bir iç çektim
“evet malesef”
“bak bir gece kulübü var adı NOIR-“
gece kulübü cümlesini duyduğum an hakaret yemiş gibi hissettim
“saçmalama istersen kübra o kadarda düşmedim”
“alya bak dur bi sözümü kesme bi dinle bak kötü bişey değil”
ayağa kalkıp kapıyı kapattım
“kötü bişey değilmi?”
“evet bak orda sana düzenli bir iş imkanı sağlayabilirler tek yapman gereken misafirleri localarına yönlendirmek onlara içki doldurmak güler yüzlü olmak falan bak maaşıda yüksek git bi görüş”
annemin fotoğrafına baktım içime bir his doğmuştu sanki annemden gelen bir uyarı gibi
“tamam ben bi görüşürüm ararım sonra seni”
telefonu kapattım ve düşünmeye başladım ama başka çarem yoktu hem kötü yolda değildi ki sadece servis yapıcaktım…ne olabilirdi?
saat 22.06
NOIR'ın önündeydim.
İstanbul'un en gösterişli caddelerinden birinin sonunda bulunan bina, dışarıdan bakıldığında sıradan bir gece kulübünden çok daha fazlasıydı.
Siyah mermer basamaklar, büyük cam kapılar ve kapının iki yanında bekleyen takım elbiseli adamlar...
Her şey pahalı görünüyordu.
Ben ise aynadaki yansımama son kez baktım.
Siyah elbisemi düzelttim. Saçlarımı omuzlarımdan geriye attım.
Derin bir nefes aldım.
"Yapabilirsin alya."
Kapıdan içeri girdim.
İlk fark ettiğim şey müzik oldu.
Ardından kırmızı ışıklar, kalabalık masalar ve havada dolaşan ağır parfüm kokusu...
Burası benim dünyam değildi.
Ama bu gece benim iş yerimdi.
"Yeni kız sen misin?"
Yanımda beliren kadın yaklaşık otuz yaşlarındaydı. Siyah saçlarını sıkıca toplamıştı.
"Evet. alya ben."
"Ben Ece. Burada çalışanları ben yönlendiriyorum. Gel, sana etrafı göstereyim."
Onu takip ettim.
Kulübün giriş bölümünü, çalışanların odasını ve servis alanını gösterdi. Ardından koridorun sonundaki siyah kapıyı işaret etti.
"Şu kapının arkasına izinsiz geçmeyeceksin. Orası yönetimin özel bölümü."
Başımı salladım.
"Tamam."
“Bir de burada herkesle samimi olmaya çalışma. İşini yap, paranı al, evine git."
Bu cümle hoşuma gitmişti.
Benim de tam olarak yapmak istediğim buydu. başka napıcaktım ki
"Anladım."
Ece saatine baktı.
"Bu arada patron bu gece burada. İlk günün olduğu için dikkatli ol."
"Patron kim?"
Ece bir an durdu.
Ardından yüzünde tuhaf bir ifade belirdi.
"Demir Karahan."
Soyadını daha önce duymuştum.
Kim duymamıştı ki?
Karahan ailesi, İstanbul'da adından sıkça söz ettiren ailelerden biriydi. Hakkında çok şey anlatılırdı ama hangisinin doğru olduğunu kimse bilmezdi.
Açıkçası benim için hiçbir önemi yoktu.
Patron kim olursa olsun, ben yalnızca maaşımı almak istiyordum.
Saat 23.41.
Kulüp iyice kalabalıklaşmıştı.
Ece'nin söylediği gibi işimi yapıyor, masalara servis götürüyor ve mümkün olduğunca kimseyle göz göze gelmemeye çalışıyordum.
Ta ki müzik bir anda değişene kadar.
Önce kapıdaki görevlilerin hareketlendiğini gördüm.
Ardından insanların bakışları girişe çevrildi.
İçeri üç adam girdi.
Ortadaki adam diğerlerinden farklıydı.
Siyah takım elbisesinin ceketi açıktı. Bir elinde telefonu vardı. Yüzünde en ufak bir ifade yoktu.
Yürürken etrafına bakmıyordu.
Sanki herkesin ona bakmaya alışık olduğunu biliyordu.
Ece hemen yanıma geldi.
"Başını kaldırıp bakmasan iyi olur."
Neden?"
"alya."
"Ne?"
"Demir Bey."
Gözlerimi devirdim.
"Tamam, gördüm."
Ece bana şaşkınlıkla baktı.
"Sen gerçekten hiçbir şeyden korkmuyor musun?"
Cevap vermedim.
Çünkü korkacak daha önemli şeylerim vardı.
Bir süre sonra elimdeki tepsiyi mutfağa götürmek için koridora girdim.
Tam köşeyi dönecekken içeriden yükselen bir erkek sesi duydum.
"Bu konuyu bir daha konuşmayacağız”
Ardından başka bir ses:
"Haluk Bey bu durumdan hoşlanmayacak."
İlk sesi tanıdım.
Demir.
"Babamın ne düşündüğü artık beni ilgilendirmiyor."
Olduğum yerde durdum.
Yanlışlıkla bir konuşmaya kulak misafiri olmuştum.
Hemen geri dönmek istedim ama arkamdaki servis arabasına çarptım.
Çıkan ses koridorda yankılandı.
İçerisi bir anda sessizleşti.
Siyah kapı açıldı.
Ve karşımda o vardı.
Demir Karahan.
Bakışları önce yüzüme, sonra elimdeki tepsiye indi
Sen kimsin?"
Sesindeki soğukluk, bulunduğum koridoru olduğundan daha dar hissettirdi.
"alya."
Kaşını hafifçe kaldırdı.
"Ne?"
"Adım alya."
Birkaç saniye beni inceledi.
"Burada mı çalışıyorsun?"
"Evet."
"Yeni misin?"
"Evet."
Başını hafifçe yana eğdi.
"Burada ilk öğrenmen gereken şey, duymaman gereken konuşmaları dinlememektir."
Kaşlarımı çattım.
"Ben dinlemiyordum. Yanlışlıkla duydum."
dedim inatçı bi şekilde alya inadının tutcağı yermi!
Arkasındaki adamın bakışlarını üzerimde hissettim.
Demir ise birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra beklemediğim bir şey yaptı.
Elindeki telefonunu cebine koydu ve bana yol verdi.
"Geç."
Yanından geçerken kokusunu aldım. Keskin, odunsu bir parfüm.
Tam uzaklaşacakken arkamdan tekrar seslendi.
"alya."
İstemeden durdum.
"Efendim?"
"Bir dahaki sefere koridorda durup düşünmek yerine yoluna bak."
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
"Bir dahaki sefere servis arabasını yolun ortasına koymazsanız düşünmek zorunda kalmam."
Arkamdaki adamın hafifçe güldüğünü duydum.
Demir'in yüzündeki ifade değişmedi.
Ama gözlerinde çok kısa bir an için farklı bir şey belirdi.
"İlginç."
Başımı çevirip yürümeye devam ettim.
İlk gecemden patronumla tartışmayı başarmıştım.
Harika.
Saat 02.18.
Vardiyam bitmişti.
Personel odasında çantamı alırken telefonuma bir mesaj geldi.
Mina 02.18
Abla, çıktın mı? Seni bekliyorum. ❤️
Gülümsedim.
Ben
Çıktım canım. Birazdan evdeyim. Sen uyu.
Çantamı omzuma taktım ve kulübün arka çıkışına yöneldim.
Tam kapıya ulaşmıştım ki arkamdan bir ses duydum.
"alya Hanım."
Döndüm.
Kulübün yöneticisi Kaan'dı.
"Buyurun?"
"Demir Bey sizinle konuşmak istiyor."
İç çektim. ama vardiyam bitmiştiki
“Bir şey mi oldu?"
"Bilmiyorum. Ofisinde bekliyor."
İlk gecemden işten çıkarılacak mıydım? niye çıkarılcakmışım ki bişey yapmamıştım ki
Harika.
Tekrar koridora döndüm. Siyah kapının önünde durup iki kez tıklattım.
"Gel."
Kapıyı açtım.
Demir masasının arkasında oturuyordu. Ceketini çıkarmış, gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı.
Başını kaldırdı.
"Otursana."
“Teşekkür ederim, ayaktayım."
Bakışlarını birkaç saniye üzerimde tuttu.
"İnatçı mısın?"
evet öyleydim
"Hayır. Sadece eve gitmem gerekiyor."
Telefonunu masaya bıraktı.
"Burada çalışmaya devam etmek istiyor musun?"
Bu soruyu beklemiyordum.
"Evet."
"O zaman sana bir tavsiyem var. İşini yap, kimsenin özel hayatına karışma ve kimsenin seni kendi işlerine alet etmesine izin verme."
Kaşlarımı çattım. zaten öyle yapıyordum
"Ben zaten çalışmaya geldim."
"İyi."
Ayağa kalktı.
“Yarın da aynı saatte burada ol."
Başımı salladım.
Kapıya yöneldiğim sırada tekrar konuştu.
"alya."
Bu kez dönmedim.
"Efendim?"
"İyi geceler."
Nedense bu iki kelimeyi ondan duymayı beklemiyordum.
"İyi geceler."
Ofisten çıktım.
O gece eve dönerken aklımda yalnızca bir şey vardı.
Demir Karahan'ın benimle ne işi vardı?
Aynı gece, NOIR'ın üst katında...
Demir, masasının üzerinde duran personel dosyasına baktı.
Kaan kapının yanında duruyordu.
Yeni çalışan."
Kaan kaşını kaldırdı.
"alya mı?"
Demir cevap vermedi.
Dosyanın üzerindeki soyadı tekrar okudu.
Alya Yılmaz.
Bir süre sonra gözlerini kaldırdı.
"Annesinin adı ne?"
Kaan dosyaya baktı.
"Nermin Yılmaz."
Demir'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Yıllardır kimsenin ağzına almadığı bir isimdi bu.
Nermin.
Demir telefonunu eline aldı ve babasının numarasını çevirdi.
Telefon üçüncü çalışta açıldı.
"Ne oldu oğlum?"
Demir birkaç saniye sustu.
Sonra tek bir soru sordu:
"Baba, Nermin Yılmaz'ı hatırlıyor musun?"
Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.
Uzun bir sessizlik.
Ardından Haluk Karahan'ın sesi duyuldu.
"Bu ismi nereden duydun?"
Demir'in bakışları dosyaya kaydı.
"Yeni çalışanlarımdan birinin annesi."
Haluk'un sesi sertleşti.
"Demir, o kızla arana mesafe koy."
Demir kaşlarını çattı.
"Neden?"
"Çünkü bazı geçmişler yeniden açılmamalı."
Telefon kapandı.
Demir bir süre elindeki telefona baktı.
Sonra dosyayı yeniden açtı.
Bu kez fotoğrafa daha dikkatli baktı.
Ve ilk defa, yeni bir çalışanın adını öğrenmekten çok daha fazlasını merak etti.
Nermin Yılmaz'ın kızı neden yıllar sonra onun kulübüne gelmişti?
Bölüm sonu.
Bölüm etkileşimi
