Bölüm 7 : Çatlaklar

Aras o gece çatıdan ayrıldıktan sonra kendini garip bir sessizliğin içinde buldu. Her zamanki gibi plan yapamıyordu. Alev, onun hiçbir senaryosuna uymuyordu. Ne itaat ediyordu, ne tamamen uzak kalabiliyordu. Aras ilk defa kontrol kaybının eşiğindeydi.

O sırada yeraltı dünyasında başka bir sorun baş gösterdi. Rakiplerinden biri, Taylan Gür, Aras’ın zaafını fark etmişti. Alev’in fotoğrafı ellerindeydi.
“Kalbine ulaşamıyorsak, gölgesine ateş ederiz.”

Alev ise gündelik hayatına dönmeye çalışsa da zihninin bir tarafı hep tetikteydi. Kendine şu sözü veriyordu:
“Bir daha onun gibi kimsenin beni kontrol etmesine izin vermeyeceğim.”

Ama Aras’ın gölgesi hâlâ üzerindeydi.

Bir akşam dışarı çıktığında onu uzaktan izleyen iki kişi vardı. Alev sezdi. Hızlandı. Karanlık bir ara sokağa döndüğünde biri kolunu tuttu. Çığlık atacakken diğerinin silahı göğsüne dayandı.

“Aras Kara’ya selam söyle.”

Tam o an silah sesi değil, motor sesi duyuldu. Simsiyah bir motosiklet. Üzerinde Aras. Bir saniyede indi, adamlardan birini yere serdi. Diğer kaçtı.

Alev korkuyla duvara yaslandı.
"Sen… nereden çıktın?" dedi nefes nefese.

Aras gözlerinin içine baktı.
"Seni korumak için etrafında olmam yetmiyor. Yakında olmam gerekiyor."

Alev başını iki yana salladı.
"Bu yüzden uzak duruyorum! Çünkü ben senin zayıf noktan değilim. Ben senin yıkımınım."

Aras yaklaştı.
"Belki de ben yıkılmak istiyorum."

Ve Alev, ilk defa ona gerçekten acıyarak baktı.