6. BÖLÜM: Yalıda Gece Yarısı

Yeni bölümle karşınızdayım umarım bölmü beğenirsiniz keyifli okumalar dilerim 🤍✨
KARAHAN
Gece yarısını geçtiğinde yalıya doğru yaklaşan siyah teknenin motorunu kapattım. Boğaz’ın karanlık, soğuk suları teknenin gövdesine çarparak ritmik bir ses çıkarıyordu. Işıkları söndürülmüş, sessizce kıyıya süzülüyorduk.
Yalının bahçesinde belirli aralıklarla devriye gezen adamların el feneri ışıkları karanlığı deliyordu. Risk büyüktü ama yanımdaki kadının geri adım atmayacağını çok iyi biliyordum. Arya hemen yanımda, siyah deri ceketinin içinde tamamen operasyona odaklanmış bir halde bekliyordu.
"Devriyeler her dört dakikada bir arka bahçeyi boş bırakıyor," dedim kulağına doğru fısıldayarak. Nefesim saçlarına değdiğinde hafifçe ürperdiğini hissettim ama gözlerini benden kaçırmadı. "Dışarıda sadece üç dakikamız olacak. Tabloyu alıp çıkıyoruz, tamam mı?"
"Bana ne yapmam gerektiğini söyleme Karahan," dedi alçak ama kararlı bir sesle. "O evi ezbere biliyorum."
Gözlerindeki o sarsılmaz irade, içimdeki kontrol mekanizmasını zorluyordu. Elim istemsizce beline gitti ve onu teknenin kenarından iskeleye doğru desteklemek için hafifçe çektim. Temasımızla birlikte ikimiz de bir anlığına duraksadık. Karanlıkta parlayan gözleri doğrudan benimkilere kilitlendi. Zihnimdeki tüm stratejiler bir an için buharlaştı, geriye sadece onun varlığı kaldı.
"Aman dikkat et," diye fısıldadım, sesimdeki pürüzü gizleyemeyerek.
ARYA
Karahan’ın eli belimde dururken kalbimin göğüs kafesime vuruşunu hissetmemesi imkânsızdı. Aramızdaki bu tehlikeli çekim, dışarıdaki düşmanlardan çok daha büyük bir tehditti benim için. Kendimi toparlayıp elini yavaşça kenara ittim ve iskeleye sessizce tırmandım.
Arka bahçedeki güvenlik kamerasının kör noktasından süzülerek çalışma odasının Fransız balkona açılan kapısına ulaştık. Babamın bu evde geçirdiği günleri hatırlamak içimi sızlatsa da duygularımı bir kenara bırakmam gerekiyordu. Kilidi profesyonel bir hamleyle açan Karahan hemen arkamdan içeri girdi.
Oda karanlıktı. Çocukluğumun geçtiği, babamın kokusunu taşıyan bu odada şimdi ihanetin gölgesi geziniyordu. Duvardaki devasa yağlı boya tablonun önüne geldim. Babamın en sevdiği manzara tablosu...
"Çabuk ol," dedi Karahan kapıda nöbet tutarken. Gözleri sürekli koridoru tarıyordu.
Parmağımı tablonun altın sarısı çerçevesindeki gizli bölmeye bastırdım. Küçük bir tık sesiyle çerçevenin arkasındaki gizli kasa ortaya çıktı. Şifreyi hızla girdim ve kasadaki küçük bellek ile güvenlik kodlarının yazılı olduğu kağıdı aldım.
"Aldım, gidiyoruz," dedim.
Tam o sırada koridordan gelen ayak sesleri ve bir kapı gıcırtısı duyuldu. Karahan bir saniye bile tereddüt etmeden beni belimden tutup odadaki kütüphanenin arkasındaki dar girintiye çekti.
Aramızda milim bile mesafe kalmamıştı. Sırtım duvara yapışmış durumdaydı, Karahan ise gövdesiyle beni tamamen siper etmişti. Bir eli arkamdaki duvarda, diğer eli belimdeydi. Kalp atışları benimkine karışıyordu. Nefesimizi tutmuş, kapının açılmasını bekliyorduk.
Dışarıdaki koruma içeriye feneri tuttu, odayı taradı ve bir şey göremeyince kapıyı kapatıp uzaklaştı.
Tehlike geçmişti ama Karahan geri çekilmedi. Karanlığın içinde bakışları dudaklarıma, ardından gözlerime kaydı.
"Çok yakındın," diye fısıldadı. Sesi karanlıkta bir yankı gibi yayıldı.
"Sen de öyle," dedim, nefesim onun yüzüne çarparken. İçimdeki nefret ile ona karşı engel olamadığım bu çekim arasındaki çizgi giderek flulaşıyordu.
Karahan parmaklarının tersiyle yavaşça yanağıma dokundu. Dokunuşu sert mizacına tezat oluşturacak kadar yumuşaktı. "Bu oyun ikimizi de yakacak, Arya."
"O zaman yanarız," dedim gözlerimin içine bakan adama meydan okuyarak.
Karahan derin bir nefes alarak elimi tuttu ve beni dışarıya doğru yönlendirdi. Yalıdan çıkıp tekneye ulaştığımızda, gecenin karanlığı arkamızda kalırken aramızdaki savaşın şekil değiştirdiğini ikimiz de biliyorduk. Artık sadece babamın intikamı için değil, birbirimize karşı verdiğimiz bu tehlikeli savaş için de tetikte olmak zorundaydık.