5. BÖLÜM: Zıt Kutuplar

Yeni bölümle karşınızdayım canlar hepinize iyi okumalar ✨ 🤍
ARYA
Rezidansın yüksek tavanlı salonundaki cam panellerden dışarıya, gecenin karanlığına gömülmüş İstanbul’a bakıyordum. Yağmur damlaları cama vururken, içimdeki öfkenin ritmi de dışarıdaki fırtınaya eşlik ediyordu. Babanın en yakın iş ortağı... Yıllarca soframıza oturan, babamın "kardeşim" dediği adamın bu ihanetin arkasında olması midemi bulandırıyordu.
Arkamda beliren gölgeyle irkildim. Karahan elinde iki fincan kahveyle yanıma yaklaşmıştı. Adımları o kadar sessizdi ki, bir yırtıcı gibi hareket ediyordu.
"Kahve?" dedi, sesi yorgun ama bir o kadar pürüzsüzdü.
Fincanı alırken parmaklarımız hafifçe birbirine değdi. O an tenimden geçen elektrik dalgası beni afallattı. Hızla elimi çekip bir adım geriledim. Karahan’ın gözlerindeki o keskin, her şeyi okuyan bakış dikkatimden kaçmadı. Dudaklarının kenarında hafif, belirsiz bir tebessüm belirdi.
"Bana öyle bakmayı kes," dedim sertçe. "Sana güvenmiyorum Karahan. Bu çatı altında olmam, sana inandığım anlamına gelmez."
"Güvenini kazanmak gibi bir derdim yok, Arya," dedi, kahvesinden bir yudum alarak. "Ama hayatta kalmak istiyorsan bana katlanmak zorundasın. Yarın gece o ihaleye girmeden önce, eski ortağın kasasındaki güvenlik kodlarını almamız gerekiyor."
"O kodlar bende zaten var," dedim gururla. Karahan şaşkınlığını gizlemeye çalışarak kaşlarını kaldırdı. "Babam şifreleri her zaman en güvendiği tabloya gizlerdi. Ve o tablo şu an babamın eski yalısında."
KARAHAN
Karşımda duran kadın, sandığımdan çok daha tehlikeliydi. Sadece güzelliği ya da intikam hırsı değildi beni zorlayan; gözlerindeki o yılmaz ışık, koruma içgüdülerimi tetikliyordu. Yıllardır bu yeraltı dünyasında kimseye karşı bir şey hissetmemiş, duygularımı bir zırh gibi gömmüştüm. Ama Arya yanımdayken o zırh çatlamaya başlıyordu.
"Yalıya girmek intihar olur," dedim düz bir sesle. "Orası şu an adamlarıyla dolu. Adım attığın an seni avlarlar."
Arya bana doğru bir adım attı. Aramızdaki mesafe neredeyse kapanmıştı. Kokusu —yağmur ve hafif yasemin karışımı— zihnimi bulandırıyordu.
"Benimle gelirsin ya da tek başıma giderim," dedi gözlerimin içine bakarak. "Seçim senin, Karahan."
Gözlerindeki kararlılığı gördüm. Geri adım atmayacaktı. Nefesimi dışarı verip başımı salladım. "Tamam. Ama benim kurallarımla. En küçük bir hatanda seni oradan çekip çıkartırım, anlaşıldı mı?"
"Anlaşıldı," dedi fısıltıyla.
Aramızdaki bu yakınlık, dışarıdaki fırtınadan çok daha büyük bir felaketin habercisiydi.