7. Bölüm — Bir İsim, Bir Sır

Marry gece boyunca uyuyamadı.Yatağının üzerinde oturmuş, elindeki eski fotoğrafa bakıyordu.Fotoğrafın arkasındaki tek kelime aklından çıkmıyordu.Lucas."Lucas kim?"Fotoğrafı tekrar çevirdi.Annesinin genç hâli...Yanında ise fotoğraftan kesilmiş bir bölüm vardı.Sanki orada birisi daha varmış gibi.Marry kaşlarını çattı."Anne, benden ne sakladın?"Sabah olduğunda Marry doğruca Profesörün odasına gitti.Kapıyı çaldı."Gel."Marry içeri girdi."Profesör, size bir şey sorabilir miyim?"Profesör bilgisayardan gözlerini ayırdı."Tabii."Marry elindeki fotoğrafı uzattı."Bu isim kim?"Profesör fotoğrafı görünce bir anda dondu.Lucas.Yıllardır duymak istemediği bir isimdi.Ama Marry'nin bunu nereden bulduğunu anlayamıyordu."Bu ismi nereden buldun?""Annemin eski fotoğraflarından."Profesör birkaç saniye sustu."Eski bir arkadaş olabilir."Marry şüpheyle baktı."Gerçekten mi?""Evet."Marry fotoğrafı geri aldı."Tamam."Ama Profesörün yüzündeki ifadeden bir şeylerin yanlış olduğunu anlamıştı.Antrenman salonunda Luna hava akımlarını kontrol etmeye çalışıyordu.Elini kaldırdı.Rüzgâr bir anda hızlandı.Sonra kontrolünden çıktı."Ah!"Luna geriye doğru savruldu.Tam düşecekken bir gölge belirdi.Lucas onu tuttu.Luna gözlerini açtığında Lucas'ın kollarındaydı.İkisi birkaç saniye birbirine baktı.Luna hemen ayağa kalktı."Sen buraya nasıl girdin?"Lucas gülümsedi."Gizlice."Luna:"Bu hiç normal değil.""Ben normal biri değilim."Luna istemeden güldü."Fark ettim."Lucas onun ellerine baktı."Kontrol etmekte zorlanıyorsun.""Biraz."Lucas:"İstersen yardım edebilirim."Luna şaşırdı."Sen benim gücümden ne anlarsın?"Lucas gölgelerin arasına geçti."Ben de kendi gücümü kontrol etmeyi sonradan öğrendim."Luna onu dikkatle izledi."Nasıl?"Lucas'ın yüzü bir anda ciddileşti."Kimse bana öğretmedi."Luna'nın yüzü yumuşadı."Üzgünüm."Lucas ona baktı."Sen neden hep başkalarının acısını önemsiyorsun?"Luna omuz silkti."Çünkü acının nasıl bir şey olduğunu biliyorum."Lucas birkaç saniye sustu.Sonra hafifçe gülümsedi."İşte bu yüzden senden hoşlanıyorum."Luna'nın kalbi hızlandı."Ne?"Lucas sanki hiçbir şey söylememiş gibi arkasını döndü."Yarın görüşürüz."Ve gölgelerin içine karıştı.Luna olduğu yerde kaldı."Bu çocuk..."Kapının diğer tarafında biri vardı.Martin.Lucas'ın Luna'yla konuştuğunu görmüştü.Yüzündeki ifade değişti.Luna onu fark etti."Martin?"Martin içeri girdi."Sen onunla ne konuşuyordun?"Luna:"Hiçbir şey."Martin:"Luna, o bizim düşmanımız.""Ben biliyorum.""Öyle davranmıyorsun."Luna sustu.Martin'in sesi sertleşti."Onunla yalnız kalma."Luna kaşlarını çattı."Neden?""Çünkü sana zarar verebilir."Luna:"Bugüne kadar vermedi."Martin cevap veremedi.Luna onun yanından geçip gitti.Martin arkasından baktı.İlk kez Luna'nın kendisinden uzaklaştığını hissediyordu.Akşam...Marry tekrar Profesörün odasına girdi.Bu kez kimse yoktu.Eski dosyaların bulunduğu dolaba baktı.Bir dosyanın üzerinde küçük bir tarih yazıyordu.Marry dosyayı açtı.İlk sayfada bir hastane kaydı vardı.Doğum: İkiz doğum.Marry'nin gözleri büyüdü."İkiz mi?"Sayfayı çevirdi.Ancak sonraki sayfa eksikti.Bir parçası koparılmıştı.Marry'nin elinde sadece tek bir isim kaldı:Lucas.Aynı gece Lucas da eski kolyesine bakıyordu.Kolyenin arkasındaki yazıyı tekrar okudu.Marry.Lucas gözlerini kapattı.Çocukluğundan kalan görüntü yeniden aklına geldi.Küçük bir kız...Sarışın saçlar...Mavi gözler...Ve bir bebeğin ağlama sesi.Lucas gözlerini açtı."Benim geçmişimde sen neden varsın?"Cevabı bilmiyordu.Ama artık bir şeyi araştırmaya karar vermişti.Marry Diaz.Ve iki kardeş, birbirlerinin kim olduğunu bilmeden aynı sırrın peşine düşmüştü.

Marry gece boyunca uyuyamadı.

Yatağının üzerinde oturmuş, elindeki eski fotoğrafa bakıyordu.

Fotoğrafın arkasındaki tek kelime aklından çıkmıyordu.

Lucas.

"Lucas kim?"

Fotoğrafı tekrar çevirdi.

Annesinin genç hâli...

Yanında ise fotoğraftan kesilmiş bir bölüm vardı.

Sanki orada birisi daha varmış gibi.

Marry kaşlarını çattı.

"Anne, benden ne sakladın?"

---

Sabah olduğunda Marry doğruca Profesörün odasına gitti.

Kapıyı çaldı.

"Gel."

Marry içeri girdi.

"Profesör, size bir şey sorabilir miyim?"

Profesör bilgisayardan gözlerini ayırdı.

"Tabii."

Marry elindeki fotoğrafı uzattı.

"Bu isim kim?"

Profesör fotoğrafı görünce bir anda dondu.

Lucas.

Yıllardır duymak istemediği bir isimdi.

Ama Marry'nin bunu nereden bulduğunu anlayamıyordu.

"Bu ismi nereden buldun?"

"Annemin eski fotoğraflarından."

Profesör birkaç saniye sustu.

"Eski bir arkadaş olabilir."

Marry şüpheyle baktı.

"Gerçekten mi?"

"Evet."

Marry fotoğrafı geri aldı.

"Tamam."

Ama Profesörün yüzündeki ifadeden bir şeylerin yanlış olduğunu anlamıştı.

---

Antrenman salonunda Luna hava akımlarını kontrol etmeye çalışıyordu.

Elini kaldırdı.

Rüzgâr bir anda hızlandı.

Sonra kontrolünden çıktı.

"Ah!"

Luna geriye doğru savruldu.

Tam düşecekken bir gölge belirdi.

Lucas onu tuttu.

Luna gözlerini açtığında Lucas'ın kollarındaydı.

İkisi birkaç saniye birbirine baktı.

Luna hemen ayağa kalktı.

"Sen buraya nasıl girdin?"

Lucas gülümsedi.

"Gizlice."

Luna:

"Bu hiç normal değil."

"Ben normal biri değilim."

Luna istemeden güldü.

"Fark ettim."

Lucas onun ellerine baktı.

"Kontrol etmekte zorlanıyorsun."

"Biraz."

Lucas:

"İstersen yardım edebilirim."

Luna şaşırdı.

"Sen benim gücümden ne anlarsın?"

Lucas gölgelerin arasına geçti.

"Ben de kendi gücümü kontrol etmeyi sonradan öğrendim."

Luna onu dikkatle izledi.

"Nasıl?"

Lucas'ın yüzü bir anda ciddileşti.

"Kimse bana öğretmedi."

Luna'nın yüzü yumuşadı.

"Üzgünüm."

Lucas ona baktı.

"Sen neden hep başkalarının acısını önemsiyorsun?"

Luna omuz silkti.

"Çünkü acının nasıl bir şey olduğunu biliyorum."

Lucas birkaç saniye sustu.

Sonra hafifçe gülümsedi.

"İşte bu yüzden senden hoşlanıyorum."

Luna'nın kalbi hızlandı.

"Ne?"

Lucas sanki hiçbir şey söylememiş gibi arkasını döndü.

"Yarın görüşürüz."

Ve gölgelerin içine karıştı.

Luna olduğu yerde kaldı.

"Bu çocuk..."

---

Kapının diğer tarafında biri vardı.

Martin.

Lucas'ın Luna'yla konuştuğunu görmüştü.

Yüzündeki ifade değişti.

Luna onu fark etti.

"Martin?"

Martin içeri girdi.

"Sen onunla ne konuşuyordun?"

Luna:

"Hiçbir şey."

Martin:

"Luna, o bizim düşmanımız."

"Ben biliyorum."

"Öyle davranmıyorsun."

Luna sustu.

Martin'in sesi sertleşti.

"Onunla yalnız kalma."

Luna kaşlarını çattı.

"Neden?"

"Çünkü sana zarar verebilir."

Luna:

"Bugüne kadar vermedi."

Martin cevap veremedi.

Luna onun yanından geçip gitti.

Martin arkasından baktı.

İlk kez Luna'nın kendisinden uzaklaştığını hissediyordu.

---

Akşam...

Marry tekrar Profesörün odasına girdi.

Bu kez kimse yoktu.

Eski dosyaların bulunduğu dolaba baktı.

Bir dosyanın üzerinde küçük bir tarih yazıyordu.

Marry dosyayı açtı.

İlk sayfada bir hastane kaydı vardı.

Doğum: İkiz doğum.

Marry'nin gözleri büyüdü.

"İkiz mi?"

Sayfayı çevirdi.

Ancak sonraki sayfa eksikti.

Bir parçası koparılmıştı.

Marry'nin elinde sadece tek bir isim kaldı:

Lucas.

---

Aynı gece Lucas da eski kolyesine bakıyordu.

Lucas gözlerini kapattı.

Çocukluğundan kalan görüntü yeniden aklına geldi.

Küçük bir kız...

Sarışın saçlar...

Mavi gözler...

Ve bir bebeğin ağlama sesi.

Lucas gözlerini açtı.

"Benim geçmişimde sen neden varsın?"

Cevabı bilmiyordu.

Ama artık bir şeyi araştırmaya karar vermişti.

Marry Diaz.

Ve iki kardeş, birbirlerinin kim olduğunu bilmeden aynı sırrın peşine düşmüştü.