3. Bölüm — İlk Çatlak

Ertesi sabah ekip, Profesörün laboratuvarında antrenman yapıyordu.
Martin herkesi dikkatle izliyordu.
"Jack, biraz daha hızlı."
Jack nefes nefese kaldı.
"Kolay tabii. Sen kenardan izliyorsun."
Martin gözlerini devirdi.
"Şikâyet etmeyi bırak."
Stella gülerek Jack'in yanına geldi.
"Sen gerçekten yorulmayı bilmiyorsun."
"Ben yorulmuyorum."
Jack tam o anda yere oturdu.
Stella kahkahayı bastı.
"Tabii."
Luna onları izlerken gülümsedi.
Marry ise biraz uzakta Martin'i izliyordu.
Martin'in liderliği...
Herkesi korumaya çalışması...
Sakin tavırları...
Marry'nin dikkatini çekmişti.
Profesör yanına geldi.
"Martin'e bakmayı bırak."
Marry bir anda kızardı.
"Ben bakmıyordum."
Profesör gülümsedi.
"Tabii."
Marry başını çevirdi.
"Yalnızca liderimizi tanımaya çalışıyorum."
Profesör hiçbir şey söylemeden uzaklaştı.
Antrenman sırasında Marry'nin gücü kontrolden çıktı.
Vücudunun etrafında elektrikler yükselmeye başladı.
Luna hemen ona doğru koştu.
"Marry!"
Marry ne olduğunu anlamadan elektrik dalgası etrafa yayıldı.
Luna ellerini kaldırdı.
Hava bir anda hızla hareket etti.
Elektrik dalgasının yönünü değiştirdi.
Patlama yerine havada dağılan küçük kıvılcımlar oluştu.
Marry şaşkınlıkla Luna'ya baktı.
"Sen..."
Luna gülümsedi.
"İyi misin?"
"İyiyim."
Marry birkaç saniye Luna'ya baktı.
"Teşekkür ederim."
Luna:
"Önemli değil."
Martin ikisine doğru geldi.
"İkiniz de iyi misiniz?"
Marry hemen:
"İyiyim."
Martin başını salladı.
Luna ise gülümsedi.
"Ben de."
Marry'nin gözleri tekrar Martin'e kaydı.
Luna bunu fark etti.
Ama üzerinde durmadı.
Aynı saatlerde...
Gizli tesiste Lucas, şirketin yöneticisinin karşısında duruyordu.
Adam masaya bir dosya bıraktı.
"Bu kız hakkında bilgi istiyoruz."
Lucas dosyaya baktı.
Fotoğrafta Luna vardı.
Lucas birkaç saniye sessiz kaldı.
"Niye?"
"Profesörün en önemli öğrencilerinden biri."
Lucas dosyayı aldı.
"Diğerleri?"
"Onlar da önemli."
Lucas fotoğraflara baktı.
Martin.
Stella.
Jack.
Sonra tekrar Luna'ya baktı.
"Ben bunu yaparım."
Adam şaşırdı.
"Neden özellikle Luna?"
Lucas dosyayı kapattı.
"Çünkü onun gücünü anlamak istiyorum."
Ama gerçek bundan biraz farklıydı.
Lucas Luna'yı ilk gördüğü andan beri onunla ilgili açıklayamadığı bir şey hissediyordu.
Akşam olduğunda Luna dışarı çıktı.
Hava serindi.
Luna gökyüzüne baktı.
Rüzgâr saçlarını hafifçe savuruyordu.
Tam arkasını dönecekken bir ses duydu.
"Sen Luna'sın."
Luna bir anda arkasını döndü.
Karşısında kimse yoktu.
"Kim var orada?"
Sessizlik.
Luna etrafına baktı.
Sonra gölgelerin arasından bir çocuk çıktı.
Kahverengi dalgalı saçlar...
Kahverengi gözler...
Luna onu hemen tanıdı.
"Sen..."
Lucas birkaç adım yaklaştı.
"Geçen gece beni gördün."
Luna geri çekildi.
"Sen Lucas'sın."
Lucas başını salladı.
"Evet."
Luna savunmaya geçti.
"Hakkında hiçbir şey bilmiyorum."
Lucas hafifçe gülümsedi.
"Bilmen gerekmiyor."
Luna gözlerini kıstı.
"Buraya neden geldin?"
Lucas cevap vermeden ona baktı.
Sonra:
"Şimdilik sadece konuşmak istedim."
Luna şaşırdı.
"Sen bizim düşmanımızsın."
"Belki."
Lucas'ın sesi sakindi.
"Ama sen benim düşmanım değilsin."
Luna ne diyeceğini bilemedi.
Lucas arkasını döndü.
"Yakında tekrar görüşürüz."
Bir anda gölgesinin içine karıştı.
Luna olduğu yerde kaldı.
"Bu çocuk..."
Ama kalbi garip bir şekilde hızlı atıyordu.
Ve Luna bunun nedenini henüz bilmiyordu.