Bölümler 2Şu an: Emanetin ardındaki ateş
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabahın yedisinde evin içinde sanki küçük çaplı bir deprem oluyordu. Salondan gelen fermuar sesleri, abim Kerem’in kendi kendine söylenmeleri ve kapıya dayanmış valizlerin gürültüsü uykumu bölmeye yetmişti. Üzerimdeki okul üniformasının ceketini düzeltip odamdan çıktığımda, abimi yine dünyanın sonu gelmiş gibi etrafa bakınırken buldum.
"Şarj aletimi gördün mü Lara? Eğer unutursam üç gün boyunca o dağ başında ulaşamazsınız bana," dedi saçlarını karıştırarak.
Mutfak tezgahına yaslanıp kollarımı göğsümde birleştirdim. "Sanki kutuplara gidiyorsun Kerem, sadece üç günlük şehir dışı üniversite turnuvası. Hem ben lise son sınıfım, on yedi yaşıma girdim, kendi başımın çaresine bakabilirim."
Tam ağzını açıp her zamanki o korumacı abi nutuklarından birini çekecekti ki dış kapı iki kez sertçe çalındı.
Kerem rahatlamış bir nefes verip kapıya yöneldi. "Hah, geldi sonunda."
Kapı açıldığında içeriye dolan soğuk sabah havasıyla birlikte, karanlık aurasını daha ilk saniyeden hissettiren o tanıdık silüet belirdi. Aras. Üzerinde siyah deri ceketi, dağınık koyu saçları ve her şeyi anında tartan keskin bakışlarıyla kapının eşiğinde duruyordu. Abimin çocukluk arkadaşıydı; ikisi de geçen yıl benim okuduğum kolejden mezun olmuşlardı ama Aras'ın adı okulda hala bir efsane gibi fısıldanırdı. Kendi tehlikeli dünyası olan, okulun duvarlarının dışındaki o ulaşılmaz tiplerden biriydi.
"Günaydın," dedi kalın, hafif uykulu ama bir o kadar da mesafeli sesiyle. Bakışları abimden kayıp doğrudan tezgaha yaslanmış bana ulaştığında dudaklarının kenarı alaycı bir kıvrımla yukarı kalktı. "Ufaklık okul üniformasıyla pek bir ciddi olmuş."
Gözlerimi devirmemek için kendimi zor tuttum. "Bana şu saçma lakabı takmaktan ne zaman vazgeçeceksin Aras? Aramızda sadece bir yaş var."
"Ben üniversiteli yetişkin bir adamım, sense hala lise sıralarında ödev yapan bir çocuksun," diye karşılık verdi hiç istifini bozmadan, ardından elini cebine atıp bana doğru bir adım attı. "Hem itiraz etsen de etmesen de önümüzdeki üç gün boyunca başının belası benim."
Kaşlarımı çatarak abime döndüm. "Kerem, sakın bana..."
"Gözüm arkada kalsın istemiyorum Lara," dedi abim valizinin sapını kavrarken. Ciddileşmişti, sesindeki o uyarı tonunu hemen tanıdım. "Emir denen o herif seninle aynı okulda, her gün aynı koridorda nefes alıyorsunuz. Tekrar etrafında dolanmasına izin vermeyeceğim. Aras okul çıkışlarında seni alacak, gün içinde de gözü kulağı üzerinde olacak."
İçimden yükselen hafif bir rahatlamayla gülümsedim. Sonuçta Aras artık mezun, diye geçirdim içimden. Okulun kapısından içeri giremez. En azından yedi sekiz saat boyunca özgürüm.
"Bakıcıya ihtiyacım yok Kerem," dedim sesimi sakin tutmaya çalışarak. "Hem Aras mezun oldu, okulun içinde peşimde gezecek hali yok ya."
Aras benim bu rahatlığımı fark etmiş gibi tek kaşını kaldırdı. Gözlerinde karanlık ama bir o kadar da eğlenceli bir parıltı belirdi. Abim valizini alıp bana hızlıca sarıldıktan sonra evden çıktığında, salonda Aras’la baş başa kalmıştık.
Aras bana doğru bir adım daha yaklaşıp tepeden baktı. "Okulun duvarlarının içinde olmamam, orada neler döndüğünü bilmediğim anlamına gelmez Lara. Her koridorda bir kulağım var."
Çenemi hafifçe yukarı kaldırıp meydan okurcasına gözlerinin içine baktım. "Beni korkutmaya mı çalışıyorsun?"
Dudakları tehlikeli bir gülümsemeyle kıvrıldı. "Sadece uyarıyorum ufaklık. O eski sevgilin yanına yaklaşırsa akşam hesabını benden sorulur."
Gözlerindeki o karanlık ciddiyeti bozmadan başıyla kapıyı işaret etti. Çantamı omzuma atıp yanından geçerken kalbimin istemsizce hızlandığını fark ettim; sesi de bakışları da fazlasıyla tekinsizdi. Yine de geri adım atmadım, kapıdan çıkarken içimden tek bir düşünce geçti:
Beni gerçekten korkutmayı başarmıştı ama kurallarına boyum eğeceğimi sanıyorsa kendine gereğinden fazla güveniyordu.
.
.
Kitapla ilgili yorumlarınızı belirtirseniz çookk sevinirimm bölümü beğenmeyi unutmayın lütfennn💜
Bölüm etkileşimi
