Bölümler 1Şu an: 1.Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Hayat dediğimiz şey ne kadar kısa, değil mi? Bu süre zarfında ne yaptığını bazen sen bile anlamıyorsun, her şey hızlıca geçip gidiyor. Bir bakmışsın varsın, çok mutlusun; bir bakmışsın yoksun, o kadar mutsuzsun. Peki ya ben? Bir zamanlar çok mutluydum. Ama o güne kadar...
O gün bütün hayat neşemi, her şeyimi bıraktım orada, onunla beraber.
Ben Simay... Simay Arlas. İki hafta önce geldiğimiz bu şehre hâlâ yabancıyım, hatta kendi evime bile... Zaten ben bu dünyaya uzun zamandır yabancıyım; tam üç yıldır. Bu koca üç yıldır yaşıyor muyum, ölü müyüm, ben de bilmiyorum.
Omzuma dokunan ani bir elle düşüncelerimden uyandım. Başımı kaldırdığımda Gizem, Kutay ve Yaman üçü de başıma toplanmış bana bakıyordu. Okulun ilk günü bahçede tek başıma otururken Gizem yanıma gelip konuşmuş, sonra da beni sevgilisi Yaman ve yakın arkadaşları Kutay'la tanıştırmıştı. İlk başta biraz mesafeli dursalar da zamanla hepsi çok güvenilir ve samimi insanlar çıkmış, beni hemen aralarına almışlardı.
"Simay, iyi misin?" diye sordu Gizem yumuşak bir sesle. "Bir anda donup kaldın."
"Dalmışım, kusura bakmayın," dedim kendimi toparlamaya çalışarak.
Kutay kaşlarını hafifçe çatıp yüzümü süzdü. "Rengin bembeyaz olmuş, bir şeyin varsa söyle."
"Yok, gerçekten iyiyim," dedim hafifçe gülümseyerek, onları ikna etmek istercesine.
Yaman elindeki matematik ve fizik notlarını çantasına tıkıştırıp derin bir iç çekti. "Beyler, bayanlar... Bugün matematik, yarın da fizik sınavı var ve ben hâlâ hiçbirine adamakıllı bakmadım. İki gün üst üste resmen batırıyoruz."
Gizem gülerek Yaman'ın koluna girdi. "Abartma sevgilim, her sınav haftası aynı şeyi söyleyip ikisinden de doksan alıyorsun. Asıl beni kurtarman lazım."
Yanlarında duran Kutay ellerini cebine sokup sırıttı. "İkinizi de kurtarmayacak, boşuna hayal kurmayın. Dün akşam çalıştıysa bile masanın başında uyuyakalmıştır bu."
"İftira atma Kutay, gece ikilere kadar matematikle fiziği harmanladım ben," dedi Yaman gülerek. "Tabii yarısını rüyamda çözmüş olabilirim."
Buna hep birlikte güldük ama kahkaham boğazımda kaldı. Bakışlarım istemsizce koridorun sağ tarafına kaydı ve yine onu gördüm. Camın önünde dikilmiş, elleri cebinde, doğruca bana bakıyordu. Son birkaç gündür sürekli karşılaşıyordum onunla. Nereye gitsem oradaydı; bunu kasıtlı yapıyordu sanki... Bakışları çok rahatsız ediciydi, beni çözmek istermişçesine keskin bakıyordu.
Ders zili çaldı. "Hadi o zaman, önce şu matematik sınavına kendi ayaklarımızla gidelim bari," diyerek ayaklandım. Onlar önden şakalaşarak sınıfa doğru yürürken ben bir adım geriden takip ediyordum. Yürürken bile sırtımda o keskin bakışların ağırlığını hissediyordum. Benden ne istiyordu?
Akşamın sessizliği evin üzerine çökmüştü. Annemle babam evdeki eksikleri almaya çıkmışlardı; evde yalnızdım. Odamın lambasını yaktım, kafamı dağıtmak için biraz kitap okumaya ihtiyacım vardı.
Elim çantamın en dibine doğru uzandığında parmaklarıma küçük, yabancı bir nesne değdi. Kaşlarımı çatarak elimi çıkardım. Avucumda duran şeyi gördüğüm an, odadaki tüm hava çekildi sanki.
Bu... Simli, koyu mavi iplerle Giray'a ördüğüm bileklikti. Ucuna ikimizin baş harflerinin kazılı olduğu küçük metal bir klips takmıştım. Giray kaybolmadan birkaç gün önce, kendi ellerimle örüp sol bileğine taktığım bileklik. Aynısının kırmızısından bende de vardı; ikimiz için bir semboldü bu.
Nefesim boğazımda düğümlendi. Gözyaşlarım anında yanaklarımı ıslattı. Zihnim o an üç yıl öncesine, o neşeli günümüze gitti.
"Erkek adam bileklik mi takar Simay?" diye sızlanmıştı bana ilk verdiğimde. "Ya Giray, mızıkçılık yapma, tak işte!" demiştim. Yüzümdeki o alıngan ifadeyi görünce hemen yelkenleri indirip, "Tamam be, takıyorum..." demişti. Bileğine taktığında biraz inceleyip, "Güzel olmuş he," diye fısıldamıştı. Ben de parıldayan gözlerimle, "Sahiden mi?" diye sormuştum. O da gülerek, "Vallahi güzel olmuş," deyip bana sımsıkı sarılmıştı.
O an, zihnimde canlanan bu hatırayla birlikte göğsümün ortasına ağır bir taş oturmuş gibi ezildiğimi hissettim. Giray o bilekliği, o kâbus gibi güne kadar kolundan bir saniye olsun çıkarmamıştı. Şimdi bu bileklik, yeni okulumdaki çantamın içindeydi.
Titreyen ellerimle bilekliği göğsüme bastırıp hıçkırarak ağlamaya başladım. İkizim yaşıyor olabilir miydi? Bundan annemlere bahsetmeli miydim? Hayır, yeniden yıkılmalarını istemiyordum. Tekrar polise gitsem zaten somut bir kanıt olmadan inanmazlardı. Bunu sadece ben çözmeliydim; o yaşıyordu, hissediyordum. Anlaşılan iş başa düşmüştü. Acımı bir kenara bırakıp Giray'ı bulmalıydım.
Ertesi sabah okulun gri duvarları arasında yürürken adımlarım sanki kurşun dökülmüş gibi ağırdı. Zihnim hâlâ dün gece odamda bulduğum o mavi ipli bileklikte asılı kalmıştı. Gözlerimi kapatınca hâlâ o kahkahalar kulağımda çınlıyordu ama gerçeğe döndüğümde avucumda sadece soğuk bir metal klips ve çözülmeyi bekleyen bir düğüm kalıyordu. Odamda tek başımayken aldığım o cesaret, okulun kalabalık koridorlarında yerini derin bir tedirginliğe bırakmıştı.
Dalgın dalgın dolapların olduğu koridordan geçerken omzuma dokunan bir el beni düşüncelerimden çekip aldı.
"Simay, dünyaya dön! Ses geliyor mu?"
Gözlerimi kırpıştırarak önümde duran üçlüye baktım. Gizem, Kutay ve Yaman meraklı gözlerle beni süzüyorlardı.
"Yine daldın gittin," dedi Gizem, saçlarını kulağının arkasına sıkıştırırken. "Üç gündür seni izliyorum. Sanki beden burada ama aklın başka yerde. İyi misin gerçekten? Yüzün kireç gibi."
"İyiyim, yemin ederim," diye mırıldandım zoraki bir gülümsemeyle. "Sadece biraz uykusuzum. Yeni okul, yeni düzen, yordu sanırım."
Yaman araya girip omzuma hafifçe vurdu. "Aman, boş ver uykusuzluğu da asıl bugünkü fizik sınavını ne yapacağız onu söyle. Dün matematikten yırttık ama bunda fena batacağız."
Onların bu sıradan lise dertleri bana o kadar uzak geliyordu ki... Bir an onlara imrendim. Keşke benim de derdim sadece bir fizik sınavı olsaydı.
İşte tam o sırada, sırtımdaki o tanıdık, keskin bakışların ağırlığını yine hissettim. Başımı çevirmeme gerek kalmadan koridorun sol köşesinde, elleri cebinde dikilen o çocuğu fark ettim. Birkaç gündür beni izleyen o buz gibi bakışların sahibi...
Bu kez sadece uzaktan bakmakla yetinmedi. Kalabalığın arasından sıyrılıp, koyu saçları ve soğukkanlı tavrıyla doğrudan bizim gruba doğru yürümeye başladı. Kalbim göğüs kafesimi dövmeye başladı.
"Selam gençler," dedi tok ve pürüzsüz sesiyle. Gözleri bir an bile benim gözlerimden ayrılmıyordu. Gizem, Kutay ve Yaman şaşkınlıkla ona dönerken o doğrudan yanımda bitti. Hafifçe eğildi ve sadece ikimizin duyabileceği alçak bir sesle fısıldadı:
"Dünkü emaneti beğendin mi Simay? Gerisini merak ediyorsan, okuldan sonra arka bahçedeki eski spor salonunun arkasında seni bekliyor olacağım," dedi kulağıma fısıldayarak. Ya gitmezsem... "Gelmezsen... çok şey kaybedersin."
Cümlesi biter bitmez doğruldu. Yüzünde okunamayan, mesafeli bir ifadeyle arkasını döndü ve ağır adımlarla uzaklaştı.
Olduğum yerde donakalmıştım. Dünkü emanet derken... Bilekliği çantama o mu koymuştu? Beni nereden tanıyordu?
"O kimdi öyle?" diye sordu Kutay, kaşları tamamen çatılmış bir halde çocuğun arkasından bakarken. Sesi bir anda sertleşmişti. "Tanıyor musun sen bunu Simay? Niye gelip kulağına bir şey fısıldadı?"
Gizem de şüpheyle gözlerini kıstı. "Evet Simay, yüzün bembeyaz oldu. Ne dedi sana?"
Yaman başını salladı. "Durup dururken gelip kulağına eğilmesi hiç normal değil. Bir sorun varsa söyle."
Panik benliğimi sardı. Onları bu karanlık meselenin içine çekemezdim. "Yok bir şey arkadaşlar, abartmayın. Sadece... eski okuldan tanıyan gıcık bir tip sanırım, kafayı takmış. Önemli bir şey değil."
Gizem kaşlarını hafifçe kaldırıp bana baktı. Sesinde öfke değil ama net bir şüphe vardı: "Eski okuldan mı? Burası başka bir şehir Simay, eski okuldan biri buraya nasıl gelsin? Belli ki bizden bir şey saklıyorsun ama neyse, zorlamayacağım."
O sırada ders zili çaldı. Bu benim için adeta bir can simidi oldu. "Zil çaldı, geç kalacağız. Sonra konuşuruz bunları, hadi!" diyerek hızla sınıfa doğru adımladım. Arkamdan bana baktıklarını hissedebiliyordum. Onlara doğruyu söylememiştim ama başka çarem yoktu.
Saatler boyu süren dersler işkence gibi geçti. Tek düşündüğüm, okul çıkışında eski spor salonunun arkasında beni bekleyen o çocuk ve ucunda kardeşimin olma ihtimaliydi.
Son dersin bitiş zili çaldığında aceleyle çantamı topladım.
"Simay!" diye seslendi Gizem, Kutay ve Yaman ile birlikte yanıma gelerek. "Bizimle kantine geliyor musun? Çıkışta biraz oturalım dedik."
Yutkundum. Gözlerimi kaçırarak çantamın fermuarını çektim. "Şey... ben gelemem arkadaşlar. Eve gitmem gerekiyor, annemler bekliyor. Siz gidin."
Sesimdeki o telaş üçünün de dikkatini çekti. Kutay şüpheyle gözlerini kıstı ama bir şey demedi. "Yarın görüşürüz," deyip cevap vermelerini beklemeden neredeyse koşar adımlarla sınıftan çıktım.
Okulun arka bahçesine geçip, kimsenin uğramadığı o metruk eski spor salonunun arka tarafına doğru yürümeye başladım. Sonbahar rüzgârı yaprakları savururken içimdeki korku ve merak birbirine karışmıştı.
Salonun paslı demir kapısının arkasındaki gölgelik alana vardığımda durdum. Etrafta kimsecikler yoktu. "Geldim," diye fısıldadım kendi kendime. "Şimdi ne olacak?"
Tam o sırada karanlık bir köşeden o çocuk çıktı. Üzerinde siyah bir mont, elleri her zamanki gibi cebindeydi. Gözlerindeki o delici ifadeyle bana doğru bir adım attı.
"Geleceğini biliyordum, Simay," dedi, sesindeki o sakin ama mesafeli tını havada asılı kaldı.
İçimdeki heyecanı ve bileklik şüphesini belli etmemeye çalışarak çenemi dikleştirdim. "Sen kimsin?" diye çıkıştım. "Günlerdir peşimdesin, benden ne istiyorsun?"
Çocuk hafifçe başını yana eğip beni süzdü. Açık vermemeye çalıştığımı anlamış gibi dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Çok temkinlisin," diye mırıldandı. "Belli ki dün çantana bıraktığım o mavi bileklik seni buraya getirmeye yetmiş."
Nefesim kesildi ama kendimi tuttum. "O bileklik... sende ne arıyordu? Onu nereden buldun?"
"Gerçeği öğrenmek istiyorsan doğru soruları sormayı öğrenmelisin," dedi soğukkanlılıkla. "Ve en önemlisi... arkadakilerin bu işe burnunu sokmaması gerektiğini."
Kaşlarımı çattım. "Ne arkadakisi?"
Başıyla hemen arkamdaki duvar köşesini işaret etti. "Şöyle diyelim... Arkadaşların gizlice peşine takılıp bizi dinlemeye çalışmış ama pek başarılı olamamışlar."
Donakaldım. Yavaşça arkama döndüğümde, spor salonunun köşesinde gizlenmeye çalışırken yakalanmış bir halde bize bakan üçlüyle göz göze geldim. Gizem endişeyle bana bakıyor, Yaman elini ensesine atmış mahcupça duruyor, Kutay ise doğrudan karşımdaki çocuğa dik dik bakıyordu.
"Şey... selam," dedi Yaman, ortamdaki gergin havayı dağıtmak istercesine.
Gizem hemen öne atıldı. "Simay! Bize niye doğruyu söylemedin? Rengin bembeyaz çıkınca merak edip peşinden geldik. Kim bu çocuk?!"
Ben daha ne diyeceğimi bilemez halde yerimde çakılı kalmışken, gizemli çocuk alayla güldü, arkasını dönüp hızlı adımlarla gözden kayboldu.
Arkadaki köşeden çıkan Gizem, Kutay ve Yaman, buz kesen havada öylece dikiliyorlardı. Kutay hâlâ çocuğun gittiği yöne sertçe bakıyordu.
"Simay," dedi Gizem, sesindeki endişeyi gizleyemeyerek. Tam önümde durdu. "Bize doğruyu söylemedin. Eve gidiyorum dedin ama kendini bu tenha köşede, o çocuğun karşısında buldun. Bileklikten, bir şeylerden bahsediyordun! Kim bu? Bizden ne saklıyorsun?"
Kutay da yanı başımızda bitti, kaşları çatıktı. "Biz senin arkadaşın değil miyiz Simay? Neden tek başına böyle tehlikeli tiplerin ayağına geliyorsun?"
Yaman bu kez omuzlarındaki neşeli maskeyi tamamen indirmişti; yüzü ciddiydi. "Haklılar Simay. Koridorda kulağına eğilip fısıldadığından beri betin benzin attı, sonra da apar topar buraya geldin. Eğer bir tehlike varsa tek başına alt edemezsin. Bak, hepimiz buradayız."
Yutkundum. Onlara daha fazla yalan söyleyemezdim. Zaten o çocuk bilekliği çantama koyarak ve beni buraya çağırarak her şeyi ele vermişti.
Titreyen ellerimi montumun ceplerine sokup yere baktım. "O çocuk..." dedim, sesim fısıltı gibi çıkmıştı. "...adını bile bilmiyorum. Ama üç yıl önce kaybettiğim... ya da kaybettiğimi sandığım ikizim Giray hakkında bir şeyler biliyor."
Gizem'in nefesi kesildi. Kutay şaşkınlıkla bir adım geri attı. Yaman ise kaşlarını kaldırdı.
"İkizin mi?" diye sordu Gizem, sesindeki öfke yerini derin bir şaşkınlığa bırakmıştı. "Ama sen hiç ikizinden bahsetmemiştin... Hem 'kaybettiğim' derken?"
Gözyaşlarımın yeniden yanaklarımı yakmaya başladığını hissettim. Onlara üç yıl önceki o kâbusu, Giray'ın ortadan kaybolduğu o günü, polisin bulamadığı izleri ve dün çantama giren o mavi ipli bilekliği tek solukta anlattım. Konuşurken sesim titriyor, her kelime boğazımı tırmalıyordu.
Anlattıklarımı bitirdiğimde etrafta derin bir sessizlik oldu.
Gizem bir adım atıp kollarını bana doladı. Sıcaklığı içimdeki o buz tutmuş korkuyu biraz olsun hafifletti. "Bunu neden tek başına taşımaya çalıştın ki?" diye fısıldadı saçlarımı okşarken. "Biz seninleyiz dediysek, seninleyiz."
Kutay da omzuma güven verircesine elini koydu, Yaman ise çenesini sıvazlayarak, "Demek o çocuk bir şeyler biliyor," dedi. "O zaman peşini bırakmayacağız. Birlikte bulacağız."
"Olmaz," dedim başımı iki yana sallayıp geri çekilerek. Sesim bu kez daha kararlıydı. "Bakın, gerçekten teşekkür ederim ama siz bu meseleye karışmayın. Daha ben bile tam olarak neyin içinde olduğumu, bizi neyin beklediğini bilmiyorum. Sizi böyle karanlık bir şeyin içine çekemem, lütfen uzak durun."
Kutay kaşlarını çatıp kollarını göğsünde kavuşturdu. "Boşuna dil dökme Simay, duymadım varsayıyorum. Biz bu yolun sonuna kadar seninleyiz."
"Aynen öyle, tek başına bırakmayacağız seni," diyerek tekrar koluma girdi Gizem.
Korkuyordum, evet. Ama ilk defa bu korkuyu tek başıma omuzlamıyordum. Arkadaşlarıma bakarken içimde cılız da olsa bir umut ateşi yandı.
"Şimdi ne yapacağız?" diye sordu Yaman, kararlı bakışlarla.
"Şimdi," dedim, gözlerimdeki yaşları silip derin bir nefes alarak, "o çocuğun bir sonraki hamlesini bekleyeceğiz. Ya da... onu biz bulacağız."
Bölüm etkileşimi
