Bölümler 2Şu an: 1-Bir Düğün İki Kader
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Güneş'in Aurelia'nın tepesinde gezindiği bir öğlen vaktiydi, halk meydanda toplanmış "İDAM, İDAM, İDAM" nidaları atıyorlardı. Saray muhafızları genç bir adamı kollarından tutmuş idam sehpasına doğru sürüklüyorlardı. Saray hanedanı ise bu görüntüleri bir köşeden izliyorlardı.
Saray sözcüsü hafif bir öksürükten sonra söze girdi;
"Sevgili Aurelia halkı, bugün burada hanzade Iselwyn'in nişanlısı Fenric Darel'in katilini idam etmek için toplandık. Asırlardır adaletin ülke yönetimin merkezinde olduğu bu topraklarda her zaman olduğu gibi adalet yerini bulacak. Şimdi huzurlarınızda idam sehpasını ittirmek için yüce padişah Caldemor'u buraya çağırıyorum."
Padişah Caldemor halkın alkışları içinde sahneye çıktı.
"Katil Lyran son bir sözün var mı?" diye sordu her zamanki sert sesiyle. Lyran soğuk ifadesiyle Iselwyn'a baktından sonra söze girdi.
"İbre tamamen tersine dönecek işte o gün..."
Caldemor sözüne devam etmesine izin vermeden idam sehpasına itecekken Iselwyn yüksek sesle yanlarına geldi.
"Baba, dur!"
Halk şaşkınlıkla Iselwyn'a baktı "Efendim lütfen beni bir dinleyin"
"Sorun ne Iselwyn"
"İdamdan vazgeçin, kardeşi Lyssia çok ağladı, lütfen onlara merhamet edin" diye yalvarmaya başladı Iselwyn. Halk kendi içinde fısıldaşmaya başladı.
"Iselwyn! Ne saçmalıyorsun sen?" diye bağırdı Caldemor ama Iselwyn karalıydı.
"Lyran'ın çok büyük bir suçlu olduğunu biliyorum ama onu öldürmek yerine kullanırsak daha iyi olur. En azından masum kız kardeşi için bu idamdan vazgeçmeliyiz."
"Bu asla kabul edilemez, Aurelia çok adaletli bir ülkedir."
Iselwyn'in bakışları bir kaç saniyeliğine Lyran ile buluştu tekrardan babasına baktı;
"Evet biz çok adaletli bir ülkeyiz ve böylesi daha adaletli olur. Lyran gibi büyük suçlu için ölüm bir ödüldür. Onu kullanırsak daha fazla çektiririz"
Caldemor kirli sakallarını bir şey düşündüğünü belli eden ifadesiyle kaşıdı;
"Sevgili halkım, son aldığım kararlara göre katil Lyran artık kızım Iselwyn'in kölesi ama bunun yetersiz bir ceza olduğunu düşündüğüm için her cuma işkence saati de olacak."
Halk birbirine şaşkınlıkla bakmaya başladı çünkü kimse padişah Caldemor'dan böyle bir karar beklemezdi ama çoğu şaşırmanın aksine bu karardan memnundu. Muhafızlar Lyran'ı götürürken Caldemor kızı Iselwyn'in kolunu sertçe tuttu "Eğerki o adamın tek bir hatasını görürsem anında onu da seni de burada idam ettiririm. Duydun mu beni?"
Iselwyn korkuyla başını salladı, tehlikeli bir karar almıştı ama en iyisinin bu olduğunu biliyordu... Ama bilmediği bir şey vardı hayatında hiçbir şey artık aynı olmayacaktı...
3 HAFTA ÖNCE
Iselwyn odasında tek başınaydı, üzerine gece gibi örtünen gelinliğini giymiş aynanın karşısındaydı. Çoğu insan düğün günlerine en mutlu günüm derdi ama o bu günün bir kabus olmasını umuyordu. Aynadan kendisine baktı çok güzel bir kızdı kızıl saçları beline kadar iniyordu, siyah gözlerinde ise korku vardı.
Kapı açıldı ve Sultan Isoldea kızının odasına girdi
"Kızım hazır mısın?" Iselwyn annesinin aynadaki yansımasına baktı
"Cevabını biliyorsun anne" dedi ve annesine döndü.
"Iselwyn kızım. Endişelerin olduğunu biliyorum ama bu evlilik sana iyi gelecek inan bana."
"O adam iğrenç biri neden anlamak istemiyorsunuz!"
Isoldea kızının endişesini anlayarak iç çekti
"Korkma güzel kızım, sende yakında Fenric'in ne kadar iyi bir insan olduğunu anlayacaksın hem seni de çok seviyor."
"Hayır sadece size ikiyüzlülük ediyor. Ayrıca babam beni düşündüğü için değil benden kurtulmak istediği için evlendiriyor beni"
"Iselwyn lütfen sus artık bu sözleri baban duymasın bak"
Iselwyn sinir içinde sustu çünkü ikna edemeyeceğini biliyordu.
Düğün sarayın bahçesinde yapılacaktı, masalar kurulmuş, her yer çiçekler ve ışıklarla donatılmıştı. Konuklar çoktan gelmiş heyecan içinde düğünü bekliyorlardı ama kimsenin bu bekleyişin daha başlamadan acı bir sonla biteceğinden haberi yoktu.
Damat Fenric'in kız kardeşi Ferayney endişeyle padişah Caldemor'un yanına vardı;
"Efendim Fenric'e ulaşamıyoruz"
"Ne demek ulaşamıyorsunuz? Düğün başlamak üzere" diye sinirle bağırdı Caldemor.
"Ne yaparsak yapalım ulaşamadık efendim"
Caldemor büyük kızı Valdemira'ya baktı "Derhal muhafızlara haber ver bulsunlar şu adamı"
"Peki babacığım" dedi ve hızla odadan çıktı.
Saray halkı endişe içindeyken Iselwyn gayet mutluydu hisleri çok kuvvetliydi ve düğünün iptal olacağını hissediyordu. Davetlilere bir bilgi verilmemişti ve onlarda bu anlamsız bekleyişten bıkmışlardı.
Fenric'i aramayla geçen 2 saatin sonunda baş muhafız Kamoron saraya girdi. Taht odasına vardığında yüz ifadesinden haberin kötü olduğu anlaşılıyordu.
"Kamoron durum ne?" diye endişeyle sordu Caldemor.
"Ormanda, saraya yakın bir yerde Fenric'in cesedi bulundu. Sırtında bıçak izleri var. Başına da sert bir darbe almış."
Bu sözler ile odadaki herkes taş kesildi. Annesi gözyaşlarını tutmaya çalışmamış, babası ise donup kalmıştı. Sultan Isoldea titreyen sesiyle "Nasıl olur? Kim yapmış?" diye sordu.
Caldemor "Derhal tüm ekipleri toplayın, ülkedeki tüm dedektifleri toplayın. Damadımın katilini en kısa sürede burada istiyorum." diye bağırdı Caldemor.
Odadaki herkes yıkılmıştı, Iselwyn hariç, Fenric'in ölmesi onun umurunda bile değildi. O an tek düşündüğü şey Fenric'in katiline basit bir teşekkürün az geleceğiydi.
Günler haftaları kovalıyor, Aurelia'ya kış oldukça yaklaşıyordu. Ülkedeki tüm dedektifler Fenric Darel'in katilini arıyorlardı. Ülkede milli yas ilan edilmiş, halkın haftalardır tek sohbet konusu bu olmuştu, Saray halkı ise hiçbir şey olmamış gibi günlük yaşamına devam ediyordu.
Darel'in ailesi bu bekleyişten bıkmışlardı. Fenric'in babası, padişah ile konuşmak için saraya giriş yaptı...
"Efendim biz bu bekleyişten yorulduk artık, kızınız Iselwyn oğlumun cenazesinden tek bir üzülme belirtisi bile göstermedi. Tuttuğunuz dedektifler bırakın suçluyu bulmayı tek bir şüpheli bile bulamadılar."
Caldemor sözleri dinledikten sonra başını salladı "Elimizden gelen her şeyi yapıyoruz farkındasın değil mi? Merak etme en kısa zamanda Fenric'in katilini bulacağız ve senin demeni beklemeden onun şehir meydanında işini bitireceğim, şüpheniz olmasın. Kızım Iselwyn'a gelince..."
Odanın kapısı sertçe açıldı sultan Isoldea küçük bir kızı tutarak odaya girdi. Arkasında Iselwyn vardı. Isoldea;
"Caldemor, acilen buraya bak" diye bağırdı.
"Isoldea burada bir şey konuşuyoruz görmüyor musun?" dedi sertçe "Caldemor dedim" diye bağırdı Isoldea, padişahla bu şekildde konuşabilen tek kişi oydu.
Caldemor iç çekerek tahtından kalktı ve eşinin yanına gitti.
"Sorun ne Isoldea?"
"Iselwyn ormanda küçük bir kız bulmuş, sarayda kalmasını istiyor"
Caldemor Isolda'nın elini tutan küçük kıza baktı, siyah saçlı yeşil gözlü sevimli bir kızdı.
"Iselwyn kim bu?""
"Ormanda gezerken karşıma çıktı, günlerdir açmış. Küçücük kız ne yapsın tek başına?"
Caldemor küçük kıza baktı "Kimsin sen? Ormanda bir başına ne işin var?"
Küçük kıza titrek sesiyle gözyaşlarını silerek söze girdi.
"Ben Lyssia, kasabada abimle birlikte yaşıyordum ama bir gün abim işim var deyip gitti bir daha da gelmedi. Bende onu ararken kayboldum. Lütfen bana yardım edin."
Caldemor söze girecekken saray sözcüsü Alpent'in bir duyuru başlatmasıyla herkesin dikkati kesildi.
"Saray hanedanının bilgisine, saray hanedanının bilgisine Fenric Darel'in katili Darsel gölünün yakınlarında bulundu. Tekrar ediyorum Fenric Darel'in katili Darsel gölünün yakınlarında bulundu."
Duyurunun ardından odadakiler mutlulukla bir şeyler söylemeye başladı, tabi ki de Iselwyn hariç
Biraz sonra 2 muhafız bir adamı odaya getirdiler. Siyah saçlı yeşil gözlü ve oldukça uzun olan Lyran'ı. Lyran umursamaz bakışlarıyla padişah Caldemor'a bakıyordu.
Fenric'in babası Lyran'a yumruk atmak için hamle yaptığında odadaki bir ses herkesin donmasına sebep oldu. Lyssia "abi" diye heyecanla bağırdı, abisine sarılmak için koşmaya çalıştı ama Isoldea onu sıkıca tutuyordu. Lyran kardeşini gördüğünde bakışlarındaki soğukluk gitmiş yerini şefkate bırakmıştı. "Lyssia, tatlım"
Aurelia'da güneş batmıştı. Lyssia Iselwyn'in odasından duruken sarayın en katındaki güneş görmeyen, duvarları küflenmiş odada Lyran'ı sorguya çekiyorlardı çekiyorlardı, Sorguyu yapan kişi ülkenin en ünlü hukukçusu Almos'tu.
"İşlediğin bu cinayetin bir açıklaması var mı?"
"Yok" diye yanıtladı Lyran. Almos sinirlendiğini belli etmemeye çalışarak başını salladı,
"Herhangi bir mazeretin yoksa karar net."
"Bu cinayeti benim işlediğimi nereden biliyorsunuz?" diye sakince sordu Lyran
"Tanık ifadeleri ve kız kardeşinin anlattığı bir anda ortadan kaybolma olayın. Ayrıca sende yapmadığını savunmadın, her şey çok açık değil mi?"
"Evet ben yaptım ve eserimle gurur duyuyorum, Fenric kötü birisi ve kötülerin yaşamasını pek mantıklı bulmuyorum. Ama sorun şu ki siz Aurelia'nın çok adaletli bir ülke olduğunu savunurken neden halktan birisi öldürüldüğünde umursamıyoruz da soylu biri öldürüldüğünde anında idam kararı çıkarıyorsunuz, ben burada adalet kavramını göremiyorum"
"Sende söyledin, çünkü o soylu. Halktaki herhangi biri değil ülkenin en zengin ailesinin oğlu"
"Ülkesi için gece gündüz çalışan halkı sadece baba parası yiyen birinden önemsiz görmek...ilginç"
"Üzgünüm ama kurallar bu şekilde Lyran. Elimden gelen hiçbir şey yok"
Lyssia saatlerdir Iselwyn'in yatağına çökmüş ağlıyordu, Iselwyn onu sakinleştirme çabalarının boşa olduğunu anladığında yanına yatmış saçını okşuyordu. Biraz sonra Lyssia gözyaşlarını silip Iselwyn'a baktı
"Abla"
"Ne oldu?" diye sordu elini küçük kızın saçlarından çekerken
"Abim kötü biri değil ki neden ona öyle dediler?"
"Çünkü abin bazı suçlar işlemiş"
Lyssia masum sesiyle "Onu öldürecekler mi?" diye sorduğunda Iselwyn'in içi titriyordu. Acı içinde "Muhtemelen" dedi
"Ama benim ondan başka kimsem yok" dediğinde tekrardan ağlamak üzereydi Lyssia
"Elimden gelen bir şey yok, abin suç işlemiş ve cezasını çekmek zorunda"
"Bir şey yapamaz mısın abla? Kral adamla konuşsan olmaz mı?" Iselwyn cevap veremiyordu artık, iyice yorulmuştu. Lyssia'da sessizlikten cevabı anlayıp sustu.
Gece yarısı Iselwyn Lyssia'yı uyuttuktan sonra sessizce odadan çıktı, hızlı adımlara saray hapishanesine doğru ilerledi. Lyran uyumamıştı, parmaklıklarının arasında dertli bir ifadeyle otuyordu, ışıklar açılınca şaşırarak ayağa kalktı. Iselwyn parmaklıkların önüne geldi,
"Adın Lyran değil mi?" diye sordu, Lyran evet anlamında başını salladı.
"Niye yaptın bunu?" diye tekrardan soru yöneltti Iselwyn.
Lyran bıkkınlıkla iç çekti "Canım istedi, öldürdüm. Daha kaç kişi daha soracak bu soruyu?" dedi sakince
"Lyran bana adam gibi cevap ver, neden yaptın bunu?"
"Neden bu kadar umrunda ki? Canım istedi öldürdüm işte"
"Lyran bak, bende Fenric'in gebermesini istiyordum ve sen bunu yaptın, sana bir iyilik borçluyum. Bana mantıklı bir sebep ver de sana yardım edeyim"
"Tamam anlatacağım" dedi Lyran
"Dinliyorum"
"Fenric bana gelip padişahın küçük kızını öldürmezsen kardeşini öldürürüm dedi bende masum bir kızı öldüremeyeceğim için onu öldürdüm"
Iselwyn şok olmuş bir ifadeyle "Ne?" diye bağırdı "Fenric beni öldürmeni mi istedi?"
Lyran evet anlamında başını salladı
"Neden böyle bir şey istesin ki?"
"İnanın bilmiyorum Hanzade hanım"
"Bunu benden başka kimse bilmesin" dedi ve hızla uzaklaştı Iselwyn.
Hamente ağır adımlara Fenric'in mezarına doğru yürüdü ve yanına oturdu.
"Sevgilim ben geldim. Son günlerde aramızın kötü olduğunu biliyorum ama şuan seni umursayan bir tek ben kaldım. Katilini buldular ve tahmin ettiğim gibi Lyran çıktı. Iselwyn Lyran'ın ceza almaması için elinden geleni ardına koymayacak biliyorum ama konu bu değil. Biz kavuşamadık hayallerimiz vardı, biricik nişanlın Iselwyn'i öldürüp kaçacaktık ama o Lyran bize olan inadından herşeyi mahvetti ama merak etme kanını yerde bırakmayacağım. Bizim evlenmemize karşı olan, senin Iselwyn ile evlenmene destek olan herkesin sonunu getireceğim.
YAZAR NOTU: Uzun uğraşlar sonucu ilk bölümü yazdım. Biraz basit kaldığının farkındayım umarım gelişecek. Buraya kadar geldiyseniz beğenmeyi ve yorum yapmayı unutmayın:)
Bölüm etkileşimi
