Veda

Yanına gittim, daha öldüğünü bile anlamamıştım çaresizce bağırıyordum "Anne, iyi misin?", "Anne lütfen kalk, beni bırakma" dedim sonra akan kanları görünce onun öldüğünü anlamıştım hemen mahalleye koştum, etraftakilerden yardım istedim tabii kimse gelmedi. Annemin yanına çıktım yanında oturdum son defa sarıldım ona. Daha sonrasında o -babam-geldi. "Ne oldu burada?" dedi .ona sadece "hepsi senin yüzünden" dedim. Bana "kızım ne diyorsun ben evde bile değildim sakın polis amcalara böyle deme" dedi ve saçımı okşamaya çalıştı ama izin vermedim. Daha sonra yakalanmamak için oradan kaçtı. Ben çaresizce ağladım ve en sonunda benden 4 yaş büyük bir abi geldi ve annesini çağırarak ambulansı aradılar. Ama tabiki annemi kurtaramadılar ve o günü asla unutamazdım çünkü hem doğum günüm hemde annemin ölüm günüydü. Daha sonrasında beni annemin mezarına götürdüler mezarda bir ben birde onun ailesi vardı. Ne diye dua etsem bilemedim. Sadece lütfen babam gibi bir kişi ile tanışmayayım dedim içimden defalarca. Daha sonra beni bir yetimhaneye yerleştirdiler ve gittiler. Bana "ilerde tekrar karşılaşalım" dedi bende kafa sallamıştım ve gittiler. Gittiğimde bir odaya yerleştirdiler beni birşeye ihtiyacın olursa söyle demişlerdi. Tek ihtiyacım bir aile sevgisiydi ama onuda onlar karşılayamazdı.