Ayrılık

13/05/2005

Bir an gelen bir sancı ve yepyeni bir hayat ile dünyaya geldim. Daha annemin karnındayken yaşadığım şiddet, bağırışmalar küçük yaşlarda ondan -babamdan- nefret etmemi sağladı.
Oynamak istediğim de kimse benimle oynamadı, acıktığımda 2 yaşımdan sonra yemeklerimi kendim almaya başladım sevgiye ihtiyacım olmasına rağmen o sevgiyi kendim karşıladım.

09:00
Uyuyordum fakat kulağıma gelen bağırışmalar uyanmama neden olmuştu. Kalktım ve içeriye gittim annem ve babam birbirine küfürler ediyor ve şiddet uyguluyordular. Korktum ve odama gidip kapının önünde ağlamaya başladım. Korkmuştum daha 5 yaşındayken aklıma ne gelebilirdi ki? Daha sonra kapı sesi duydum babam gitmişti. Her kavga gibi durumlarda sürekli bunu yapardı. Daha sonra kapı yumruklanmaya başladı annem nedensizce korktu beni dolaba sakladı daha sonrasında kendisi de kapıyı açtı. Anlamıştı. Daha sonra içeri 3 tane mafya tarzında adamlar girdi ilk defa görmüştüm onları cok sınırlı duruyordular ve anneme "zamanı geldi de geçti, biz daha fazla bekleyemeyiz ya ver paramızı ya da son duanı et" dedi. Annem " onunla hic konuşamıyorum lütfen biraz daha süre verin söz ödeyeceğim " dedi. adamlar " artık çok geç" dediler ve gözümün önünde bir kurşun sesi ile annem yere yığıldı.