Bölümler 2Şu an: GEÇMİŞE DÖNMELİMİ?
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
*Her karanlık yolun sonunda mutlaka ışık vardır.*
*09.05.2026*
Sezin, yağmurlu havada karanlık sokakta yine yürüyordu. Hasta olmak umurunda değildi. Tek odağı, kulaklığından yükselen müziğin sesiydi. Yanından geçen arabaların farları gözlerini kısmasına neden oluyor, yağmur damlaları saçlarından yüzüne süzülüyordu. Yine de durmuyordu.
Çünkü gideceği yeri biliyordu.
Mezarlık.
Onun için orası yalnızca mezar taşlarının bulunduğu bir yer değildi. Kendini ait hissettiği, kimseye bir şey anlatmak zorunda kalmadığı, gözlerini kapatsa bile yolunu bulabileceği tek yerdi.
Sonunda mezarlığa ulaştı. Soğuktan titreyen ellerini cebine sokarak ailesinin mezarlarına doğru ilerledi. Annesiyle babasının mezarları yan yanaydı.
Önlerinde durdu.
Dudaklarında acı bir tebessüm belirdi. Mermerin üzerine kazınmış isimleri parmaklarıyla takip etti.
Taher Aral.
Nesrin Aral.
Bir zamanlar kocaman bir aile olan Arallar, tek bir gecede parçalanmıştı. Geriye ise o geceden sağ çıkan küçük bir kız çocuğu kalmıştı.
O kız büyümüştü.
Ama bazı yanları hâlâ sekiz yaşındaydı.
Sezin mezar taşlarına bakarken çocukluğundan geriye kalan birkaç mutlu anı gözlerinin önünde canlandı. Zaten hatırlayabildiği güzel şeyler de sayılıydı. Belki bu yüzden hiçbirini unutmak istemiyordu.
**02.11.2011**
"Babaaa!"
Sezin, küçük adımlarıyla babasına doğru koştu. Taher, kızının sesini duyar duymaz elindeki gazeteyi bıraktı.
"Ne oldu benim güzel kızım?"
Sezin, babasının yanına oturup kolunu tuttu. Bütün gün yaşadığı ne varsa önce ona anlatırdı. Çünkü babası onu dinlerdi. Hem de dünyanın en önemli işini dinliyormuş gibi.
Küçük eliyle bahçenin köşesindeki çınar ağacını gösterdi.
"Baba, bugün annem de gelsin mi bizimle? Gizli yerimize."
Taher gülümseyerek kızının saçlarını okşadı.
"Neden gelmesin ay parçam?"
"Hem bak, yine o tatlı kurabiyelerinden yapmış. Gelmezse bize küser sonra."
Taher kızının bu tatlı telaşına gülmeden edemedi. Sezin'in her şeye bir bahanesi, her istediği için de söyleyecek birkaç güzel sözü vardı.
"Tamam, o zaman anneni de çağıralım. Onsuz olur mu hiç?"
Küçük kızını kucağına aldı ve birlikte bahçenin köşesindeki çınar ağacına doğru yürüdüler.
O köşe, Sezin'in dünyasında kocaman bir yer kaplıyordu. Oraya birkaç minder bırakmışlardı. Bazen oyun oynar, bazen resim çizer, bazen de babasına hiç bitmeyen sorular sorardı.
O gün de farklı değildi.
Sezin minderini ağacın altına yerleştirdi. Ardından kalemlerini, babasının bir gün önce aldığı yeni boyama paletlerini ve bembeyaz resim kâğıdını getirdi.
"Baba, bugün sizi çizeceğim. Annem de gelsin. İkinizi birlikte çizeceğim."
Taher kızının yanına oturdu.
"Öyle mi? Bakalım nasıl çizeceksin bizi."
"Çok güzel çizeceğim! Ural bana ailesiyle çizdiği resimleri göstermişti. Çok güzeldi. Benim de yoktu. Ben de yapacağım. Ama güzel durun, tamam mı?"
Taher gülümseyerek başını salladı.
"Emredersiniz, ressam hanım."
Sezin kalemlerini eline aldı. İlk önce babasını çizecekti. Çünkü onun en sevdiği şeylerden biri babasının gözleriydi. Yemyeşil, kocaman ve ona göre bir ormanı andıran gözleri...
Bazen babasına dönüp,
"Baba, benim gözlerim neden seninkiler gibi değil?" diye sorardı.
Taher de her seferinde aynı cevabı verirdi:
"Çünkü senin gözlerin aydan bile güzel, ay parçam."
Sezin buna hemen inanırdı. Babası söylediyse doğru olmalıydı. Zaten onun için babasının birkaç güzel sözü, dünyadaki bütün oyuncaklardan daha değerliydi.
Bir süre sonra Nesrin, elinde kurabiyelerle bahçeye çıktı. Kızının resim yaptığını görünce yanlarına yaklaştı.
"Hımm... Benim kızım yine resim mi yapıyor? Bakalım bu kez kimi çiziyorsun?"
Sezin başını kaldırdı.
"Önce babamı çiziyorum. Sonra seni."
Nesrin eğilip kızının yanağına bir öpücük kondurdu.
"Ama beni güzel çizmezsen bozuşuruz, haberin olsun."
"Anne, ben zaten güzel çiziyorum!"
Taher, Nesrin'in elindeki tabağı alıp yanına koydu. Ardından eşinin elinden tutarak onu da minderin yanına oturttu.
Şimdi üçü de çınar ağacının gölgesindeydi.
O gün orada yalnızca bir aile vardı. Bir baba, bir anne ve dünyayı onların gözlerinden tanımaya çalışan küçük bir kız.
Kim bilebilirdi ki?
Bir zamanlar kahkahaların yankılandığı o gölgenin, yıllar sonra Sezin'in zihninde en ağır hatıraya dönüşeceğini...
***
Sezin, resmini bitirdikten sonra bahçede biraz dolaşmaya karar verdi. Çiçeklerin yanına çömeldi. Elindeki kâğıdı Asım Amca'ya uzattı.
"Bak, bunu ben yaptım."
Asım Amca gözlüğünü düzelterek resme baktı.
"Maşallah benim küçük ressamıma! Bunların isimlerini de biliyor musun bakalım?"
Sezin başını iki yana salladı.
"Bazılarını biliyorum. Ama hepsini değil."
"Öyleyse bugün birkaçını daha öğrenelim."
Asım Amca bahçenin çiçekleriyle ilgilenen, yaşı ilerlemiş ama yüzünden tebessümü eksik olmayan bir adamdı. Sezin'in bitmek bilmeyen sorularına alışmıştı.
Bir süre çiçekleri konuştular. Sezin her yeni ismi dikkatle dinliyordu. Tam kalkacakken Asım Amca kırmızı bir lale koparıp ona uzattı.
"Al bakalım Sezinim, papatyam benim. Bunu da annene götür. Güzel bir vazoya koysun, olur mu?"
Sezin çiçeği iki eliyle tuttu. Diğer çiçeklerden farklıydı. Kırmızı rengi hemen dikkatini çekmişti.
"Asım Amca, bunu suya koymazsak ne olur?"
Asım Amca kızın saçlarını okşadı.
"Solar Sezinim. Suyu olmazsa boynunu büker, üzülür."
Sezin kaşlarını çattı. Çiçeği göz hizasına kaldırıp dikkatle inceledi.
"Çiçekler de üzülür mü?"
"Üzülür tabii. Onlar da ilgi ister. Susuz kalırlarsa başlarını öne eğerler."
Sezin bir süre laleye baktı.
"Peki, ben üzülünce çiçekler de üzülür mü?"
Asım Amca gülümseyerek dizlerinin üzerine çöktü.
"Sen üzülme diye ben elimden geleni yaparım, küçük hanım."
Sezin bu cevaptan memnun olmuş gibi başını salladı.
"Ben nazlı mıyım Asım Amca?"
"Hem de nasıl! Şimdi hadi, götür şu laleyi annene. Suyunu da ihmal etmeyin."
Sezin çiçeği dikkatle tutarak ailesinin yanına koştu.
"Anne! Bak, Asım Amca bana çiçek verdi!"
Nesrin kızının elindeki kırmızı laleye baktı.
"Ne güzelmiş bu. Adı ne?"
"Lale. Ama susuz kalırsa üzülüyormuş. Başını eğiyormuş."
Nesrin gülümseyerek kızının elinden tuttu.
"Öyleyse ona güzel bir yer bulalım."
Birlikte eve girdiler. Küçük bir vazoya su doldurup laleyi içine yerleştirdiler. Sezin vazoyu evin en çok vakit geçirdiği yerlerden biri olan televizyonun önüne koydu.
Sonra annesinden en sevdiği çizgi filmi açmasını istedi.
Marsupilami.
Sarı renkli, uzun kuyruklu, benekli Marsu'yu çok seviyordu. Hatta babasına onun oyuncaklarını bile aldırmıştı.
Çizgi filmi izlerken ara sıra gözleri televizyonun önündeki küçük vazoya kayıyordu. Lalesinin hâlâ güzel göründüğünden emin olmak istiyordu.
Bölümün sonuna doğru koltukta uyuyakaldı.
Nesrin kızını kucağına alıp odasına çıkardı. Üzerini örttü, pamuk gibi yanaklarından öptü ve sessizce odadan çıktı.
***
Nesrin aşağı indiğinde Taher'i salonda buldu. Elinde kitap vardı ama gözleri sayfalarda değildi. Taher ise ertesi gün şirket için yapılacak son toplantının belgelerini inceliyordu.
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonunda Taher başını kaldırdı.
"Sezin uyudu mu?"
"Evet. Ama bugün bir tuhafsın Taher. Bir süredir böyle davranıyorsun. Bir şey mi oldu?"
Taher elindeki belgeyi kapattı.
"Yok, sadece işlerle ilgili birkaç aksaklık var."
"Aksaklık dediğin ne? Günlerdir aklın başka yerde."
Taher kısa bir süre sustu. Sonra eşinin elini tuttu.
"Düzelecek Nesrin. Düzelmesi gerekiyor."
Nesrin, kocasının yüzünü dikkatle inceledi.
"Benimle paylaşamayacağın kadar büyük bir sorun mu?"
"Öyle değil."
"O zaman neden benden saklıyorsun?"
Taher derin bir nefes aldı.
"Yarın Sezin'le annenlere gidin."
Nesrin şaşkınlıkla ona baktı.
"Ne? Neden?"
"Biraz vakit geçirin. Sezin de özlemiştir onları. Hem sen de dinlenmiş olursun."
"Ya sen?"
"Benim halletmem gereken birkaç iş var."
Nesrin'in endişesi biraz daha belirginleşti.
"Taher, bizi evden göndermeni gerektirecek ne oldu?"
Taher eşinin elini biraz daha sıkı tuttu.
"Bir şey olmayacak. Sadece sizin güvende olmanız benim için daha önemli."
Nesrin bu sözlerin ardında anlatılmayan bir şeyler olduğunu hissediyordu. Yine de kocasını daha fazla sıkıştırmadı.
"Keşke her şeyi tek başına halletmeye çalışmasan."
Taher cevap vermedi.
O gece ikisi de bir süre daha konuşmadan oturdu.
Yukarıda ise küçük Sezin, ertesi gün annesiyle babasıyla yeniden çınar ağacının altında resim yapacağı hayalini kurarak uyuyordu.
***
Saat 22.30.
Sezin gördüğü kabusla aniden uyandı. Son zamanlarda sık sık kötü rüyalar görüyordu. Yatağında doğrulup karanlık odaya baktı.
"Anne..."
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
Cevap gelmedi.
Biraz bekledi. Sonra cesaretini toplayıp yeniden seslendi.
"Anne?"
Yine sessizlik.
Sezin yataktan indi. Küçük ayaklarıyla odasının kapısına ilerledi. Koridor karanlıktı. Annesiyle babasının odasına gitti ve kapıyı araladı.
Yatak boştu.
"Anne, neredesin?"
Küçük kalbi hızla atmaya başlamıştı. Belki mutfaktaydılar. Belki aşağıda bir şeylerle uğraşıyorlardı.
Merdivenlerden yavaşça indi.
Mutfak ışığını yaktı. Işık düğmesi, babasının onun rahatça ulaşabilmesi için özellikle aşağıya taktırdığı yerdeydi.
Ama mutfakta da kimse yoktu.
Sezin etrafına bakındı.
Sonra gözleri bahçeye açılan kapıya takıldı.
Çınar ağacının olduğu taraf aydınlıktı.
Babası orayı ışıklı yaptırmıştı. Karanlıktan korktuğunu bildiği için...
Sezin kapıya doğru ilerledi. Bahçeye çıktığında annesini ve babasını ağacın altında gördü.
Sevinçle onlara doğru koştu.
"Baba! Biliyor musun, kabus gördüm!"
Taher cevap vermedi.
Sezin biraz daha yaklaştı.
"Anne? Siz burada ne yapıyorsunuz?"
Yine ses yoktu.
Nesrin, Taher'in omzuna yaslanmıştı. Sezin bunun bir oyun olduğunu düşündü. Belki de onu korkutmak istiyorlardı.
"Anne, oyun mu oynuyoruz? Hadi ama, ben sıkıldım."
Cevap alamayınca annesinin yanına eğildi.
"Anne?"
Küçük kızın sesi titremeye başladı.
"Neden kalkmıyorsunuz?"
O an ne olduğunu anlayamıyordu. Yalnızca annesinin ve babasının ona cevap vermesini istiyordu.
Bir kez daha seslendi.
Bu kez ağlayarak.
Ama o gece çınar ağacının altında hiçbir cevap gelmedi.
Sekiz yaşındaki bir çocuk, hayatındaki en büyük kaybın ne olduğunu nasıl anlayabilirdi?
Sezin yalnızca annesini ve babasını istiyordu.
Keşke o gece hiç yaşanmasaydı.
Keşke sabah olduğunda annesi mutfakta kurabiyelerini hazırlıyor, babası da onu uyandırmak için odasına giriyor olsaydı.
Keşke...
**Günümüz**
**Sezin Aral**
"Ölmeseydiniz anne..."
Sesi yağmurun altında kaybolacak kadar kısıktı.
"O küçük kız bunları görmek zorunda kalmasaydı belki her şey başka türlü olurdu."
Mezarlığın çamurlu toprağını avucuna aldı. Yağmur damlaları gözlerinden süzülen yaşlara karışıyordu. Soğuk tenine işlese de yerinden kalkmak istemiyordu.
Bazen insan, geçmişi değiştiremeyeceğini bile bile aynı anın içinde kalmak isterdi.
Sezin de öyleydi.
Bu sessizliği bozan tek şey telefonunun sesi oldu. İlk çalışında bakmadı. İkinci kez çaldığında da umursamadı. Üçüncü kez çaldığında ekrana göz gezdirip telefonu açtı.
"Ne var amca?"
Salim'in sesi her zamanki gibi tanıdıktı ama bu kez içinde belirgin bir yorgunluk vardı.
"Eve gel artık. Gece yarısı oldu Sezin. Her günün sonunda soluğu mezarlıkta alıyorsun. Böyle yaptıkça kendine zarar veriyorsun kızım. Onlar geri dönmeyecek."
Sezin gözlerini kapattı.
Bu cümleyi duymaktan nefret ediyordu.
"Biliyorum."
"Öyleyse eve gel."
"Geliyorum."
Telefonu kapattı.
Ama amcasının son sözleri zihninde dönüp duruyordu.
Onlar geri dönmeyecek...
***
Sezin eve yaklaşık bir saat sonra ulaştı. Kapıyı açıp ayakkabılarını çıkardı. Ev sessizdi. Salim muhtemelen yine şirket işleriyle uğraşıyordu.
Ayakkabılarını rafa yerleştirirken aynadaki görüntüsüyle göz göze geldi.
Üstü başı çamur içindeydi. Saçları yağmurdan ıslanmış, yüzüne yapışmıştı.
Bir süre kendine baktı.
*Kendini bu hâle getirmekten ne zaman vazgeçeceksin, Sezin?*
Cevap vermedi.
Yorgun adımlarla banyoya geçti. Üzerindeki ıslak kıyafetleri çıkardı ve sıcak suyun altına girdi. Su tenini ısıtıyordu ama içindeki yorgunluğu alacak gücü yoktu.
Gözlerini kapattı.
*Önce gerçeği bulmalısın. Yıllardır peşinden koştuğun soruların cevaplarını...*
Duştan çıktıktan sonra üzerine rahat kıyafetler geçirdi. Saçlarını kurutmakla uğraşmadı. Şu an ihtiyacı olan tek şey sessizlikti.
Yatağına uzandı.
Gözlerini kapatırken yine o geceyi düşündü. Belki yine aynı rüyayı görecekti. Belki bu kez annesiyle babası ona cevap verecekti.
Sezin için rüyalar, geçmişin kapısını birkaç dakikalığına da olsa aralayabildiği tek yerdi.
***
Ertesi sabah.
"Hey, Sezin! Kalk artık. Saat on oldu!"
Salim'in sesi koridorda yankılanıyordu.
Sezin yorganı başına çekti.
"Git başımdan!"
"Bugün benimle şirkete geliyorsun. Artık bir işin ucundan tutmanın zamanı geldi."
"Gelmek istemiyorum."
Salim kapıyı açıp içeri girdi.
"Her sabah aynı şey. Biraz da hayatını düşün kızım."
Sezin yorganı üzerinden attı ve amcasına baktı.
"Git başımdan, yaşlı bunak. Hem sen ölünce kalan paranı yerim. Ama belli olmaz, belki ben senden önce ölürüm."
Salim kaşlarını kaldırdı.
"Yaşlı bunak dediğin sana bin basar, Sezin. Bugüne kadar bir şey demediysem sabrımdandır."
"Ne güzel, sabrın için teşekkür ederim."
"Dalga geçmeyi bırak. Önce kalkıp kahvaltını yapacaksın, sonra da benimle şirkete geleceksin."
Salim odadan çıkarken son bir kez arkasını döndü.
"Bu böyle devam edemez, Sezin."
Kapı kapandı.
Sezin yatağında oturup bir süre kapıya baktı.
Amcası onu sürekli o dünyaya çekmeye çalışıyordu. Şirket, ortaklıklar, toplantılar, insanlar... Hepsi ona ailesini kaybettiği o geceyi hatırlatıyordu.
Salim ise en azından bir hayatı olsun istiyordu. Kendi ayakları üzerinde dursun, bir şeylerle meşgul olsun, geçmişin içinde kaybolup gitmesin istiyordu.
Ama Sezin için o dünya sıradan bir iş hayatından ibaret değildi.
O dünya ailesini elinden almıştı.
Ve Sezin, ailesini kaybettiği yere geri dönmek istemiyordu.
Bir gün o dünyaya girmek zorunda kalırsa bunun nedeni para, güç ya da bir koltuk sahibi olmak olmayacaktı.
Gerçeği öğrenmek olacaktı.
Çünkü yıllardır cevabını beklediği tek bir soru vardı:
**O gece ailesine ne olmuştu?**
Sezin, yatağından kalkıp pencereye yöneldi. Dışarı baktı. Gökyüzü griydi.
Belki de bazı insanlar geçmişlerinden kaçamazdı.
Belki de bazı kapılar, ne kadar uzun süre kapalı tutulursa tutulsun, bir gün açılmak zorundaydı.
Sezin henüz bunu bilmiyordu.
Ama o kapının ardında onu bekleyen şeyin yalnızca bir şirket olmadığından emindi.
Bölüm sonu
***
*İlk hikâyem, ilk bölümüm...*
*Eee, beğendiniz mi? Bakalım gelecek bölüm ne bekliyor sizi . Heyecanlıyım, hem de hiç olmadığım kadar.*
*Geçmişte Sezin ailesinin ölümünü nasıl öğrendi? Onları kim buldu? Katil kim? Hepsinin cevabını gelecek bölümlerde öğreneceksiniz.*
*Bir de bazı şeyleri sonradan açıklamak istiyorum 2011 yılında yaşanan olayları anlatırken Sezin'in sekiz yaşında olduğunu unutmamak gerekiyor. O sahnelerde kullandığım dilin bir çocuk dünyasını yansıtmasını istedim. İlerleyen bölümlerde aynı anlatım biçimi devam etmeyecek.*
*İyi ki okuyorsunuz. Birlikte bu hikâyenin sayfalarında buluşmak dileğiyle. ✨*
Bölüm etkileşimi
