Bölümler 1Şu an: BİRİNCİ BÖLÜM GEÇMİŞ
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
30 Aralık 1999, pazartesi
Kahramanmaraş adliyesi.
Adliyenin koridorlarında sessizlik hâkimdi. Duruşma salonunun önündeki bankta oturan Rümeysa, gözlerini karşısındaki kapıya dikmiş, dakikalardır aynı noktaya bakıyordu.
Yanında oturan babası Efkar Ağa ise oldukça sakindi. En azından dışarıdan öyle görünüyordu.
Rümeysa sıkıntılı bir nefes verdi.
“Gelmeyecek baba. İşi yokuşa sürmeye çalışıyor.”
Efkar Ağa başını kızına çevirdi. Yüzünde en ufak bir endişe belirtisi yoktu.
“Merak etme, işi yokuşa falan süremez.”
Kızına hafifçe baktıktan sonra sözlerine devam etti.
“Sürerse de ne olacak? Etkili yoldan boşanırsın.”
Rümeysa yutkundu. Babasının ne demek istediğini gayet iyi anlamıştı. Ancak böyle olmasını istemiyordu. Ne olursa olsun, bu işin kendi istediği şekilde bitmesini istiyordu.
Tam o sırada duruşma salonunun kapısı açıldı. İçeriden çıkan görevli elindeki dosyaya bakarak seslendi:
“Rümeysa Kara ve Ali Rıza Kara! Duruşma salonuna bekleniyorsunuz.”
Rümeysa ve Efkar Ağa aynı anda ayağa kalktılar. Ardından birlikte duruşma salonuna girdiler.
Rümeysa doğruca avukatının yanına gitti.
“Karşı taraf hâlâ gelmedi. Ne olacak?” diye sordu.
Avukatı sakin bir sesle cevap verdi:
“Merak etmeyin Rümeysa Hanım. Bugün olmazsa bir sonraki duruşmada boşanma gerçekleşir.”
Rümeysa başını hafifçe salladı.
Bir süre daha beklediler. Ancak Ali Rıza'dan hâlâ haber yoktu. Salondaki bekleyiş uzarken hâkim elindeki tokmağı kaldırdı.
“Davacının gelmemesi durumunda duruşma gelecek aya devam edile-”
Tam o sırada salonun kapısı açıldı.
İçeriye Ali Rıza, Elfida Hanım ve Zeyno girdi.
Efkar Ağa onları gördüğü anda çenesini sıktı. Ali Rıza'nın boşanmamak için elinden gelen her şeyi yapacağını biliyordu. Şimdi de geç kalmış, yine de duruşmaya yetişmişti.
Ali Rıza ise hiç başını eğmeden hâkime doğru ilerledi.
“Sayın hâkim, geç kaldığım için kusura bakmayın.”
Ardından gözleri Rümeysa'ya kaydı. Bir an bile gözlerini ondan ayırmadan konuştu.
“Ben de boşanmak istemiyorum. Ben karımı seviyorum ve boşanmak istemiyorum sayın hâkim.”
Bu sözler Efkar Ağa'nın sabrını taşırdı.
“Madem seviyordun, ne diye kızımı aldattın, piç kurusu!”
Hâkim tokmağını masaya vurdu.
“Bir daha söz almadan konuşmayın! Yoksa sizi dışarı attırırım!”
Ali Rıza gözlerini bir an açıp kapattı. Ardından yeniden hâkime döndü.
“Ben kimseyi aldatmadım. Hele ki karımı asla.”
Rümeysa yavaşça yerinden kalktı.
“Sayın hâkim, izniniz olursa içeri itiraf etmek isteyen kişiler gelecekler.”
Hâkim kısa bir süre Rümeysa'ya baktıktan sonra izin verdi.
Salonun kapısı yeniden açıldı.
İçeri giren üç kadını gören Ali Rıza'nın kaşları çatıldı. Sümbül, Gizem ve Fidan...
Üçüne de zamanında yardım etmişti. Şimdi ise karşısına geçmiş, kendisi hakkında ifade vermeye gelmişlerdi.
Hâkim tokmağını yeniden vurdu.
“Sanıklar konuşurken konuşmayı böleni dışarı attırırım!”
İlk olarak Sümbül konuşmaya başladı.
“Sayın hâkim, nasıl derim bilmiyorum. Çok utanıyorum ama Ali Rıza Bey benimle...”
Sözlerinin devamını getiremedi. Gözlerinden yaşlar süzülürken başını önüne eğdi.
“Çok utanıyorum sayın hâkim.”
Ardından Gizem ve Fidan da aynı sözleri dile getirdi.
Ali Rıza daha fazla dayanamadı. Yerinden öfkeyle kalktı.
“Ne diyorsunuz lan siz? Gizem! Kocan seni başkasına satacakken ben kurtarmadım mı seni? Fidan! Çocuğun ateşler içinde yatarken benim sayemde götürmedin mi doktora? Ya sana ne demeli Sümbül? Abin herkesin içinde vurmayacak mıydı seni, sadece bir adam sana yol sordu diye? Ha!”
Öfkeyle kadınların üzerine yürüdü. Ancak güvenlik görevlileri hemen araya girerek onu tuttu.
Hâkimin kararıyla Ali Rıza salondan çıkarıldı.
Yarım saat sonra duruşma salonunun
kapısı açıldı.
İlk çıkan Elfida Hanım'dı. Gözleri yaşlarla doluydu. Doğruca oğluna baktı.
“İnanmıyorlar oğul sana... Hâkim boşadı sizi.”
Ali Rıza olduğu yerde kaldı.
Sanki o an bütün dünya başına yıkılmıştı. Yüreği kavruluyordu. Yaptığı iyilikler, şimdi karşısına birer iftira olarak çıkmıştı.
Oysa o karısını kaybetmek istemiyordu.
Rümeysa ise çoktan salondan çıkmıştı.
Ali Rıza onu gördüğü gibi peşinden koşmaya başladı.
“Rümeysa! Beni dinle Rümeysa!”
Ama Rümeysa arkasına bile bakmadı.
İkisi de adliyenin bahçesine çıktı. Rümeysa arabasına doğru ilerlerken Ali Rıza son bir hamleyle kolundan tuttu.
Bir anda yüz yüze geldiler.
Bu hareketle Rümeysa'nın adamları silahlarını çekti. Aynı anda Ali Rıza'nın adamları da silahlarına davrandı.
Bir anda ikisinin etrafı silahlı adamlarla çevrildi.
Rümeysa gözlerini Ali Rıza'ya dikti.
“Ne yaptığını sanıyorsun sen? Ölmek mi istiyorsun Ağa?”
Ali Rıza gözlerini bir an bile ondan ayırmadı.
“Ölmek mi?” diye güldü. “Sence yaşıyor muyum, Hanımağa?”
Ardından belindeki silahını çıkardı ve Rümeysa'ya uzattı.
“Al, çek vur beni. Bitsın bu dünyadaki her derdim, her çilem. Ama ne olur, dinle beni. Hepsi yalan. İnanmıyor musun bana?”
Rümeysa acı acı güldü.
“Ölüm sana kurtuluş olur. Senin dediğin gibi Ağa, ben her gün ölürken sen bir kere de ölüp kurtulacak mısın?”
Bir an durdu. Ardından işaret parmağını Ali Rıza'ya doğru salladı.
“Asla! İzin vermem ölmene. Her gün diri diri öleceksin. Bugünü unutma Ağa. Her sene bugün öldüreceğim seni.”
Son sözlerinin ardından Ali Rıza'dan uzaklaştı.
Adamlarına dönerek konuştu.
“Affan Kara'nın oğlundan ne bekliyordun ki? Şimdi açın yolu!”
Ancak adamlar yerlerinden kıpırdamadı.
Ali Rıza, arkasını dönmüş olan Rümeysa'ya baktı. Gözleri dolmuştu ama yine de ağlamıyordu.
“Onun oğluyum diye mi inanmıyorsun bana?”
Rümeysa'dan cevap gelmedi.
Ali Rıza birkaç adım daha yaklaştı.
“Ya sen değil de başkası öldürse ne olacak? Ya bir gün derlerse Ali Rıza Kara vefat etti diye, ne olacak o zaman?”
Rümeysa hiç düşünmeden cevap verdi.
“Allah rahmet eylesin derim.”
Ali Rıza gözlerini kapatıp kısa bir nefes aldı. Sonra adamlarına döndü.
“Açılın! Açın yolu, indirin silahlarınızı!”
Rümeysa son kez arkasına baktı.
“Bundan sonra sadece öldüğünde gelirim. Dirine bırak gelmeyi, adını ağzıma almam.”
Ardından adamlarının arasından geçerek uzaklaşmaya başladı.
Ali Rıza arkasından seslendi:
“Büyük konuşma Hanımağa. Bir bakmışsın dirime de gelmişsin.”
Rümeysa hiçbir cevap vermedi.
Adamlarının arasından geçip gitmeye devam ediyordu. Ancak attığı her adımda biraz daha güçsüzleşiyordu. Bir an başı döndü, gözleri karardı. Tam düşecekken babasının kollarına düştü.
Efkar Ağa kızını sıkıca tuttu ve kulağına eğildi.
“Burada olmaz kızım. Tut kendini. Burada olmaz. Bütün Kahramanmaraş burada şimdi. Düşmeyeceksin.”
Rümeysa babasının sözleriyle kendini toparlamaya çalıştı.
Babası haklıydı.
Burada düşemezdi.
Gözyaşlarını içine gömdü, başını dik tuttu ve babasıyla birlikte arabaya bindi.
Baba kız adliyeden uzaklaşırken arkalarından birkaç silah sesi yükseldi.
Rümeysa başını çevirip babasına baktı.
Efkar Ağa ise dışarıyı seyrediyordu. Kızına dönmeden konuştu:
“Kimseye bir şey olmadı.”
Bir an sustu.
“Seni böyle sessiz sedasız götürecek değildim. Gidişin gibi gelişin de sesli olacak. Hatta daha fazlası...”
Kızına yalan söylemişti.
Gerçeği öğrenirse babasından bile uzaklaşabilirdi. Buna dayanamazdı. Rümeysa onun biricik kızıydı, tek yavrusuydu.
Elbette onu üzeni yaşatmazdı...
Rümeysa havaalanına doğru yol alırken Ali Rıza, altı kurşun yarasıyla hastaneye götürülüyordu.
Aynı gün, aynı şehirde iki ayrı yol ayrılıyordu.
Biri geçmişinden kaçıyordu.
Diğeri ise kaybettiği kadının ardından hayata tutunmaya çalışıyordu.
8 sene sonra.
Gece saat ikiydi. Ali Rıza konağa yeni gelmişti. Üstü başı kan içindeydi. Odasına çıkacağı sırada Elfida Hanım odasından çıktı. Göz göze geldiler.
Ali Rıza hiçbir şey demedi ama Elfida Hanım'ın gözleri dolmuştu. Oğlu bu hâldeyse bunda babasının ve kayınbabasının da büyük etkisi vardı.
Ali Rıza hiçbir şey söylemeden odasına çıktı. Bir an önce kendisini odasına atıp soğuk bir duş almak istiyordu.
Odasına geldiğinde yatağına baktı ve gülümsedi. Diclesi, güzeller güzeli kızı, uyuyordu. Yanına gidip saçlarını okşamak, onu öpmek istedi ama ellerindeki kanın henüz kurumadığını fark edince vazgeçti.
Önce banyoya girdi. Üstünü çıkardığında aynadan kendisine baktı. Vücudunda altı kurşun yarası vardı ama hepsi farklı yerlerdeydi. Her birine tek tek dokundu. Sonra da bedenindeki kanı yıkadı. Suyun götürdüğü kanlar vardı ama ruhunda bir ömür kalacak olanları silemezdi.
Banyodan çıkıp odasına geçti. Dicle'nin yanına uzanmıştı ki odasının kapısı çalındı.
Sinirle yerinden kalktı. Burnundan soluyordu. Kapıyı açtığında karşısında Şahin'i gördü.
"Ne oldu lan gece gece?" diye kızdı.
Şahin de yorgundu. Bu yüzden Ali Rıza üzerine fazla gitmedi.
"Abi, Hanımağa'nın yerini bulduk galiba. Elimizde bir adres var," dedi.
Ali Rıza bir an ne duyduğunu anlayamadı ama hemen toparlandı.
"Neredeymiş bu sefer?" diye sordu.
Çünkü Rümeysa buradan gitti gideli tam sekiz ülke değiştirmişti.
Şahin, "Amerika, Miami şehrindeymiş abi," dedi. "Uçakları hazırlattım. İstediğin anda gidebiliriz."
Ali Rıza başını salladı.
"Bu sefer kimse gelmiyor. Sadece ben gideceğim. Ara, hazırlansınlar. Birazdan çıkacağım."
Bunları söyledikten sonra odasına geçti. Dicle'nin yanına uzandı ve saçlarını okşamaya başladı.
Dicle, Ali Rıza'nın geldiğini anlayınca ona daha sıkı sarıldı. Uykuyla uyanıklık arasında mırıldandı:
"Gitme baba, bırakma beni."
Ali Rıza kızının saçlarını öptü.
"Seni ömrüm bitene kadar bırakmam, güzelim."
Başına bir öpücük daha kondurdu.
"Şimdi gidiyorum ama geri geleceğim, güzelim."
Ardından üstünü giyindi. Kimseye bir şey söylemeden konaktan çıktı. Havaalanındaki özel jetlerinden birine bindi ve on beş saatlik uçuşu başladı.
Uçuş boyunca aklından her şey geçiyordu. Rümeysa'yla nasıl konuşacağını, yaşanan her şeyin yalan olduğunu ona nasıl anlatacağını düşünüyordu. Bir ara düşüncelere dalmışken uyuyakaldı.
Uyandığında etrafına baktı. Bir süre sonra jetinden indi ve havaalanına girdi.
Tam o sırada Amerikan polisleri ellerindeki silahları Ali Rıza'ya doğrultmuşlardı. Ali Rıza daha ne olduğunu anlayamadan polislerden biri ona kelepçe takmaya çalışıyor, aynı zamanda başını eğmesini istiyordu.
Ali Rıza şaşkınlıkla,
"Ne oluyor? Ne yapıyorsunuz?" diye sordu.
Amerikan polislerinden biri,
"Uyuşturucu kaçakçılığı yaptığınıza dair ihbar aldık," dedi.
Ali Rıza öfkeyle karşılık verdi:
"Ne uyuşturucusu? Benim o işlerle alakam olmaz. Yalan ihbardır o!"
Polisler onu arabaya bindirirken Ali Rıza başını kaldırdı. Karşısında Rümeysa'yı gördü.
İkisinin de gözleri birbirine kilitlenmişti.
Ali Rıza yutkundu.
Bunu Rümeysa mı yapmıştı? Bu yalan ihbarı o mu vermişti?
Aklından bunlar geçerken polis arabası hareket etti.
Ali Rıza karakola götürüldü. Sonrasında kendi ülkesinde yargılandı ve on dört yıl hapis cezasına çarptırıldı.
Ali Rıza'yı cezaevine götürmek üzere mahkemeden çıkardıkları sırada Dicle ona doğru koştu.
"Baba!"
Ağlıyordu.
"Baba, hani beni bırakmayacaktın? Baba!"
Dicle'yi Şahin tutuyordu.
Efkan ve Eşref, anneleri Elfida Hanım'ın kollarına girmişti. Elfida Hanım ise feryat ediyordu:
"Ali'm, gitme Ali'm!"
Ali Rıza cezaevi aracına binmeden önce Efkar Ağa'yı gördü.
Efkar Ağa ona seslendi:
"İlahi adalet, Ali Rıza Ağa!"
Ali Rıza dişlerini daha da sıktı.
Araca binmeden önce son kez özgürce gökyüzüne baktı.
Sizce Rümeysa,Ali Rıza’ya inanmamakta haklı mı
Rümeysa’nın yerinde siz olsanız ne yapardınız dinler miydiniz yoksa dinlemez miydiniz
Elfida hanım sizce Ali Rıza’nın böyle olmasında babasını ve kayınbabasının suçladı
Ali Rıza doğru mu söylüyordu sizce
Rümeysa’nın yaptığı doğru muydu
İLK YAYIN TARİHİ 20 KASIM 2026 CUMA GÜNÜ SAAT GECE 01:27
Bölüm etkileşimi
