Bölüm 4

: Kapanan Tuzak

Yaman gitti ama arkasına bıraktığı gölge hiç kaybolmadı. Sessizce plan yapıyor, her adımlarını izliyordu. Basit bir kaçırma ya da tehdit değildi derdi; o Alaz'ı ruhen öldürmek, Gece'yi ise kaderine razı etmek istiyordu.

Bir gece, Alaz iş için şehir dışına çıkmak zorunda kaldı. Gece onu uğurlarken içi hiç rahat değildi.
— "Lütfen gitme Alaz... İçimde kötü bir his var."
Alaz saçlarını okşadı, öptü.
— "Sadece bir gün güzelim. Akşam dönerim. Kapıları kilitle, kimseyi açma. Yaman'dan sakın ha."

Ama Yaman, Alaz'ın gidişini çoktan planlamıştı. Hatta Alaz'ın gitmesine neden olan iş teklifi bile Yaman'ın oyunuydu.

Gece evde yalnızken telefonu çaldı. Arayan Alaz'dı ama ses farklıydı.
— "Gece..." diye boğuk bir ses geldi. "Başım belada... Yaman beni yakaladı. Eğer beni görmek, yaşarken son bir kez konuşmak istersen, dediğim yere gel."

Gece'nin kanı dondu.
— "Neredesin? Ne yaptınız size?"
— "Eski depo bölgesi. Ama sakın polisi arama. Gelirken sadece kendini getir, yoksa Alaz'ı vururum!"

Telefon kapandı. Gece ne yapacağını şaşırdı. Gözleri kan çanağına döndü, titreyerek dışarı çıktı. Sevdiği adam için kendini feda etmeye hazırdı.

Gerçek Oyun

Gece, belirtilen yere vardığında ortalık zifiri karanlıktı. İçeride ışıklar birden yandı.

Orada Alaz yoktu. Sadece gülümseyen, zafer kazanmış bir ifadeyle duran Yaman vardı.

— "Hoş geldin, güzelim," dedi Yaman yavaşça. "Biliyordum... Benim için gelecektin. Onun için bile olsa, geldin ya..."

Gece etrafına bakındı, sesi titriyordu.
— "Alaz nerede? Ona ne yaptın?!"
Yaman kahkaha attı, acımasızca.
— "Alaz güvende... Şu anda yolda, seni arıyor olmalı. Ama ulaşamayacak. Bu oyunun kuralını ben koydum, Gece."

Yaman yaklaştı, duvarın düğmesine bastı. Kapılar otomatik olarak kilitlendi, demir parmaklıklar indi. Artık çıkış yoktu.
— "Buradan çıkmanın tek bir yolu var," dedi gözleri delicesine parlayarak. "Ve o da benimle kalmak."

— "Ne saçmalıyorsun? Bizi bırak!"
— "Dinle beni!" diye bağırdı Yaman. "Artık Alaz gelip seni kurtaramayacak! Ben burayı, etrafı her yeri sardım. Sen artık benimsin. Ya benimle yaşarsın, ya da burada sonsuza kadar kalırsın. Seçim senin."

Gece sırtını duvara yasladı, gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
— "Delisin sen... Gerçekten delisin. Ben Alaz'ı seviyorum! Onsuz nefes alamam ben!"
— "Alışırsın," dedi Yaman sertçe. "Zamanla her şey unutulur. Ben sana o vermediği her şeyi vereceğim. Saraylar kuracağım, sadece senin için. Ama burada, benim yanımda olacaksın."

Ateş ve Barut

O sırada dışarıdan sesler gelmeye başladı. Alaz gelmişti! Kapıları yumrukluyor, bağırıyordu.
— "GECE! GECE NEREDESİN?!"

Gece'nin yüreği hopladı.
— "ALAZ! BURADAYIM! KURTAR BENİ!"

Yaman sinirle dışarı baktı, sonra tekrar Gece'ye döndü. Gözlerinde hem öfke hem de kıskançlık vardı.
— "Duydun mu? Sesini bile duyunca nasıl titriyorsun... Ama o giremez buraya! Binası havaya uçurmaya hazırım! Eğer benim olamıyorsan, kimse de olamazsın!"

— "Yapma!" diye ağladı Gece. "Lütfen yapma! Neden bize kıyamıyorsun?"
— "ÇÜNKÜ BEN DE SENİ SEVİYORUM!" diye haykırdı Yaman. "Görmüyor musun? Benim de gözlerim kan ağlıyor! Seni o kadar çok seviyorum ki, seni mutlu etmek için kötü olmayı seçtim! Anla artık beni!"

Gece, Yaman'ın gözlerinin içine baktı. Orada sadece düşmanlık değil, kocaman bir yaralı aşk vardı.
— "Yaman... Senin sevgin beni öldürüyor. Gerçek sevgi insanı hapsetmez, özgür kılar. Sen beni hapse attın, aşkımı elimden aldın."

Tam o sırada kapılar sarsılmaya başladı. Alaz içeri girmeye çalışıyordu.
— "SON BİR ŞANSIM VAR MI?" diye sordu Yaman, umutsuzca. "Söyle, eğer 'evet' dersen, bütün silahları bırakırım, her şeyi bırakırım. Sadece sen ol yeter."

Gece başını iki yana salladı, ağlayarak.
— "Üzgünüm... Kalbim çoktan başkasına ait. Ve o kalp asla atmaz senden yana."

Yaman'ın yüzü anında değişti. Gülüşü silindi, yerine buz gibi bir soğukluk geldi.
— "Öyle olsun o zaman..." dedi fısıldayarak. "O zaman bu gece, ya hep birlikte yanacağız, ya da birlikte öleceğiz!"

Elindeki kumandayı kaldırdı...

🥺❤️