Bölüm 2

Hiç bitmeyen söz
Zaman akıp gidiyordu ama onların elleri hiç ayrılmıyordu. Duvarlarındaki saatler durmuş, sadece onlar için zaman yavaşlamıştı sanki. Gece, Alaz’ın göğsüne başını koyduğunda kalp atışlarını dinlerdi; o atışlar, onun hayatıydı.

Bir akşam, şehir yine sessizliğe bürünürken, Gece parmaklarını Alaz’ın saçlarında gezdirdi. Saçlarında karlar çoğalmıştı ama gözlerindeki ateş aynıydı.

— "Alaz?" dedi usulca.
— "Söyle güzelim, yine uyuyamadın mı?"
— "Senden ayrılmak korkusu sarıyor içimi. Gözlerimi kapatamıyorum ki, açtığımda yanımda olmayacaksan diye."

Alaz onu sıkıca sardı, sanki bedenleri bir olmuştu.
— "Dinle beni iyi dinle," dedi sesi titreyerek ama kararlıydı. "Bu dünya yıkılsa, gökler başımıza düşse de ben seni bırakmayacağım. Sözüm var ya, söz! Bizim hikayemiz 'son' kelimesini bilmeyecek."

— "Peki ya... ya bir gün rüya olursa bütün bunlar?"
— "O zaman ben de sonsuza kadar uyurum, Gece. Seninle gördüğüm rüyadan asla uyanmam. Gözlerim kan çanağına dönene kadar, canım bedenimi terk edene kadar seni seveceğim."

Rüzgarlara Karşı

Dışarıda fırtına kopuyordu. Hayat onları çok sınamıştı, çok yormuştu. İnsanlar hala konuşuyor, "Bu kadar da olmaz, daha ne kadar sürecek?" diyordu. Ama onlar, bir kaya gibi dimdik duruyorlardı.

Gece, pencereden dışarı bakarken elleri titriyordu.
— "Bak, her şey değişiyor Alaz. Herkes gidiyor, her şey eskiyiyor."
Alaz arkadan gelip onun omuzlarını tuttu, yüzünü kendi yüzüne çevirdi.
— "Bak gözlerime... Benim gözlerim değişti mi? Hala ilk günkü gibi bakıyor muyum sana?"

Gece’nin gözleri doldu, o eşsiz, kanlı gözleri...
— "Aynı... Hala aynı bakıyorsun. Ateşin hiç sönmedi."
— "Çünkü sen benim yakıtımsın, Gece. Sen varsan ben varım. Senin adın dilimden düşmediği sürece, bu sevda nefes almaya devam edecek."

— "Sahi, hiç sıkılmadın mı benden? Bunca yıl..."
Alaz güldü, içten bir gülüşle.
— "Gökyüzü mavi olmaktan sıkılır mı? Denizler tuzlu olmaktan vazgeçer mi? Sen benim doğamsın. Nasıl vazgeçeyim? Her gün yeniden, yeniden ve yeniden aşık oluyorum sana."

Sonsuzluğun İmzası

Yıllar geçtikçe adımları yavaşladı, sesleri kısıldı ama sevgileri katbekat büyüdü. Artık genç değillerdi ama onlar aşkın en olgun, en güzel halini yaşıyorlardı.

Bir gün yine elleri eleldiler.
— "Gece," dedi Alaz.
— "Efendim?"
— "Biliyor musun? İnsanlar 'çabuk oldular, çabuk biter' dedi. Ama bak... Biz onların ömrünü bile geçtik. Bizimkisi bir ömre sığmayacak kadar büyük."

Gece, Alaz’ın elini kalbine koydu.
— "Ve hala devam ediyor... Bitmeyecek de. Söz verdik ya, ölüm bile ayıramayacak diye."
— "Ölüm bile..." diye tekrarladı Alaz. "Orada da bulacağım seni. Başka bir alemde, başka bir isimde bile olsan tanıyacağım o kanlı gözlerinden. Sen benim her daimimsin."

— "Sonsuza kadar mı?"
— "Sonsuzun da ötesine kadar, güzelim. Bu hikaye burada bitmeyecek... Biz nefes aldıkça, biz birbirimizi sevdikçe sayfalar açılmaya devam edecek."

Ve o gün anladılar ki; bazı aşklar kitaplarda yazılmaz, bazı aşklar yazılır ve asla son bulmaz.

Gece ve Alaz...
Karanlık ve Ateş...
Kanlı gözlerle, sonsuz bir sevdayla...