KANLI GEÇMİŞ kitap kapağı

3. bölüm / 3

Bölüm-2

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: Bölüm-2

Bilgisayarda ki gördüğüm görüntüler yüzünden bir an nefesimin kesildiğini hissettim. Bunu yapan kimdi? neden yapmıştı? Annemden ne istiyordu inanın ki hiçbir fikrim yoktu. Ama bunu kim yaptıysa eğer bedelini ödetecektim. Sabaha kadar düşündüm,uyuyamadım ve bilgisayarın başında saatlerce bu olayı düşünüp tekrar tekrar görüntüleri izledim. O aracı tekrardan görmüştüm ama nerede gördüğümü bir türlü çıkaramıyordum.
Duvara boş boş bakarak kendi kendime overthink yaparken telefonumun alarmı çalınca kendime geldim. İlk önce ne olduğunu anlamadım o kadar çok dalmışım ki. Etrafıma bakınıp telefonu aramaya başlayınca sesin annemin odasından geldiğini anladım ayağa kalkıp odaya doğru ilerledim.
Alarmı kapattım hazırlanmam gerekiyordu. Ama bırakın hazırlanmayı kolumu kaldıracak halim bile yoktu. Yorgun ve uykusuzdum. Kafamdaki lanet olası düşüncelerden dolayı bir gram bile uyuyamamıştım. Banyoya ilerleyerek aynanın karşısına geçtim,musluğu açıp elimi yüzümü yıkadım. Aynadan kendime bakınca sanki ben değil de başka biri bakıyormuş gibi geldi. Saçlarım dağılmış, göz altlarım mor halkalarka dolmuştu. Akşamdan kalma makyajımı çıkarmaya üşendiğim için maskaram akmıştı. Kısacası tipim kaymıştı. Aynanın yanındaki dolap kapağını açıp,elime fırçam ve macunumu alıp fırçaya doğru sıktım. Dişlerimi fırçaladıktan sonra saçlarımı tarayıp açık bıraktım. Bu sefer topuz yapmayacaktım. Kendi odama geri gelip,dolabımı açtım yine aynı şeyi düşünmeye başladım.
Acaba bugün ne giysem? Hiç bir şekilde yine bir fikrim yoktu. Elime rastgele gelen siyah croplarımdan birini alıp,altına beyaz keten bir pantolon alıp aynanın karşısında bakmaya başladım. Mükkemel bir kombin olduğunu düşünerek kıyafetleri yatağa fırlatarak,dolaba tekrardan yöneldim. Üst raftaki deri ceketlerimden birisini alarak kombini tamamlamış oldum. Hemen hızlıca giyinerek duvardaki saat'e baktım.
Daha erkendi en azından kendime bir sabah kahvesi hazırlayacak vaktim vardı. Mutfağa yönelerek kahveyi hazırlamaya başladım. Kahve olana kadar odama makyaj yapmaya tekrardan çıktım. Makyajımı yapıp takılarımı taktım. Ceketi giyip telefonumu aldıktan sonra odadan çıktım. Odada ki dağınıklığı ve yatağımı toplamaya gerek duymadım sonuçta tekrardan dağılacaktı. Mutfaktan kahvemi alıp,araba anahtarını da aldıktan sonra,siyah sivri burun botlarımı giyerek evden çıktım. Çantamda son kontrollerini yaptıktan sonra, garaja inerek arabama doğru yürüdüm. Yola çıktım, saat'e baktığımda geç kaldığımı fark ettim. Evden daha erken çıkmalıydım. Geç kalmam,başımın deli gibi çatlaması ve uykusuzluk yüzünden üstüne bir de Ankara'daki o lanet yoğun trafik yüzünden sövmemek için kendimi zor tutuyordum. Başım fena ağrıyordu en kısa zamanda bir doktora randevu alıp migrenim mi var diye bir baktırmalıydım.
Sonunda şirkete gelmiştim arabayı uygun ve boş bir yere fark edip aceleci tavırla şirkete doğru yöneldim. Çantamdan asistan kartımı çıkartıp,okutturdum. Kapısı kapanacak olan asansörü son anda görerek koşarak oraya gittim. Elimi aralığa uzatıp kapılar tekrardan açıldıktan sonra,derin bir nefes alıp 24. Kat tuşuna bastım ve köşeye çekilerek beklemeye başladım. 24. Kata son olarak ben geldikten sonra asansörden çıktım. Kendi yerime kurulup,bilgisayarı açarak işe başladım. Gelen bildirim kutularına mesaj varmı diye kısaca göz gezdirdim. Gelen şuanlık bir mesaj yoktu. Çalışmaya devam ettim. Ne kadar süre ekran başında olduğumu bilmiyorum ama gözlerim acımaya başlamıştı. Çantamdan küçük ayna mı çıkarıp,gözlerime baktım. Kızarmışlardı. O kadar çok uykum vardı ki göz altımdaki halkaları sürdüğüm fondoten bile kapatamamıştı. Uykunun açılması için şirketin mutfağına gittim ve kendime bir kahve yapmaya başladım.
Arkamdan bir kaç ses işittim. Bir süre sonra sesler kesildi,aldırış etmeden kahvenin kapağını kapattım,önüme dönünce bir anlık şoka uğradım.
Kapıya yaslanmış bir adam beni izliyordu. Koyu kumral saçları belirgin bir çene hattı vardı. Uzaktan bakılınca boyu en az 1.96- 1.97 gibi duruyordu kendimi onunla karşılaştırdığımda kafam ancak omzuna geliyordu. Açık buğday teni, gözleri ela rengindeydi. Dolgun mu dolgun dudakları ve yine uzaktan bakılınca fit ve sportif vücudu vardı. Omuzları geniş,oldukça cüsseli bir adamdı. Kısacası kızların bakıpta bir kez daha bakacağı "Hay maşallah" diyeceği bir tipti. Doğruyu söylemek gerekirse Adam hakkını veriyordu. Karşımdaki Yunan tanrısıydı herhalde mübarek!

Adamı baştan aşşağıya süzme işlemi bittikten sonra yüzüne doğru bakakaldım. Ona büyülenmiş gözlerle baktığımı fark edince çarpık bir gülümsemeyle bana doğru yaklaşmaya başladı. Sanırım birazcıkta ukala birisiydi ve çapkın. Yani her ikisi de olabilir.
Hemen kendime gelip yanımdaki Yunan tanrısına karşı kaşlarımı çattım. Çatmaya çalıştım desek daha doğru olurdu bence. Elini uzatıp aynı bilmiş tavrıyla "Selam" dedi. Bir ona bir eline bakakalmışken, hemen kendimi toparlayıp aynı şekilde bende elimi uzattım. "Selam,selam da siz kimsiniz? ve arkadan neden sessizce geldiniz beni korkuttunuz."dedim. Elini çekerek soruma cevap verdi. "Amacım korkutmak değildi sadece kahve almak için gelmiştim. Sizi görünce arkada beklemeye başladım. Ve hemen kendimi tanıtayım. Ben Çağrı Karabey." Demek ki Yunan tanrısının ismi çağrı Karabeymiş. Güzel isim. "Anladım yani sessizce gelmeniz biraz korkuttu sadece o kadar. Bende İnci Ergin. Memnun oldum Çağrı bey." Dedim. Adama çağrı bey dememle biraz daha sırıttı. Gerçekten ukala birisine benziyordu!
"Çağrı bey demene gerek yok Çağrı diye seslenebilirsin bana. Ve bende çok memnun oldum." Kahve işimi bitirdikten sonra kenara çekilerek çağrıya yol verdim. "Buyur geç." Dedim. Kahve makinasının yanına geçti ve kendi kahvesini hazırlamaya başladı. Adama gerçekten bakmak için bir dürbün gerekiyordu. Bu kadar uzun olması normal miydi? Öbür türlü aşağıdan bakılınca insan zorlanıyordu. Şimdiden boynum ağrımaya başlamıştı. Kahvesini hazır olmasını beklerken bana dönerek tezgaha yaslandı. "Eee anlat bakalım biraz kendinden bahset. Ne zamandır bu şirkette çalışıyorsun?" Diyerek sordu. "Yanii ne diyebilirim ki? Adım İnci soyadım Ergin 26 yaşındayım. Ankara Hacettepe üniversitesi mezunuyum bilgisayar mühendisliği bölümünü okuyup bitirdim. Doğum günüm 22 ağustos. Sonra burcum aslan. İstanbul'luyum boyum 1.72 Sevdiğim renk lacivert ve beyaz. Sevdiğim çiçek zambak. İki yıl önce yani yirmi dört yaşında üniversiteyi bitirdikten sonra çalışmaya başladım burada Falan da filan yani aklıma bu kadar geldi. Peki sen?" Diye sordum. Bir kaç saniye bana baktıktan sonra soruma cevap verdi. "Bende dediğim gibi Çağrı Karabey 29 yaşındayım 18 Haziran 1997 doğumluyum. Ankara Bilkent üniversitesi mezunuyum. Bende bilgisayar mühendisliği bölümünü okuyup bitirdim. Burçlardan pek anladığım yok ama bildiğim kadarıyla sanırım yengeç. Ankaralı'yım boyum 1.96 sevdiğim renk siyah ve kahverengi sevdiğim bir çiçek yok sanırım bende üniversiteyi bitiridikten sonra burda calışmaya başladım son 3 yıl falandır yani bu kadar." Dedikten sonra kahvesini alıp yanımdan geçerek önden önden yürümeye başladı. Peşinden gitmeye başladım ama yetişemiyordum. Benim bir adımım onun üç adımıydı resmen. Acaba sevgilisi varmıydı? Bu düşüncemin yeni farkına vararak sessizce kendime sövdüm. Sanırım küfürümü duymuş olacak ki arkasını dönerek "Bir şey mi dedin?" Diye sordu. Şirin şirin tebessüm ederek "Şey sadece biraz fazla hızlı yürüyorsun sana yetişemiyorum onu demek istemiştim." Bunu dememle beni bekleyip ben ona yetişince benimle aynı hızda yürümeye başladı. Kendi çalıştığım yere geçtim ve çağrıya bakarak "konuşmamız yarıda kaldı ama olsun artık öğlen arasında devam ederiz iyi çalışmalar." Dedim ve çağrı gittikten sonra çalışmama devam ettim. Aradan bir buçuk iki saat geçtikten sonra elimde ki dosyaları kontrol ederken tepemde bir şeyin dikildiğini hissettim. Muhtemelen çağrıydı ama ne için geldiğini merak etmiştim. Kafamı kaldırdığımda onu görmek şaşırtmamıştı. "Tepemde neden dikildiğini öğrenebilir miyim?" Diye sorduğumda ise " E öğlen arasına girdik de ondan." Bu dediğini duyduğumda telefonumu açıp saate baktım saat 12:38 geçiyordu. İşe yoğunluğu vererek öğlen arasını unutmuştum. "Doğru ya hadi yemek yemeye gidelim." Diyerek ayağa kalktım. Asansörü çağırıp aşağı kata indik. Yemek için sırada beklerken "Hayatında birisi var mı? Yani yanlış anlama merakımdan soruyorum " Dedi. Ona dogrusu döndüm ve sorusunu cevapladım. "Hayır hayatımda hiç erkek arkadaşım olmadı yani doğal olarak şuandada hayatımda birisi yok. Senin var mı?." Diye sorarak topu ona fırlattım. Çok geçmeden cevap verdi. "Şu zamana kadar benimde hiç olmadı ve şuan da da yok." Demek ki yok. Bu kadar yakışıklı olmasına rağmen hiç sevgilisinin olmaması ilginç bişey.
Tekrardan önüme dönüp yemek sırası için ilerlemeye başladım. Bu seferde ben ona dönüp soru sordum. "Ne yiyeceğiz?" Dedim yukarıdaki menülere bakarak tekrardan bana döndü. "Bana fark etmez sen ne yersen bende ondan yerim." Kafamı onaylarmışçasına sallayıp geri önüme döndüm. Sıra bize geldikten sonra aşçıya köfte patates ve salata vermesini rica ettim. Yemekleri aldıktan sonra boş olan bir yer aramaya başladık. İleri köşede duran boş yeri görerek çağrıya başımla işaret verip benimle gelmesini söyledim. Beraber boş olan yere geçerek yemeği yemeye başladık. Yemekten sonra tekrardan yukarı çıkıp bir kere daha kahve yaptıktan sonra çalışmaya tekrardan koyuldum. Yavaş yavaş hava kararmaya başlamıştı. Messi'nin bitmesine yarım saat kala. Bilgisayarda olumsuz bir durum varmı diye kontrol ettim. Ve imzalanması gerek dosyaları imzalayıp mesaimi bitirdim. Çağrının mesaisinin bitmesine daha bir buçuk saat. Vardı o yüzden onunla vedalaşarak şirketten çıktım ve arabama bindim. Yarım saat sonra eve geldim,ceketimi çıkartıp kendimi yatağa fırlattım. Üstümü değiştirip hızlıca duşa girdim. Bir kaç saat sonra duştan çıkıp pijamaları mı giyindim. Saçımdaki havluyu çıkararak masamdaki tarağımı alıp salona televizyondan haberleri açıp saçlarımı taradım günün haberlerini izledikten sonra bir sonraki haberin alt şeridini okumamla kaşlarımın çatılmasına ve yumruklarımı sıkmama sebep oldu. Haber şeridin de. " SON DAKİKA: ANKARA'DA KORKUNÇ CİNAYET! ŞÜPHELİ BARAN KARAHAN KAYIPLARA KARIŞTI!"
Bir kaç saniye sonra ekrandaki kadın spiker konuşmaya başladı.
"İyi akşamlar değerli izleyiciler. Ankara'da meydana gelen korkunç cinayet kamuoyunda büyük yankı uyandırdı.
34 yaşındaki Selin Arslan, yaşadığı evde ölü bulundu. Olay yerinde yapılan ilk incelemelerde kadının vücudunda 25 bıçak yarası tespit edildi.
Cinayetin baş şüphelisi olarak 38 yaşındaki Baran Karahan belirlendi. Polis ekipleri tarafından yürütülen soruşturmada şüpheliye henüz ulaşılamadığı, Baran Karahan'ın kayıplara karıştığı öğrenildi.
Emniyet güçleri şüphelinin bulunması için çalışmalarını sürdürürken olayla ilgili geniş çaplı soruşturma başlatıldı.
Yetkililer, soruşturmanın titizlikle devam ettiğini açıkladı. Baran Karahan'ın nerede olduğu ise henüz bilinmiyor.
Gelişmeleri aktarmaya devam edeceğiz."
Televizyondan yükselen spikerin sesi odanın sessizliğini bozuyordu. Gözlerim ekrandaki fotoğrafa takılı kaldı. Baran Karahan...
Bir kez daha ismini tekrarladım içimden. Oturduğum yerde ellerimi yumruk yapmış, ekrandaki haberi izlemeye devam ediyordum. Bir kadının daha hayatı yarım kalmıştı. Bir anne, bir evlat, belki de bir ailenin bütün dünyası birkaç dakika içerisinde karanlığa gömülmüştü.
Annem geldi aklıma.
Yıllar önce yaşadığım o günü, hastane koridorlarını, insanların yüzündeki o acı ifadeyi ve bana söylenen o korkunç haberi hatırladım. Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin bazı acılar insanın içinden hiç çıkmıyordu.
Televizyonun sesini kapattım. Odanın sessizliğinde yalnızca kendi nefesimi duyabiliyordum.
Baran Karahan henüz bulunamamıştı.
Dudaklarımın arasından soğuk bir ses döküldü. "Yine mi?"
Ayağa kalkıp pencereye doğru yürüdüm. Dışarıda gece çoktan çökmüştü. Annemin fotoğrafının bulunduğu çekmeceyi açtım. Fotoğrafı elime alıp uzun uzun baktım.
"Bu kez hiçbir şey eskisi gibi olmayacak anne."
Telefonumu masadan aldım. Ekranda açık duran haberin başlığına son kez baktım.
BARAN KARAHAN HER YERDE ARANIYOR!
Henüz bilmiyordu. Onu arayanların arasında benim de olduğumu bilmiyordu.
Ve ben artık yalnızca geçmişin peşinde değildim.
Bu gece yeni bir hikâye başlayacaktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

71okunma 24beğeni 17yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…