Bölümler 2Şu an: 1.Bölüm / Sonun Başlangıcı
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
🪔
Yazgı.
İnançlılar için tanrılarının onlar adına kurduğu ve ölümüne kadar o çizgide ilerlediği, başka yollarla asla kesişmeyen ve olması gereken yolda ilerleyen paralel bir çizgiydi.
Benim tanrım ise kulağıma yollarımı kendim seçeceğimi fısıldayıp, bulunmak istemediğim bu çizgiden yeri geldiğinde kopmayı ve kendime başka çizgiler bulmamı, toplumun dayattığı kalıplardan yine kendi seçimlerimle kurtulacağımı söylerdi.
Kendra Vasperina yazgısına şeytan tarafından el atılan ve kaderinin daha anne karnındayken büyük bir kirliliğin içine sürüklenişinin doğurduğu, bugünün yazgısının elinde kukla olan soysuz bir kız çocuğuydu.
Zaman onun için ilerlediğinde o artık ayakları üstünde durabilecek cesur bir kıza dönüşmüștü.
“Kendra sence hangi elbise bana daha çok yakışır?”Ruby tam arkasında olan küçük bir meydan okumadan habersiz, sadece tezgaha serilmiş elbiselere odaklanmıştı, benim gözlerimse çoktan insanların toplanarak oluşturduğu avludaki çemberin içinde birbirlerine kılıçlarını savuran gençlere dikilmişti.
Elime geçen ilk kıyafeti Ruby uzattım. “Bu sana çok yakışır.”
Bakışlarım hala o yöndeyken kılıçların şiddeti her saniyede daha da hırsla birbirine değiyor etraftaki insanlar her çarpışmada endişeyle birbirlerine bakıp kulaklarına bir şeyler fısıldıyorlardı.
“Ama bu erkek yeleği.” Ruby öfkeyle elindekini tezgaha bırakıp tam karşıma dikildi.
“Sana ne giysen yakışır Ruby.” O görüş açımı kapatırken ben ısrarla arkada yaşanan dövüşü izlemeye çalışıyordum.
“Dalga geçmeyi bırak Kendra. Hem sen neden sürekli oraya bakıp duruyorsun?”
Omuzlarından tutarak onu dövüşün olduğu yöne doğru çevirdim. “Şu erkekler, kendilerini göstermeyi ne çok seviyorlar.”
“Daha yakından izlemeliyiz Ruby.” Kolundan tutup onu dövüşün olduğu yöne doğru çekiştirirken o
endişeyle “Muhafızlar birazdan burada olur Kendra. Başımızı derde sokmasak iyi olur.” kafasını her iki yana çevirip etrafı kontrol etmeye başladı.
“Onların krallıktan çıkıp buraya gelmeleri yirmi dakikayı bulur Ruby kenardan izleriz sadece.”
Kalabalığın arasına girdiğimizde uzaktan duyamadığım fısıltıların hepsini artık net bir şekilde duyabiliyordum.
"Sağ taraftaki Bay Owen' in oğlu Trevor." kulaklarım duyduğu isimle dudaklarıma onun adını yerleştirdi.
Trevor.
Trevor mu demişti orta yaşlarda, kıyafetinden dolayı yüzünün yarısını görebildiğim kadın yoksa yanlış mı duymuştum. Hem de Bay Owen’in oğlu olan Trevor.
“Karşısındaki zavallı kim o zaman.” ondan biraz daha genç olan kadın sormuştu bunu.
“O mu?” sesindeki alaycı tavırla onu küçümsedi. “ O Harper.”
“ Harper mi?” diye tekrar etti kadın. “ Krallığın uğruna ailesini geride bırakan savaşa gidip geri dönmeyen Lord Walker’in oğlu Harper mi?”
“Ta kendisi.” aynı alaycı ton aynı küçümseme “ Şuna bak. Ayakta zor duruyor. Lord Walker bunu görse kesin gururu incinirdi.”
Duyduğum isimlerle kalbim hızla çarpmaya başladığında gözlerimi önce avluda birbirlerine kılıç çekmiş iki gölgeye ardından ne yapacağımı bilmez halde Ruby’e çevirdim.
Karşılaştığım bakışlar sanki hislerime ayna tutar gibi içime işlediğinde Ruby gözlerini kocaman açmış parmağıyla Harper’in olduğu yönü gösterdi.
“ O.” devamını getirmekte zorlanıyordu. “O Harper. O Harper, Kendra bak kolundaki kırmızı ipi gördün mü?” görebiliyordum, gözlerimle onu onayladığımda onun yüzündeki endişenin her saniyede arttığını izledim.
“Onu sabah ben bağladım. Tanrı bu hayattaki bütün varlığım olan abimi korusun, onu şeytanın tuzaklarından uzak tutsun diye taktım.” ama o çoktan tanrının sözünden çıkmış şeytanın oyununa gelmiş gibi duruyordu.
Kafalarına taktıkları miğferler onları tanımamıza ilk başlarda engel olsada artık kim olduklarını biliyorduk. Harper, Ruby’nin abisi aynı zamanda gelecekteki savaşçıların ordu komutanı adayıydı. Karşısındaki ise Trevor. Kralın sağ kolu olan Bay Owen’in oğluydu ve o da ordu komutanı adaylarından biriydi.
“Neden bunu yapıyorlar?”
Ruby gözlerini onlardan bir saniye bile ayırmazken panikle dişlerini dudaklarına geçirip sertçe ısırdı. Parmaklarını birbirine dolayıp çıkarttı. “Bilmiyorum Kendra.” elimi omzuna koyarak sırtını nazikçe okşadım.
“ İkiside kılıç ustası Ruby.” biraz teselli biraz sakinlik.
“Belkide küçük bir tartışmadır. Kendilerine zarar vericek boyuta ulaşmazlar.” oysa beni dinlediğinden pek emin olmadığım bir duruşla onları izlemeye devam etti. Kafasında sanki bin tilki dolanıyorda o bunu gizliyor gibiydi.
Ruby öne atılıp panikledi “ Lanet olsun.” Bakışlarımı onunkilerle aynı olan yöne çevirdiğimde Harper yerde geri geri sürüklenirken bir eli Trevor’un ona uzattığı kılıçla aynı çizgideydi, diğer elini ise kalbinin üzerine götürmüş sıkıca tutmuştu.
“Kahretsin. Kılıcını düşürmüş.”
Kendi aralarında söylenen sadece biz değildik, saniyeler içinde çemberdeki fısıltılar büyük uğultulara dönüşmeye başladığında gözlerim Harper’in solunda ve bir kaç adım uzağındaki kılıcına dikildi. Ardından kibir dolu bir kahkaha bütün gürültüyü bastırdı. Bu Trevor’du, miğferini çıkarmış elinin tersiyle alnındaki terleri sertçe yüzünden sildi. Boğazını tıkayan balgamını gelişi güzel tükürüp nefesini toparladı.
“Harper neden öylece duruyor? Neden bir şeyler yapmıyor?” Ruby sorumu yanıtsız bıraksada benim aklımada bin türlü cevap dönüyordu.
Harper savaşçılarla birlikte en iyi eğitimleri alıyordu. Çıktığı her arenada ustaca gücünü gösterirken şimdi ne değişmişti. Yüzündeki ifadeden çok yorulduğunu anlayabiliyordum ama bu duruma başka bir bahane aramaya çalışıyordum. Kalbinin üstünü sıkıca tuttuğunu görünce aklıma gelen ilk şeyle panikleyip bunu içimde tutamadan “Yoksa yaralandı mı?” buna inanmak istemiyordum.
“Ruby bir şey söylesene artık. Neden sessiz kalıyorsun.”
Çemberde sesler yeniden yükseldiğinde dikkatimi yeniden Harper ve Trevor’a verdim.
Harper olduğu yerde aynı pozisyonda duruyordu. Trevor ise kılıcını ondan uzaklaştırıp kollarını iki yana açtı. Yüzünde tanıdık bir kibirle tebessüm ederken çemberde hızlı bir göz gezdirdi.
“Ne yazık. Dünün savaşçısı bu günün yenilgilerini tadıyor.” dudağının kenarında alaycı bir tebessüm, yüzündeki kibir ve küstahlık başka biriyle bu kadar örtüşemezdi.Bu onun soyunda vardı.
“Olsun.” küçümseyen bakışlar Harper’ı gösteriyordu. “O en azından çabaladı. Her zaman kazanamazdı. Öyle değil mi?” Köylüler onun bu tavrına karşılık vermeden olup biteni sessizce kendi içlerinde anlamaya çalışıyorlardı.
Artık birinin buna son vermesi gerekiyordu. Ruby’nin omuzlarını tutup yüzünü benimle aynı çizgide tuttum.
“Bana bak Ruby, gözlerime bak.” onun kafasının içinden çıkıp bana ulaşmasını sağladım.
“Harper düne kadar krallığın en iyi savaşçılarından biriydi. Ya sen.” karşısında duran ben değilde sanki bir duvarmış gibi hissiz hissettirirken devam ettim “ Sen en iyi kılıç ustalarıyla büyüdün.” yüzünde tam çıkaramadığım bir duygu onu anlamamı engelliyordu.
Korku mu?
Ya da kimsenin bilmediği bir gizem mi? Bunun cevabını yine Ruby verecekti.
“Şu halinize bakın. Harper yenilgiyi bu dövüş başlamadan önce kabul etmiş gibi yerde dakikalardır karşılık vermeden duruyor.”
Omzundan ellerimi uzaklaştırdım.
“Sana baksana, ondan ne farkın var. Dakikalardır olduğun yerde kala kaldın.” Artık bu sessiz oyundan sıkılmıştım.
“Sen Harper’i oradan çıkar. İyi gözükmüyor.” yüzünde dakikalar sonra farklı bir duygu yakalamıştım.
Merak.
Bakışlarımla Trevor’u işaret ettim. “ Birinin yürüyen kibire ders vermesi gerekiyor.”
Yanımdan ayırmadığım omuz çantamdan çıkan şeyi gören Ruby şaşkınlığını gizlemeden gözlerini yok artık der gibi kocaman açtı. “Bunu nereden bulduğumu daha sonra sorarsın. Şimdi vaktimiz yok.” kolundan tutup insanların bakış açısından uzak büyük su fıçılarının olduğu yere doğru yöneldik ve saniyeler içinde herkesi geride bıraktık.Balık sırtı örülü saçlarımı hızlıca gizlemek için deri yeleğimin arasına sıkıştırdığımda boynumdan çantamı çıkarıp Ruby’nin eline tutuşturdum. Çantadan daha önce çıkardığım miğferi yüzümü saklamak için kullanacaktım.
“Kendra.” miğferi kafama taktığım sırada Ruby kolumdan tuttu. “Bunu yapmak zorunda değilsin. Hem bu yapacağın şey başına iş açabilir.” Buruk, mahçup bir bakış onun yüzünde yer edinirken benim umursadığım tek şey şu an yapıcak olduğum şeydi.
Trevor’la bir düello.
Onun yüzünü avuç içlerime aldım. “Sizin için her şeyi yaparım küçük kardeşim.” ona böyle hitap etmek, gerçek bir kardeşlik bağımızın olmamasına rağmen benim için en önemli şeydi. Bu koca dünyada bağlılık hissedebildiğim tek duyguydu ve o duyguyu Ruby sayesinde hissedebilmiştim.
“Ama bu demek olmuyor ki Trevor bu işten kolay sıyrılacak. Üçünüzün arasında ne döndüğünü bilmiyor ama size bulaşan bana da bulaşmış demektir.”
Korku.
İliklerime kadar ezbere bildiğim ruhumla bütünleşmiş bir duyguydu benim için ve bu yüzden bana bu kadar yakın ve korkusuz hissettiriyordu. Şimdiye kadar öğrendiğim bir şey varsa oda bilmediğimiz duygulardan korkmamız gerektiğiydi. Tanıdık duygular bir süre sonra bizimle bütünleşir ve ruhumuzda bir yer edinirdi. Yabancı duygularsa bizi hiç beklenmedik bir anda mağlup bile edebilirdi.
Ellerim ve gözlerim iş birliği içinde hızla üzerimi süzdü. Üzerimdeki kıyafetler beni bir erkekten farklı kılmıyordu bu yüzden dışarıdan kadın olduğum anlaşılmıyordu.
Miğferi takma amacım ise asla korktuğumdan dolayı değildi. Ruby’nin söylediği gibi başıma iş almakta umrumda değildi ama yinede benim yüzümden soysuzlar bu olaydan kötü etkilenebilirdi. Onları düşündüğüm için takıyordum miğferi. Bu yüzden elimi çabuk tutup Trevor’a dersini verir vermez tüymeyi düşünüyordum.
“Dediğim gibi Ruby, abini al ve eve git. Sonra sizde buluşuruz.”
Köylülerin bir şekilde olup biteni anlatıcaklarını biliyordum. Muhafızlar geldiğinde onun adını vereceklerini de biliyordum ama krallığın kurallarınıda çok iyi biliyorum. Kargaşayı çıkartan kişi kargaşayı üstlendiği sürece başka biri suçlu sayılmıyordu. En kötü ihtimalde bunu üstlenebilirim diye düşünmüştüm.
“Kılıcın.” dedi.
“Benim yok ama Harper’inkini kullanabilirim.” kafasıyla onayladı ardından sıkıca sarıldı, bende ona karşılık verdim.
“Döndüğünde sana her şeyi anlatırım.”
“O zaman elimi hızlı tutmalıyım.” yanından ayrılmadan önce kurduğum son cümleydi.
Adımlarım kalabalığı yarıp geçtiğinde şimdiden bir çok kişinin bakışlarına takıldığımı hissedebiliyordum. Yerde duran kılıca uzandım. Trevor’un tam arkasında duruyordum.
“Yok mu şöyle kendine güvenen cesur biri ona da dersini verelim.”
Ben sana birazdan gösteririm ders vermeyi. İç sesim çoktan demirini bekleyen kızgın ateş gibi harlanmıştı. Yüzümü örten miğfer gözlerimi gölgelerken Ruby’i çoktan Harper’in koluna destek olmuş onu ayağa kaldırmış beline sıkıca sarılmıştı.
Harper miğferini çıkarıp nefes verirken gözlerine ilk odakladığı kişi ben olmuştum. Çatık kaşları kim olduğumu çözmeye kalmadan Ruby onun yönünü değiştirip insanların arasından hızlıca geçirdi. Saniyeler sonrada kayboldular.
Yine ikimiz kaldık Kendra Vasperina.
Sen ve ben.
Yine bir kaosun ortasında. Ama herkesin bilmediği bir şey var. Sen zaten kaosun ta kendisisin.
Düşündüğümden daha ağır olan kılıcı havaya kaldırdım. Artık çemberde derin bir sessizlik vardı. Trevor’un ters giden bir şeyler olduğunu anlaması kısa sürmemişti. Dönük olan sırtını bana çevirdiğinde ilk kılıcı ben savurdum. Saniyesinde karşılık verdiğinde kılıçlardan etrafa yayılan büyük bir ses çıktı.
Kendini geri attı.
Trevor’un az önceki moreli uçup giderken yerine anlamsız bir ifade oturdu.
“Vay” uzatarak söyledi.
“Küçük ama cesur.” yüzünde küçümseme vardı.Boyumun onunkine göre daha kısa olmasından dolayı böyle bir şey söylediğini düşündüm.
Beklemeden ikinci hamleyi o yaptı. Kılıcını genişçe savurdu. Bende karşılık vererek kılıcımı onunkiyle buluşturdum. Kendimi geri çekmeden kılıcını benden uzaklaştırdım.
Kaşlarını çattı.
Üçüncü hamle için daha sert saldırdı. Nefesini duyabilecek kadar mesafe vardı artık aramızda.
Ben konuşmuyordum. Konuşamazdım da zaten. O da konuşmuyordu. Artık sadece kılıçlarımız konuşuyordu.
Kılıçlarımız birbirine kenetlendiğinde göz göze geldik. Saçlarından alnına, oradanda yüzüne dökülen terleri görebiliyordum. Yorulmuştu. Tüm gücüyle beni geriye savurdu. Acı vücudumda yayılsada bir kaç saniye afallayıp yeniden kendime geldim.
“Cılız ama güçlü.” dişlerinin arasından gülümsedi. Onun bu ses tonu beni öfkelendirmedi. Aksine daha da netleştirdi.
“Çok uzadı bitirelim.” Kılıçlarımızı havada yeniden çarpışmıştı. Bu sefer bitirmek için.
Doğru zamanda fırsat kollayıp dizine tekme attım. Dengesini kaybedip diz çöktü ama düşmedi. Onun iyi bir savaşçı olduğunu unutmadan hızlı bir hamle yaptım. Kılıcımı kafasının altına yerleştirip bastırdım. Onun kılıcıda benim tam kaburgamın üstündeydi. Yüzündeki ifade değişmişti.
Bir anlık karar ve bir nefes kadar yakın.
Zaman sanki yavaşladı. İzleyenler çoğaldı. Hiçbirini umursamadım.
Gözlerime baktı. “Ne bekliyorsun?” dedi.
Asıl o ne bekliyordu. Onu öldürmemi falan mı? Bunu yapmak isteseydim zaten çoktan yapardım. Artık amacıma ulaşmıştım. Bana bu kadarı yeterliydi, gitme vakti gelmişti.
Kılıcımı geri çekip bir adım attım. O diz çöktüğü yerde kaldı. Gözlerini gözlerime dikti. Sanki onları ezberlemeye çalışır gibi baktı. Aklına kazır gibi.
Uzaktan at sesleri duyuldu, saniyeler içinde kalabalığı yarıp halkayı bozdu. Çoğu köylü pazardaki işlerinin başına dönerken bazıları koşarak uzaklaştı. Çok azı bozulan çemberde kaldı. Artık kaçmak için çok geçti.
İki muhafız atından inerek saniyeler içinde yanımda dikildi. Sağ koluma biri sol koluma diğeri girdi. Tuttuğum kılıç artık elimde değildi. Trevor içinde süreç aynı olmuştu. Muhafızların arasından atla birlikte yeni biri daha girdi. Bu Bay Owen’di. Trevor’un babası.
Atından indi. Uzun yünlü pelerinini düzeltip kılıcını yokladı. Orada olduğundan zaten eminmiş gibi yüzünde memnuniyetsiz bir tavırla adımlarını bize yönelti.
“Sen ne halt ediyorsun burada?” burnundan soluyordu.
Trevor kafasını öne eğdi. Saygı mı yoksa mahcubiyetten mi böyle yaptı anlamadım. Cevap vermedi.
Trevor’un kılıcına uzanıp eline aldı. Kılıcı baştan aşağı süzdü. “Demek köylüler hayvanlarını dövüştürdükleri gibi senide dövüştürdüler.” kılıcı Trevor’un önüne bıraktı.
Trevor öne atıldı “Öyle bir şey olmadı efendim.” elini havaya kaldırdı Bay Owen.“ Duymak istemiyorum. Sana o kadar eğitimi böyle yerlerde kullanasın diye aldırmıyorum.” kibir ve netlik arasında keskin bir çizgi. “ Hayvan gibi dövüşesin diye değil.” Kendini ifade etmekten vazgeçip geri çekildi Trevor.
Adımlarını bana doğru attı. “Bu cılız şey mi seni diz çöktürdü.” korktuğum şey birazdan gerçekleşecekti. Nefesim tutuldu. Gözlerim birazdan karşılaşacağı gözleri görmemek için sıkıca kapandı.
Miğferim artık onun elindeydi. Dağılan saçlarım yüzüme dökülürken Bay Owen şaşkınlığını gizlemedi. “Sen.” dedi “Kendra Vasperina.” adımı söyledi, gözlerimi araladığımda ilk onunkilerle kesişti. “Bu ne cürret.” dedi keskin bir tonla dişlerinin arasından. “Soysuz olduğunu unuttun sanırım. Nasıl böyle bir düelloyu kabul edebilirsin?”
“Sen kız mıydın?” araya giren Trevor’un sesiydi, aralanmış dudağı şaşkınlığını gizlemiyordu.
“Daha kiminle kılıç savurduğunu bilmiyorsun Trevor. Senin için düşündüğüm bütün planları yeniden gözden geçirmem gerekicek.” her cümlesinde onu daha da dibe çekiyordu. “En iyisini siz bilirsiniz efendim.” Hayal kırıklığı Bay Owen’in değilde Trevor’un yüzünde gördüğüm histi ama o hislerinin üstünü kalıplaşmış bir cümleyle örtüp gizledi.
“Kendra Vasperina. Bu aralar hakkında çok şey duymaya başladım.” Bay Owen okları yeniden bana çevirdiğinde tam önümde bir sağa bir sola yürümeye başladı. Düşünüyordu. Kollarını göğsünde birleştirip bir eliyle alt sakallarını avuçlayıp sertçe kaşıdı. Yaptıklarım kafamın içinde sıraya girerken ben hangisini duyduğunu seçmeye çalışıyordum. Devamını getirmesi için gözlerimi dudaklarına diktim.
“O konudan önce sana neden Trevor’la dövüştüğünü soruyorum.” tam karşıma dikildi. Gözleri kısık ve yorgun ama düşünceliydi. Cevap vermemi beklemedi. “Yoksa bunun için ödememi aldın?”
“Kimseden ödeme falan almadım. Bu durum sadece tesadüftü.” ne olursa olsun sakinliğimi koruyarak cevap vermeliydim. Aynı zamanda Harper’i bu durumdan uzak tutmalıydım.
“Tesadüf?” Kaşlarını kaldırıp gözlerini devirdi. “Demek tesadüf.” Bir iki adım sonra yanımdaydı. Kaldırmış olduğu elini çenemde tutup yüzümü önce sağa sonra diğer tarafa çevirip inceledi. “Bana ölmüş birini hatırlatıyorsun.” Parmaklarını çenemden aldı, baştan aşağı süzdü. Aradığı bir şey olmalıydı. “Ama o soyluydu.” diye ekledi.
Geri çekilip eğildi. Hemen sağımda zemine düşürdüğüm kılıca yöneldi. Kılıçla birlikte doğruldu ve bir kaç saniye inceledi. “Çok tuhaf.” dudağını büküp burnunu kaldırdı.
“Soysuz birinin olmayacak kadar değerli bir kılıç bu.”
“Ödünç aldım.” Ah gerçekten mi? Başka yalan mı bulamadın. Kendime ne kadar kızsam azdı. Kim kılıcını bana ödünç verirdi ki. Ah Kendra. Ah kızım.
Düşüncelerimi dağıtan Trevor’un öksürüğü olmuştu. Kafamı onun oldu yöne doğru çevirdiğimde bana göz devirip yüzündeki acınası ifadesiyle bakış attı, yalanımı kötü bulduğunu iletmesi pek zor olmadı.
“Savaşçı olmaya bu kadar meraklı birinin kılıçların şahsi ve kimseye verilmediğini bilmiyor olması beni şaşırttı açıkçası.” Bunu biliyorum elbette ama ne farkeder ki söylediğim yalana ben bile inanmamışken Bay Owen gibi kurnaz birinin nasıl inanmasını beklerdim.
“Şu duruma bir açıklık getirelim.” Kılıcı elinde savurdu. Bir kaç hamle gösterisinden sonra durdu. “Soysuzlar, içlerinde ne kadar iyi savaşanlar olsa bile asla krallığın ordularında yer alamazlar.” Kalbimin bin parça olmasına sebep olan cümle. Her gün bir başkası tarafından duyduğum o kural. Sert bir rüzgar gibi yine suratıma çarpmıştı.
Krallığa göre kan soyuyla ona bağlı olanlar, asil soylardan gelenler sadece ordu da yer alabiliyordu. Benim gibi savaşın kucağında doğan çocuklar yada savaş esnasında aileleri tarafından terk edilen , yakınları ölen, kime ait olduğu bilinmeyen bütün çocuklar toplumda soysuz olarak görünüyordu. Onlardan haklarımızı istediğimiz zaman bizlere ne kadar nankör olduğumuzu, yaşamamıza bile izin verdikleri için onlara minnet duymamızı söylüyorlardı.
“Kimden çaldın?”
“Çalmak mı?” Yüzüm tiksintiyle büzüşürken bu durumun içinden çıkılmaz bir hal almaya başlaması sinirlerimi tamamen bozmuştu. “Şaşırmış gibi yapmana hiç gerek yok Kendra, doğruları söyle.”
“Doğruları mı istiyorsun?” Koluma giren muhafızlar onları daha sıkı tutmaya başladı. Bay Owen’in yüksek bakışları kısıldı. Odağı tamamen bendim.
“Onu benden aldı.”
“Bu nasıl bir saçmalık.”dedi Bay Owen adımlarını Trevor’a yönlendirirken onun bu düşüncesine katılıyordum. Trevor olmayan bir şeyi söylüyordu. Bundaki amacı kendisini mi kurtarmaktı yoksa batırmak mı anlam veremeden bakışlarımı onunkilere çevirdim.
“Evet onu benden aldı.” tekrar etti bu sefer kararlı bir şekilde, gözlerim kısılırken o gayet sakindi.
“Doğrusunu öğrenmeden önce öyle düşünüyordum tabi.”
Bay Owen öfkeyle yüzünü sıvazladı. Derin bir nefes çekip verdi. Tepeden vuran güneşin onu boğduğunu anlayabildiğim hareketi yaparak elini yakasına götürüp çekiştirdi. “Artık biriniz doğru düzgün anlatın şunu.”
“Onu savaşta bile kırılmayan kılıçlar yapıyor diye anıyorlardı. Merak ettim. Gerçekten öyle mi diye.”
Dargfor’ dan bahsediyordu. O buranın en usta kılıç dövme ustasıydı.
“Dargfor.” dedi Bay Owen “ Buraların usta demircisi.”
“İki kılıcımı ona getirdim. Onu ilk defa görmeme rağmen beni çok iyi tanıyormuş gibi davrandı ve kılıçların ruhumuzla bütün olduğunu söyleyen bir sürü şey daha söyleyip durdu.”
Dargfor’u umarım tanıyordur yoksa yalanı ortaya çıktığında onu ateşinde ısıtıp dövdüğü demirleri gibi dümdüz ederdi.
“Öğlene kadar hazır olucağını söyledi. Tekrardan gelmeme gerek olmadığını ve birini yollatıp bana göndericekti. Buralarda olucağımı söyledim. Sorun olmadığını söyledi.”
“Sonrasını tahmin edebiliyorum Trevor.” Dakikalar sonra Bay Owen konuştu. “Kılıçları getiren kişi Kendra’ydı. Onu geçenlerde orada demir döverken gördüm.”
Cevap vermedim ama doğru söylüyordu. Dargfor boş zamanlarımda bana alet yapmayı gösteriyor ve geçmişte içinde bulunduğu savaşlardan bahsediyordu. Onu dinlemek beni her zaman mutlu ediyordu.
“Evet efendim. Ben Dargfor’un yanında bir kız görmüştüm ama yüzünü görmemiştim. Şimdi hatırlıyorumda onunda saçlarında böyle boncuklar vardı.”
Aynı anda bakışları bana çevrildi. Yutkunup boğazımı temizledim. “Trevor beni tanımıyor. Belki hayatında ilk defa bu gün karşılaşmışızdır.” dedim yalanın devamını ben devralmalıydım. Bunu Harper için yapmalı ve durumu fırsata çevirmeliydim. “ Ama ben sizin oğlunuz olduğunu biliyordum. Hakkınızda çok şey duyduk Bay Owen. Benim dikkatimi çekense çok iyi kılıç kullandığınız olmuştu.” bu onun için bir övgü olmalıydıki gögüsü kabardı.
“Sadece oğlunuzu denemek istedim. Gerçekten sizin kadar iyi mi diye. Hepsi bu yüzden oldu. Başka bir sebebi yok.” Trevor bu seferki yalanımı gururlu bakışlarla izlerken benim düşüncelerimi dolduran tek şey Bay Owen’in bu yalana inanıp inanmadığı olmuştu.
“Öldürme mevzusunada gelecek olursak eğer bunu yapmak isteseydim kılıcı onun tam boğazına dayadığım an yapardım.”
Yüzündeki tatsız ifadeyle elindeki kılıcı kenarı savurup saçını geriye doğru düzeltti. Kılıcın yere çarpmasıyla irkilirken söylediğim cümle onun için bardağı taşıran son damla olmuştu. Artık hava ilki kadar sıcak değilken gökyüzünü kara bulutlar kaplamıştı.
“Fırtına birazdan burada hiç bir şey bırakmaz.” önce bulutlu gökyüzüne ardından aceleyle tezgahlarını toplayan insanlara baktı. “İkisinide getirin. Bir kaç gün mahzende tutulsunlarda yaptıklarının cezasını çeksinler.”
“Beni denemek isteyenin kendisi olduğunu itiraf etti efendim, kulaklarınızla duydunuz. Neden şimdi onunla birlikte bende suçlu oluyorum ki?” Trevor’un cümleleri kendini kurtarmak için çaba sarf ederken“ Senin suçun Dargfor’un yanına gitmendi.” Bay Owen dişlerinin arasından öfkeyle cevap verdi.
“Bu da mı suç oldu artık.”
“Söylediklerini duyabiliyorum Kendra.” dedi Bay Owen ve devam etti. “Dargfor iyi kılıçlar yapıyor bunu asla inkar edemem ama o bu ülke için kılıç yapmayı reddetti. Onunla konuşman yasak Trevor. Özelliklede senin konuşman.” Sessizlik, zemini seyrenden Trevor ve iki muhafız tarafından tutulan ben, kararan havaya eşlik ediyorduk.
Aklımın almadığı o durum Dargfor’un krallık için kılıç yapmayı reddetmesiydi. Bu teklif onun için reddedilemez bir istekken kafamda birleştiremediğim boşluklar nedenini bulmamda işimi zorlaştırıyordu.
“Efendim” dedim. Bay Owen bana döndü. “Onu tanımıyorsunuz. O böyle bir kutsal işi asla reddetmez. Bir yanlışlık olmalı.” Bay Owen’in bakışları bir anlığına tereddüt etti, sonra serleşti.
“Onu iyi tanıyıp tanımamak benim umrumda değil.” dedi. “Trevor’un kiminle konuşmamsı gerektiği umrumda sadece.”
Fırtınanın ilk gürültüsü yeryüzüne dağıldığında Bay Owen çoktan atının dizginlerini eline almıştı. Gelecek olan yağmurdan kaçmıyorda ona kopmasını emreden oymuş gibi sakin kalıyordu.
“İkisinide mahzene götürün.” dedi başını bile çevirmeden.
Muhafızlar Trevor’un kolundan tutup atlara doğru yürütürken onun içinde yükselen şeyin korku değilde utanç olduğunu sezebiliyordum. Sıra bana geldiğinde sert bir sesin avluda yankılanışını duydum.
“Durun.” ne yalvarıyor ne de bağırıyordu bir emir gibi netti. Kararan sokağın içinden siyah bir pelerin bize doğru süzülürken başındaki kapüşon yüzünü gölgede bırakıyordu. Yağmurun ilk damlaları toprakla buluşurken kadın durdu.
“Elinizi çekin.”
Sesi yüksek değildi ama hepimiz duyabiliyorduk. Bay Owen bakışlarını kadının üstünde tuttu. Pelerinin altında kim olduğunu anlamak için biraz bekledi. Sonra “ Bu sizin işiniz değil Bayan Agetha.” dedi.
Bayan Agetha ağır ağır kapüşonunu indirdi. Yüzü ortaya çıktığında onun ülkenin en büyük şifacısı olan Agetha Sardong olduğunu hatırladım.
“Bu ülkeye hizmet eden biri olarak” dedi sakinlikle, “ gençlerin fırtına öncesi mahzene kapatılmasının akıl karı olmadığını söyleme hakkım var.”
Bakışları bir anlığına Trevor’a kaydı. O bakışta adı konmamış bir şey vardı. Derin bir şey. Trevor bunu farketmesede ben bunu hissetmiştim.
“Özelliklede kralın askerlerine zarar vermemişlerken.” diye devam etti Bayan Agetha.
Bay Owen dişlerini sıktı. “Ne yaptıkları hakkında hiç bir fikrin yokken onları koruyamazsın.”dedi. “Bu çocuk..” Trevor’u işaret etti.
“Bir çocuk değil.” diye kesti Bayan Agetha sözünü. “Ve benim öğrencim olan Kendra da suçlu değil.”
Bu kez gözlerini bana çevirdi. Ben mi? Bayan Agetha’nın öğrencisi mi? Kafam karışsada onun bakışları sadece bir anlığına yumuşadı.
“Mahzen olmayacak.” dedi kesin bir sesle. Gök gürüldedi.
Bay Owen cevap vermedi. Bayan Agetha ona sanki göz dağı vermeye çalışır gibiydi. Bir kaç adımda buluştuklarında kendi aralarında bir şeyler fısıldadılar. Bay Owen’in yüzü kas katı kesilirken Bayan Agetha sakince geri çekildi.
“İkisinide bırakın.” dedi Bay Owen. Muhafızlar geri çekildi. Bizi bırakabilecek kadar ne söylemiş olabilirdiki. Bunu belki daha sonra öğrenecekler listeme eklemeliydim.
Bay Owen öfkeyle atına bindiğinde muhafızlarıda onunla birlikte avludan uzaklaştı. Trevor sessizliğini bozarak “Bizi neden bıraktı?” diye sordu. Gözleri önce bana sonra bir kaç adım ötedeki Bayan Agetha’ya kaydı.
Bayan Agetha pelerininin kenarını düzeltti. “Bazen,” dedi sakin bir sesle “insanlar yanlış yerde yanlış kararlar verebilir. Ben sadece bunu hatırlattım.” dedi.
“Hayır.” dedi Trevor. “Bu kadarı değil.” Bir adım yaklaştı. “Bay Owen bana bakarken öfkeliydi. Size bakarken..temkinliydi. Babam Owen yapma diyince yapmayacak birisi değil.”
Sessizlik çöktü. “Neden?” diye sordu yeniden. Bayan Agetha hafifçe başını yana eğdi. “Çünkü o otoriteyi sever. Ben ise sonuçları.”
Trevor kaşlarını çattı. “Bu cevap değil.” dedi. Araya girmek zorunda kaldım. “Trevor …”
Bayan Agetha elini kaldırdı. “Hayır.” dedi. “Sorular sorması suç değil.” Bakışlarını Trevor’a çevirdi. Bu kez daha dikkatliydi. Daha ölçülü. “Beni önemli yapan şey kim olduğum değil.” dedi. “Ne işe yaradığım.”
“Bir şifacı olduğunuzu biliyorum.” dedi Trevor . “ Ama şifacılar insanları mahzenden kurtarmaz.”
Bayan Agetha’nın dudakları belli belirsiz kıpırdadı. “Bazıları kurtarır.”dedi. “Ama herkes için değil.”
Bu sözler içimi ürpertti.
“Peki ya ben.” dedi Trevor. “Ben kimin içinim?”
Bayan Agetha cevap vermedi. Yağmur hızlandı.
Sonra Bayan Agetha bana döndü. “Kendra.” dedi yumuşak ama net bir sesle. “Dargfor’un yanına dön. Daha fazla ıslanma. O sana her şeyi anlatır.”
Başımı salladım ama olduğum yerde kaldım. Oysa bizden uzaklaşmak için adımlarını çoktan atmaya başladı.
“Beni neden bu kadar önemsiyorsun?” Trevor bayan Agetha’nın arkasından seslendi. İkisi arasında bilmediğim bir şeyler olduğuna artık emindim. Kendilerinin bile bilmediği bir şey.
Bayan Agetha durdu. Sırtı bize dönüktü. “Çünkü” dedi “bazı hatalar telafi edilebilir. Bazıları edilemez.” ve yürüyerek gitti.
Trevor arkasından baktı sonra bana döndü. Yağmur artık saklanacak kadar hafif değildi. Meydanda kimse kalmamıştı. Biraz önceki gerginlikten geriye sadece yere düşmüş miğferlerimiz ve kılıçlarımız kalmıştı. İnsanlar çoktan dağılmış herkes kendi yoluna gitmişti.
Trevor yerdeki kılıcını aldı. Kabzayı kavrarken bakışları hala Bayan Agetha’nın gittiği yöne kayıyordu.
Harper’in kılıcını almak için yere eğildiğim sırada bir ayak kılıcın üstüne bütün ağırlığını verdi. Yüzüme dökülen yağmur kafamı havada tutmamı zorlaştırırken bunu umursamadan bakmaya devam ettim. Gördüğüm yüz beni şaşırtmazken aksine öfkelendirdi.
“Çek şu ayağını Trevor.” öfkeyle dişlerimin arasından çıkan kelimeler onun umrunda olmazken ben bütün gücümle çekiştirmeye devam ettim.
“Eğer kahramanlık yapıp Harper’ın yerine dövüşmeseydin ben babamın gözünde bu kadar küçük düşmezdim.”
Ayağını habersizce kılıcın üstünden çektiğinde bedenim geriye doğru sarsıldı. Hızlıca yerimden doğrulup karşısına dikildim. Sıcak nefesini hissedecek kadar yakınken gözlerinin içine odaklandım. Aramızdaki mesafe bir dövüşten kalan reflekslerin eseriydi, yakınlıktan değildi. Yağmur ikimizin de yüzünü yıkıyordu. Gözlerimdeki öfkeyi saklamaya çalışmadım.
“Sen,” dedim sesim titremiyordu ama içimde hissettiğim şey parçalara ayrılıyordu. “yaptığın her hatada bir suçlu aramaya alışmışsın.” dedim. “Bu ilk günden belli.”
Çenesini sıktı. “Kes sesini.” dedi. Bu cümle bir emir değil, kendine söylenmiş bir yalandı.
“Sen beni tanımıyorsun.” dedi dişlerinin arasından.
“Tanımak zorunda değilim.” diye karşılık verdim. Sadece kulaktan duyma şeyleri biliyordum onun hakkında.
Bir anlık sessizlik oldu. Sonra bir adım geri çekildi. Bilerek.
“Bu konuşma burada bitmiştir.” dedi. “Ben seninle aynı tarafta değilim.”
Neyi kastettiğini biliyordum. Sonuçta o soylu bir savaşçının oğluydu. Bende hakkında hiçbir şey bilinmeyen bir hiçliktim.
“Bir daha yoluma çıkma.” dedi.
“Çıkmam.”dedim. “Ama sende benimkine girme.”
Yanımdan geçip gitti. Ne omzuma değdi ne arkasına dönüp baktı. Sanki burada hiç durmamış gibiydi. Onu düşünmeyi bırakıp bir kaç adım ötedeki miğferide alarak Dargfor’un evine doğru koşmaya başladım. Yağmurdan kaçmak için koşmuyorda düşüncelerimden kurtulmak için koşuyordum. Dakikalar sonra açık kapıdan içeri girdim. Ardımdan kapıyı kapatıp fırtınayı dışarda bıraktım. İçeride yalnızca ateşin çıtırtısı vardı. Dargfor ocağın başındaydı. Çekici elindeydi ama vurmuyordu.
“Bayan Agetha seni görmemi istedi.” doğrudan konuya girdim.
“Biliyorum.” dedi ama başını kaldırmadı.
“Beni buraya gönderirken ‘ o her şeyi anlatır’ dedi,” diye devam ettim. “Ve sen de… reddettin.”
Çekici yavaşça yerine bıraktı. Dargfor arkasını döndü. Yüzündeki çizgiler ateş ışığında daha derindi.
“Ne anlatma mı istiyorsun Kendra?” dedi. “Hangisini?”
“Krallık için neden kılıç yapmayı reddettiğini,” dedim. “Bayan Agetha’nın Bay Owen’e neden meydan okuduğunu. Ve..” duraksadım. Aklıma Bayan Agetha’nın benim hakkımda öğrencisi olduğumu söylediği geldi.
“Beni neden bu işin ortasına ittiğinizi.”
Dargfor bir süre sustu. Sonra ateşi biraz daha kısarak konuştu.
“Bazı şeyler,” dedi “sorulduğu için anlatılmaz. Zamanı geldiği için anlatılır.”
“Zamanı geldi.” dedim.
“Evet.”dedi. “O yüzden konuşuyorum.” Evin kapısına baktı. Sanki birinin duymasından korkuyordu.
“Agetha.” dedi alçak bir sesle “krallığın en büyük şifacısı değildir sadece. O, krallığın en büyük hatasıdır.”
Kalbim hızlandı. “Ne demek istiyorsun?”
“Bay Owen onu kullandı.” dedi. “İyileştirmesi için değil. Susturması için.”
Boğazım kurudu. “Ve sen?” diye sordum. “Ben sustum.” dedi. “Bu yüzden bu gün kılıç yapmıyorum.”
Ateşin çıtırtısı dışında ses yoktu. “Şimdi anlıyor musun?” dedi. “Bu kapıdan girdiğini.”
Başımı salladım ama bu anladığım durumuna gelmiyordu.
Sadece artık geri dönemeyeceğimi biliyordum.
…
Bölüm etkileşimi
