5: nikah

*Gece 02:00 - Karaköy Limanı. Hakan'ın deposu. Nikah masası kurulmuş.*
Ortada Hakan, yanında İlhan. Karşılarında Deniz ve Leyla.
*İlhan:* Hakan bu doğru değil! Kızları zorla mı evlendireceğiz?
*Hakan:* İlhan, polis peşimizde! Bu işin tek çözümü akrabalık! Deniz ile Teoman evlenirse kimse limana dokunamaz! Aile içi mesele deriz!
*Deniz:* (bağırarak) Ben istemiyorum! Beni zorla evlendiremezsiniz!
*Leyla:* Baba ben Aras'ı seviyorum!
*Hakan:* Sus! O Soysal'dan sana hayır gelmez!
*İlhan:* (Deniz'e) Kızım bak, Hakan amcan haklı olabilir. Teoman iyi çocuk...
*Deniz:* Baba sen de mi?!
Tam o sırada kapı kırılarak açılıyor. Aras ve Teoman.
Silahları yok. İkisi de takım elbisesiz, dağınık.
*Teoman:* BABA!
*Hakan:* Teoman! Geldin. Bak nikah memurunu getirdim. Hemen kıyıyoruz.
*Teoman:* (masayı devirerek) Kimseyi evlendirmiyorsun!
*Aras:* (Leyla'ya koşup sarılarak) İyi misin?
*Leyla:* İyiyim...
*Hakan:* Oğlum ne yapıyorsun? Bu kız senin için! Liman senin olacak!
*Teoman:* Ben limanı değil, Deniz'i istiyorum baba! Zorla değil!
*Teoman Deniz'in yanına gidiyor, diz çöküyor. Herkesin ortasında.*
*Teoman:* (cebinden o boncuklu kolyeyi çıkararak) Deniz... 12 yaşındayken bana "beni hep koru" demiştin. Ben seni nikah masasında zorla koruyamam. Beni istiyor musun? Gerçekten, babamlar olmadan, liman olmadan, sadece ben olarak istiyor musun?
*Deniz ağlamaya başlıyor. Bütün inadı kırılıyor.*
*Deniz:* Evet... istiyorum.
*Herkes susuyor.*
*Teoman ayağa kalkıp babasına dönüyor:*
*Teoman:* Gördün mü baba? Zorla değil, evet dedi.
*Hakan donakalıyor, sonra ilk kez oğluna sarılıyor.*
*Hakan:* Oğlum...
*Diğer tarafta İlhan, Aras ve Leyla'ya bakıyor.*
*İlhan:* Aras... sen Leyla'yı seviyor musun?
*Aras:* (hiç tereddüt etmeden) Seviyorum baba. Ölümüne.
*Leyla'nın gözleri doluyor.*
*İlhan:* (iç çekerek) Ulan... biz ne ara bu kadar yaşlandık Hakan? Çocuklar bizden daha cesur.
*Hakan:* Öyle...
*İlhan:* Tamam. Zorla nikah yok. Ama söz verin, bu liman işini birlikte düzelteceksiniz. Kavga yok.
*Aras:* Söz.
*Teoman:* Söz.