2:kaçış

*Liman. Gece yarısı. Yağmur.*
Ezgi'nin teknesi bekliyor. Deniz ve Leyla koşuyor.
*Ezgi:* Çabuk!
*Kutay:* Aras peşinizden gelecek. 10 dakikanız var.
*Deniz:* Leyla, sen gelmek zorunda değilsin.
*Leyla:* Sen benim eltim olacaktın Deniz. Seni yalnız bırakmam. Hem... Aras'ın beni kovalamasını istiyorum.
Tam tekneye bineceklerken farlar yanıyor. İki siyah jip.
Aras ve Teoman.
*Teoman:* (yağmurun altında, sırılsıklam) Deniz! Bir adım daha atarsan o tekneyi yakarım!
*Aras:* Leyla.
*Leyla:* (titreyerek) Aras...
*Aras:* (yavaşça yaklaşarak, ceketini çıkarıp Leyla'nın omzuna atıyor) Üşüyeceksin.
*Leyla:* Beni geri mi götüreceksin?
*Aras:* Hayır. Ben de geliyorum.
Herkes şok oluyor.
*Teoman:* Ne diyorsun sen?
*Aras:* Evren ihbar etti. Polis onun işi. Biz burada kalırsak hepimiz içeri gireceğiz. Kaçıyoruz.
*Deniz:* Bizimle mi?
*Teoman:* (Deniz'e bakarak, sesi ilk kez yumuşak) Evet. Seninle.
Tekneye dördü biniyor. Kutay ve Ezgi de atlıyor.
Tekne Boğaz'da hızla uzaklaşırken, limanda polis sirenleri çalıyor.
Teknede, dar alanda, Deniz ve Teoman yan yana. Teoman'ın eli Deniz'in belinde, düşmesin diye tutuyor. Ama bırakmıyor.
*Deniz:* (fısıldar) Bırakır mısın?
*Teoman:* (kulağına fısıldar) Bir daha asla.
Diğer tarafta Aras, Leyla'yı kucağında tutuyor, ıslanmış saçlarını düzeltiyor.
*Aras:* Korktun mu?
*Leyla:* Hayır. Seninleyken değil.
*Aras:* (ilk kez gülümseyerek) İyi. Çünkü bundan sonra hep benimlesin.
Ve tekne karanlıkta kayboluyor.