3:teknede ki gece

*Karadeniz'e doğru açılıyorlar. Fırtına var. Tekne küçük, 2 kamara.*
Ezgi ve Kutay bir kamarada. Diğer kamarada 4 kişi kalmak zorunda.
*Kutay:* Abi fırtına geliyor. Tek kamara boş. Diğer su alıyor.
*Aras:* Nasıl yani?
*Ezgi:* Yani... siz dördünüz aynı kamarada kalacaksınız bu gece.
*Deniz:* Saçmalama!
*Leyla:* Olmaz!
*Teoman:* (gülerek) Neden olmasın? Nişanlı değil miyiz zaten?
*Aras:* Sus Teoman.
Kamara dar. Tek bir büyük yatak, yerde minderler.
*Leyla:* Ben yerde yatarım.
*Aras:* Hayır. Sen yatakta yatacaksın.
*Aras ceketini yere seriyor. Leyla'ya bakıyor.*
*Aras:* Gel.
*Leyla tereddüt ederek yatağa oturuyor. Aras yanına oturuyor, aralarında mesafe var ama nefesleri birbirine karışıyor.*
*Aras ıslak gömleğini çıkarıyor. Sırtında eski bir bıçak izi var.*
*Leyla:* (iz'e dokunarak) Bu ne?
*Aras:* (gerilerek) Dokunma.
*Leyla:* Acıdı mı?
*Aras:* Artık acımıyor.
*Leyla parmaklarını çekmiyor. İzde gezdiriyor. Aras gözlerini kapatıyor. Kontrolünü kaybediyor.*
*Aras:* Leyla... yapma.
*Leyla:* Neden?
*Aras:* Çünkü seni burada, herkesin yanında... öpmek istemiyorum. İlk öpüşmemiz böyle olmamalı.
*Leyla:* (fısıldar) Nasıl olmalı?
*Aras:* Baş başa. Sadece ikimiz.
Leyla gülümsüyor, başını Aras'ın omzuna yaslıyor. Aras donakalıyor ama itmiyor.
*Diğer tarafta, yerde...*
Deniz ve Teoman yan yana minderde.
*Deniz:* Uzak dur.
*Teoman:* Tekne sallanıyor Deniz, uzak duramam.
Dalga vuruyor, Deniz Teoman'ın üzerine düşüyor.
*Teoman onu belinden tutuyor, bırakmıyor.*
*Deniz:* Bırak dedim!
*Teoman:* (sesi kısık, kulağına) Baban seni bana verdi Deniz. İster bağır, ister kaç. Sen artık benimsin.
*Deniz:* Ben kimsenin değilim!
*Teoman:* (gülerek) Göreceğiz.
*Deniz kurtulmaya çalışırken Teoman'ın gömleği açılıyor. Boynunda Deniz'in çocukken yaptığı bir kolye - boncuklu, komik bir şey. Hala takıyor.*
*Deniz:* (şaşkın) Onu hala takıyor musun?
*Teoman:* 10 yaşımdan beri çıkarmadım.
*Deniz'in gözleri doluyor. Öfkesi bir an sönüyor.*
*Deniz:* Neden?
*Teoman:* Çünkü sen bana "beni hep koru" demiştin. Koruyorum.
*Deniz sessizleşiyor. Fırtına şiddetleniyor. Tekne sallanıyor. Korkuyor.*
*Teoman onu kendine çekiyor, sarılıyor.*
*Teoman:* Korkma. Buradayım.
*Deniz ilk kez karşı koymadan Teoman'a sarılıyor.*
BÖLÜM 5: KARAYA ÇIKIŞ VE İHANET
*Sabah - Şile'de terkedilmiş bir balıkçı evi.*
*Kutay:* Abi, Evren her şeyi satmış. Liman poliste, hesaplar dondurulmuş.
*Aras:* (yumruğunu duvara vurarak) Kahpe.
*Ezgi:* Ne yapacağız?
*Aras:* Evren'i bulacağız.
*Teoman:* Ben bulurum.
*Deniz:* (ayağa kalkarak) Hayır! Daha fazla kan yok! Kaçtık işte, bırakın!
*Teoman:* (Deniz'e dönerek) Bu işler böyle yürümüyor prenses. İhanetin bedeli...
*Deniz:* Ölümmü? Hep ölüm mü?
*Aras:* Deniz haklı.