Bölümler 1Şu an: 1.bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İstanbul bir güne daha veda etmek üzereydi. Gökyüzü en güzel şeklini almıştı; ne sabah kadar canlı ne de akşam kadar hüzünlüydü. Bütün insanlar sevdiklerine kavuşmak, onları görmek için evlerine gidiyordu. Biri hariç: Helvin Arslan.
O, her zaman karanlığın içindeydi, tıpkı şu an olduğu gibi. Babası Ahmet Arslan, Türkiye'nin en zengin adamı olarak bilinirdi ama kimse bu serveti nasıl edindiğini bilmezdi. Çünkü parayı helal yoldan kazanmamıştı; pis işlerle uğraşan bir mafyaydı. Kendi ailesini bile bu karanlık dünyaya bulaştıracak kadar acımasızdı. Şu an öz kızına yaptığı da tam olarak buydu.
Eski bir depodaydılar. Babasının yakın koruması Kerem yaralanmıştı. Ne hastaneye götürmüşlerdi ne de başka bir yere; kendi pis işlerini gizli kapaklı halletmek zorundaydılar. Bunu en iyi yapacak kişi de Helvin'di. Çünkü o, babasının gözünde sadece kullanılacak bir peçete gibiydi; işi bitene kadar kullanıp atacağı biriydi.
Helvin, yatağa yatırdığı adamın omzundaki kurşunu çıkarırken başındaki babası sabırsızca söylendi:
"Hadi Helvin, hızlı ol. Gören de çok zor bir iş yapıyorsun sanar."
Helvin, gece karası saçlarını geriye doğru atıp bal rengi gözleriyle babasına baktı. Odadaki tek ışık sanki sadece Helvin'in üzerinde parlıyor gibiydi. Esmer tenliydi ve yüzünde ufak ufak yıldızlar düşmüş gibi duran çilleri vardı. Babasına diklenerek, "Kolaysa sen yap baba," dedi.
Babası anında gürledi: "Kes sesini!"
Helvin, sadece gece karası saçlarını ondan almıştı. Geri kalan her şeyiyle annesine benzediğini düşünürdü hep; tabii annesini sadece fotoğraflardan görebildiği kadarıyla...
Kurşunu çıkarıp dikiş atmaya başlamışken yatakta yatan koruma Kerem acıyla inledi. Helvin ona ters ters baktı. Şu an hiçbir şeye tahammülü yoktu. Dikişi daha sert bir şekilde atmaya devam etti. Kerem bir kez daha acıyla inleyince babası araya girdi:
"Helvin, doğru düzgün yap şunu!"
Helvin "Ya sabır" çekercesine derin bir nefes alıp, "O zaman o da her gördüğü kurşunun önüne atlamasaydı," dedi aynı sinirle. Gerçekten bu adamı öldürecekti.
Dikiş işlemini bitirdikten sonra yarayı sargı beziyle sardı ve ayağa kalktı. Babasına bakıp, "İşim bitti," dedi.
Babası gülümsemedi bile. "Gidebilirsin," demekle yetindi. Bir teşekkürü bile çok görecek kadar aciz bir adamdı.
Helvin sinirle çantasını alıp "Rica ederim baba," dedi. "Baba" kelimesini adeta küfür eder gibi söyleyip depodan çıktı. Bu adamın yanında hâlâ sabrediyorsa her şey ablası içindi; sadece onun için burada duruyordu.
Sinirle arabasına binip çalıştırdı ve yol boyunca ablasını düşündü. Ablası kanserdi. İsmi gibi melekti; bembeyaz teni, siyah saçları ve kahverengi gözleri vardı. Onu çok severdi. Helvin'e göre bu hayattaki tek masum insan oydu.
Arabayla büyük malikanenin kapısından içeri girdi. Bütün korumalar kafalarını eğip baş selamı verdi. Biri hariç: Matmazel.
Matmazel, Helvin'in hem yakın koruması hem de en yakın arkadaşıydı. Çok cesur ve sadıktı. Omuzlarına dökülen dümdüz kahverengi saçları ve kahverengi gözleri vardı. Yine her zamanki gibi simsiyah giyinmişti. Helvin ise onun tam tersine her rengi denemek isterdi.
Malikanenin biraz gerisinde bekleyip arabaya dik dik bakıyordu. Helvin el frenini çekip durdu, arabadan indi ve sesini yükselterek gülümsedi:
"Ömrüüüm!"
Matmazel ters ters bakarken bir yandan da kendini tutamayıp gülümsedi. "Deme bana 'ömrüm' falan. Neredeydin sen?"
Helvin onun yanına gidip "Babamın yanındaydım.matmazel yüzünü ekştip
"Gerçekten mi?"
Helvin duyacağı lafı bildiği için hemen "Sus," dedi.
Matmazel dayanamayıp patladı: "Duyacağın lafı biliyorsun ve yine aynısını yapıyorsun Helvin! Senin kafan mı güzel? Adam seni ablanla tehdit ediyor, çok tehlikeli yerlere sokuyor ve sen yine aptal gibi onun yanına gidiyorsun."
Haklıydı, evet ama babası onu ablasıyla tehdit ediyordu. Gitmezse vururum diyordu. Gözü karaydı, yapardı da. Başka şansı yoktu. Acaba annemi de mi böyle tutuyordu? Annem nasıl dayanıyordu? diye düşünmeden edemedi.
Matmazel'e bakıp, "Ama ablamla tehdit etti, biliyorsun," dedi.
Matmazel sıkıntılı bir nefes verdi. "Gel kaçalım diyorum, ona da tamam demiyorsun. Neden Helvin, neden?"
Helvin ona bakıp kararlılıkla konuştu: "Ben annemin yaşadığı bir yeri bırakmam."
Matmazel şaşkın şaşkın baktı. "Ne alaka?"
Helvin derin bir nefes verdi. "Annemin kokusu sinmiş bu malikaneye. Onun oturduğu yerlerde oturuyorum. Belki de ben bu canavar adama burayı yar etmem, bilmiyorum ama gidersem yanlış bir şey yapmışım gibi hissedeceğim."
Matmazel duygusuz bir ifadeyle bakıp, "Çok saçmalıyorsun, gerçekten çok," dedi ve arkasını dönüp malikaneye doğru yürüdü. Helvin de göz devirip arkasından gitti ve birlikte içeri girdiler.
Malikane her zamanki gibi sessizdi ama bu sessizlik adeta bir ölüm sessizliğiydi. Matmazel ile birlikte tam yukarı çıkacakken bir çalışan yanlarına gelip, "Küçük hanım, herkes sizi sofrada bekliyor," dedi.
Helvin ona ters ters baktı. "Yorgunmuş, gelmiyormuş de."
Tam merdivenden çıkacakken çalışan tekrardan araya girdi: "Çok önemli bir şey konuşulacakmış, bütün aile toplanacakmış."
Aile kavramı da neydi? Birbirlerini sevmedikten, arkalarından kuyularını kazdıktan sonra hangi aileden bahsediyorlardı? Helvin acı bir kahkaha atıp çalışana döndü. "Aile mi? İşte buna gülerim."
Çalışan şaşkınlıkla ona bakıp, "Efendim, şaka yapmadım ki," dedi.
Matmazel de bu saflığa gülüp lafı yapıştırdı: "Yani maşallah, baban zeka konusunda hep kendine benzer kişileri işe alıyor."
Helvin çalışana dönüp, "Adın ne senin?" diye sordu.
Çalışan biraz afallasa da çekinerek cevap verdi: "Merve."
Helvin merdivenden inip adının Merve olduğunu öğrendiği kızın yanına geldi. "Merve, git söyle yemeyecekmiş de, hadi."
Merve kıpırdamadı, gitmedi. "Efendim herkes orada... Ablanız da orada."
Helvin bir an taş kesildi. Ablası ne alaka olabilirdi ki? Kaşlarını çattı. "Ablam ne alaka?"
Merve biraz çekinerek, "Tüm aile orada demiştim," diye mırıldandı.
Helvin ona ters ters bakıp yemek odasına doğru ilerledi. Tek istediği, şu babası olacak herifin kafasını dağıtmaktı. Yemek masasının olduğu odaya pat diye girdi. İçerideki herkes başını çevirip ona baktı.
Yine tam kadro buradaydılar: Amcası Halit, yanında yengesi Süreyya ve onların iki çocuğu Sıla ile Fırat... Hepsinden ayrı ayrı nefret ediyordu. Ve en sonda, bitkin bir halde oturan ablası Melek... Melek, kardeşini görünce zayıfça gülümsedi.
Helvin içinden yemin etti; ablası dışında bu odadaki herkesi pişman edecekti. Sinirli bir şekilde masaya doğru ilerledi...
Bölüm etkileşimi
