Bölümler 1Şu an: Ceylan Gözlerin Gönlümü Delen Bir Kurşun Be Rum Kızı
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Saat Akşam 7, salonda battaniyeme sarılmış televizyon kanallarında geziniyordum, aslında Umeyir'i bekliyordum. Biraz sonra kapının açıldığını ağır adımların koridorda çıkardığı sesi duydum. Koltuktan hızla kalktım koridora geçtim. Umeyir ceketini asıyordu.
"Hoşgeldin, yorgun gözüküyorsun. Sen üstünü değiştir istersen bir de duşa gir. Bende sofrayı hazırlayayım. Acıkmışsındır." Gelecek cevabı bekledim. Umeyir yüzüme baktı,
"Olur, öyle yapalım."
O odaya geçerken bende mutfağa geçtim. Sofrayı kurdum. Umeyir mutfağa geldi sofraya göz attı.
"1 hafta sonunda sıcak ev yemeği görmek güzel. Ellerine sağlık Eflatun."
Evet, evliyiz ama bana ismimle hitab ediyor hatta aynı odada bile yatmıyorduk. Evliliğimiz resmî idi evet lakin görücü usülündeydi. Ama ben bu evlilik sürecinden beri onun varlığına alışmıştım, kokusuna bağlıydım. Ama Umeyir bu evliliği hiç istememişti, çünkü sevgilisi ölmüştü. O kız ölünce boşluğa dalmıştı, ailesi kendine gelmesi için bizi tanıştırdı ve evlendirdi. Yemek yemeye başladık, o sırada Umeyir'in koluna gözüm takıldı. Açık bir yara. Kalbime bir şeyin battığını hissettim.
"Umeyir. Kolun, koluna ne oldu? Neden açık o yara? Hastaneye gitmedin mi?"dedim. Ard arda soruları sıraladım. Umeyir yarayı görmemi beklemiyormuş gibi duraksadı.
"Görevdeyken oldu, çok bir şey değil. Emdişelenme. "
Endişelenme mi? Bakışlarımı ona kaldırdım.
"Umeyir saçmalama. Yara açık, iltihap kapacak. Bırak temizleyeyim işte. "
Masadan hızla kalktım, ecza dolabından gerekli pansuman eşyalarını aldım ve masaya geri oturdum.
"Kolunu aç, yaraya pansuman yapayım."
Umeyir böyle emir vermemi beklemiyormuş gibi yüzüme baktı
"Tamam, bundan sonra senin dediğin olsun."
Hiç itiraz etmeden kolunu açtı, yara küçüktü ama derindi. Pansuman yaptım. Yaranın üstünü kapattım.
"Seni zorlayabilir. Ağır şeyler yapma."
Başını salladı.
"Merak etme iyiyim ben. İşimden geri kalmam."
O sırada kolunu masadaki çatalına uzattı, koluna sızı girmiş olmalı ki dişlerini sıktı. Ama bana fark ettirmemeye çalıştı.
"Bak, sana söylemiştim. Canın yandı işte. "
Gözlerini bana çevirdi. Yüzünü gevşetti. Ve ekledi,
"Sadece sızladı, endişelenme canım yanmaz benim. "
Burnumdan kısık sesle güldüm. Gülümsemeyle ona baktım.
"Sonuç olarak canın yandı yani."
Onunla iddialaşmayı seviyordum. Yemeği bitirdik, sofrayı topladım. Umeyir odasına geçti bende çalışma odama girdim. Bir kaç dosyayla ilgilendim. Genelde kendi kendime konuşurdum dosyaları incelerken.
"Yani Burhan bey bu durumda failimiz oluyor. Emsal hanım ise mağdur kişi... "
O sırada arkadan kapı sesi geldi. Gelen Umeyir'di elinde iki fincan vardı.
"Yorulmadın mı? Kahve getirdim. Hem belki dosyalara birlikte bakarız."
Yüzümde gülümseme belirdi, oda bana alıştı belliki. Ama o duygularını çok iyi saklıyordu.
"Olur, olur tabii. Gel otur, eline sağlık."
Umeyir'in yüzünde mahçup bir gülümseme vardı. Utanmış mıydı?
Bir süre Umeyir ile dosyayı inceledik. Sonra esnemeye başladım. Umeyir bunu görünce yine mesafeli ses tonuyla konuştu.
"Hadi uyuyalım artık, çok yorgun gözüküyorsun."
Başımı salladım. Ve uykulu ses tonumla konuştum.
"Olur. İyi geceler sana."
Ayağa kalktım ve odama doğru ilerledim odanın kapısını açınca buz gibi soğuk rüzgar yüzüme çarptı. Odanın büyük penceresi açıktı. İyi de ben pencereyi sabah açarım sonra da kapatırım. Unutmuş muydum?
"Açık mı kalmış?"
Diye sordum kendi kendime. O sırada arkamdaki tıkırtıyla irkildim. Umeyir gelmişti.
"Sen camı açık unutmazsın ki? Odada hafif odunsu bir koku var benim parfümüm değil. Odaya biri girmiş olabilir. Bu gece benim odamda uyu istersen. "
Şaşırmıştım, kal gelmiş gibi bir ürperti bedenimi sarstı ufak bir süre. Sonra başımı salladım ve ekledim.
"Olur, sen rahatsız olmayacaksan olur. "
Yabancı dilde konuşmuşum gibi baktı.
"Rahatsız olmam. Gel, senin odanın kapısını kilitleyelim."
İtaatkar biri gibi sessizce kalktım onu takip ettim, odanın kapısını kilitledi. Kendi odasına geçtik. Odası onun alıştığım ve onsuz kalamadığım kokuyla doluydu. Barut, kan, ter, sigara dumanı, mentol ve beyaz sabun. Odaya girince havayı koklamadan edemedim. Beni izlediğini fark ettim utanmıştım. Yatağa oturdum.
"Sen uyu, ben seni beklerim. "
Kaşlarımı çattım.
"Senin odana çökmüş gibi oldum, birde benim yüzümden uykusuz kalma. Gel sende uyu."
İtiraz etmedi. Yanıma uzandı, o uzanınca bende uzandım. Başımı yastığa gömdüm koku beni huzurlu şekilde sarıyordu. Bir süre sonra gözlerim kapandı, nefesim düzene girdi.
𓃘
Gecenin ilerleyen vakitlerinde tıkırtı sesleriye uyandım. Hareketlerim Umeyir'i de uyandırmış olacak ki huzursuzca kalktı.
"Ne oluyor? Neden ayaktasın? "
Ona baktım. Ve endişeli şekilde konuştum.
"Sesleri duymadın mı? Evde biri var sanki."
Bunu duyunca sakin evli adam gitti, askeriyedeki komutan geri gelmişti. Gözleri keskinlikle bakıyordu. Ayağa kalktı, ve odanın içinde ilerledi.
"Sen odadan çıkma, kapıyı kilitle. Ben evi kontrol edip geleceğim. Tamam mı?"
Başımı salladım. Odadan mermi gibi çıktı kapıyı içten kilitledim.
O odalara hızlı şekilde giriyor, her şeyi alt-üst ederek kontrol ediyordu evin dört bir köşesini. O sırada Umeyir'in gömme kıyafet dolabının kapısı açıldı. Birkaç ay önce hapse atılmasına sebep olduğum takıntılı adam, Ayhan. Elinde bir bıçakla üstüme atıldı bağırmama fırsat vermeden ağzımı kapattı. Yüzüme doğru eğildi. Pis bir gülümsemeyle konuştu. Alkol kokuyordu.
"Merhaba sevgili başsavcım. Şimdi sus, yoksa seni bu odadan ölü şekilde çıkartır, senin o kocan."
Gözlerim dehşetle açıldı. Bıçağı şah damarıma bastırdı. Hareket edersem bıçak boğazımı tam şah damarımı kesecek ve 19 dakika içinde ölecektim. Dudaklarım titredi gözlerim doldu. Umeyir kapıyı çaldı, kahretsin, nasıl söylecektim nasıl diyecektim Umeyir, Ayhan burada, eğer hareket edersem beni öldürecek diye nasıl söylecektim?
"Eflatun, evi kontrol ettim kapıyı açabilirsin. "
Sesimi çıkartamadım. Sessizce ağladım, Ayhan yüzüme eğildi. Fısıltıya konuştu.
"Şştt minik serçe sessiz ol. Bizi duyacak."
Ağzımdan minik bir hıçkırık çıktı. Umeyir'in kapının arkasında sabrı tükenmişti kapıyı omzu darbesiyle açtı. Bizi o halde görmüştü.Gözleri dehşetle ve bir kurdun sürüsüne saldırldığında göstereceği vahşi sinirle yaklaştı.
"Karımı bırak, yoksa seni buraya gömerim."
Ayhan bıçağı boynuma daha'da bastırdı, bıçak hafifçe boğazımda hareket etti. Canımım yanmasıyla gözlerimi kapattım. Ayhan gülerek konuştu.
"Yaklaşma, karınla önce hesaplaşacağız. Eğer yaklaşırsan onu burada öldürürüm."
Bu Umeyir'in içindeki son sakinlik kırıntısını yok etti. Ayhan'a doğru atıldı bıçağı elinden almak isterken arbede çıktı. Bıçağın soğukluğe tenimin altına hafifçe girdi. Umeyir adamı yere serdi. Ben yataktaydım hala elim boynuma gitti. Elimi boynumdan çekip baktım. Kan akıyordu. Umeyir adamı etkisiz hale getirdi sonra bana yaklaştı elimdeki kanı görünce panikledi beni kucağına aldı.
"Eflatun, Eflatun beni dinle sakın, sakın gözünü kapatma anladın mı? "
Canım yanıyordu, zorlukla konuştum.
"Demiyeceğim... Boynum acıyor. "
O dağ gibi dalyan adam yıkılıyordu şimdi gözümün önünde, bana duygusuz bakan adam şimdi korkarak bakıyordu.
"Hayır, hayır, ölemezsin, ölemezsin! Senide kaybedemem. Tekrar olmaz... Eflatun lütfen dayan. Yalvarırım dayan. "
Yalvarıyordu, ölmeyeyim diye yalvarıyordu. Senide kaybedemem demişti bana...
Nabzımın yavaşladığını hissediyordum, ayaklarım uyuşmaya başlamıştı.
"Umeyir, ayaklarım uyuşuyor... "
Sesim duru bir çaresizlikle çıktı, gözlerim dolmuştu. Umeyir ambulansı aradı. Sonra korkarak bana döndü. Yüzümü ellerinin arasına aldı.
"Geliyorlar, geliyorlar. Kurtaracağım seni Rum kızı. Ölmene izin vermeyeceğim."
Başımı eline bir ay çiçeğinin güneşe yaslanışı gibi yasladım.
"Biliyorum, biliyorum. Kurtaracaksın beni... "
Ambulans sireni sokağın karanlığını ve sessizliğini yırtarak yankılandı. İçeriye geldiler, beni Umeyir'in kollarından almaya çalıştılar. Umeyir sanki bırakırsa ölecekmişim gibi bırakmadı beni.
"Bırakın! Onu ben taşıyacağım! Dokunmayın ona, canı yanıyor... "
Beni kucağında ambulansa bindirdi. Nabzım git gide düşüyordu. Göz kapaklarım sanki üstüne kurşun dökülmüş gibi ağırlaşmış, kapanmak üzereydi.
"Kapatma, kapatma gözlerini. Senin o ceylan gibi gözlerin gönlümü delen birer kurşun be Rum Kızı, yaşama sebebi onlar. Gözlerini kapatırsan ölürüm.
Ambulansta müdahale ederlerken gözlerim tamamen kapandı tek duyduğum Umeyir'in yalvarışları çaresiz sesleriydi. Bilincim git gide kapanıyordu ölüyor muydum? Umeyir'in kollarında ölüyor muydum?
𓃘
Bölüm etkileşimi
