Soğuk

Sabahın ilk ışıkları pencerenin ahşap panjurlarından içeri sızarken, oda hâlâ geceki o huzurlu sessizliğini koruyordu.Ekin, yüzüne vuran güneş ışığıyla yavaşça gözlerini açtı. Kollarının arasında yatan bedenin o hafifliğini, her zamankinden farklı olan o mutlak hareketsizliği ilk anda fark edemedi. Dudaklarında dün gecenin o yorgun ama tatlı tebessümüyle başını hafifçe kaldırdı.
“Lalin?” diye mırıldandı, uykulu bir sesle.
Cevap gelmedi. Oda tamamen sessizdi.Ekin’in içindeki o anlık huzur, yerini saniyeler içinde buz gibi bir korkuya bıraktı. Gözlerini açıp yanındakine baktı. Lalin başını Ekin’in göğsüne yaslamıştı; yüzündeki o son günlerin çizgileri, o acı ve isyan izleri tamamen silinmişti. Öyle sakin, öyle huzurlu uyuyordu ki... Ama göğsü inip kalkmıyordu. Tenindeki o soğukluk, odadaki havanın serinliğinden değil, kalbinin durmuş olmasındandı.
“Lalin...?” dedi Ekin, bu kez sesi titreyerek, kabullenmek istemeyen bir inatla.Elini yavaşça Lalin’in omzuna koydu, sonra yanağına dokundu. Karşılaştığı o buz gibi sessizlik, bütün dünyasını tek bir anda yerle bir etti. Ekin nefes almayı unuttu. Gözlerindeki o sarsılmaz adam, o her şeyi göze alan koruyucu adam, o odada masum bir çocuk gibi darmadağın oldu.Kolları arasındaki bedene daha sıkı sarıldı, ama ne kadar sarılırsa sarılsın, aradaki o uçurumu kapatamıyordu. Göğsünden kopan o hıçkırık, odanın sessiz duvarlarında yankılanırken, Ekin ilk defa kelimelerin bittiği o yerde, sevdiği kadının soğuk saçlarına yüzünü gömüp kaldı:
“Hani oyun bitmişti sevgilim... hani hayat başlıyordu?”