4. Bölüm

Bu kitap hep içine atıp kalbindeki çığlığı büyütenlere gelsin

Bazen en beklemediğimiz anlarda büyük bir sır gelir aramıza. Ve o sır hayatımızı bile karartacak ve unutamıycamız bir sözdür. Ben bugün onu yaşadım ama daha beterini daha kötüsünü yaşadım.

Ben sahilde şaşkın halde kalmış gidrn lucasın arkasından bakıyordum. Dedikleri beni o kadar şaşırtmıştıki aklımı almadı dedikleri
Ben yavaşça kalktım üstümdeki kum tanelerini temizleyip yürüdüm ama ilk defa omuzlarım düşük yürüdüm ilk defa yorgun yürüdüm. İlk defa bu kadar acınası şekilde yürüdüm ama yorulmadım devam ettim. Herkes aşağladı beni ama bıkmadım devam ettim.

Bazen hayat bizimle oynarya evet bende öyle hissediyordum daha kötü daha beter ve acınası eskiden güçlü elena şimdi yorgun elena vardı

Peki hangisi gerçek maskesiydi.
Handisi kırılıp düşücekti...
Bilmiyorum ama devam ediyorum hangi maskem düşücekse düşsün.

Ama ya güçlü olan düşerse ben yorgun olan tarafla ne yapıcaktım. Nasıl yaşıycaktım nasıl kendi ayaklarım üzerinde durucaktım anlamıyorum.bazen herzaman kendimin üzerine giderdim ama gitmeme gerek yok ben zaten kendi hayatımı cehenneme çeviriyorum.

Yolda yürüyerek eve gittim evde gene beklemediğim kişiler vardı tabiki onlar gabriel ve saraydı

"Ne işiniz var burda acaba" dedim soğuk sesimle onlarda birbirlerine sarmaş dolaş oturuyorlardı "evet şekerim" dedi sara "sıkıldık senin yanına geldik ne oldu birşeymi oldu" dedi sara sence bugün o kadar olan üstü şeyler yaşadım ki anlatamam" yok aynı şeyler" dedim ama gabriel hemen araya girdi.

"Yok yok olmuş benim yengeme birşeyler" dedi
O bana yengemi dedi
Evet elenoş! Dedi sana yenge dedi.
"Ne alaka gabriel şuan bu saçma salak konuşmalatı bırak bi" dedim sinirli bir sesle. Oda susty ama bu seferde sara konuştu" Okulda gezi var deniz yüzücez sende gelsene elena lütfennn!" Dedi sara yaaaa ben neden böyle şeylere gideyim. Ve o deniz olayından sonra asla denize giriceğimide sanmıyorum sadece otururum o kadar...

"Gelirim ama yüzmem"dedim
"Neden çok güzeldir su" dedi
"İstemiyorum" dedim ve konuyu bir daha açmamak üzere kapattım.

Odam çıkıp hemen yatağıma uzandım buhün çok yorulmuştum ve bir sürü şey atlatmıştım bugün.
Aniden telefonuma bildirim sesi geldi hemen telefonu elime aldım. Ama bildirimde numara yoktu bu kişi bende kayıtlı değildi sadec şu yazıyordu isim yerinde L.G. kısaltımlı yazılmıştı.

Mesajda tam olarak şunlar yazıyordu

L.G: meraba tanışalım mı
BEN: üzgünüm kimsiniz isminiz ne
L.G: ben lucas.lucas gray şimdi hatırladın mı panter
BEN: LAN NERDEN BILDUN NUMARAMI SİL! BENİ ENGELLE NE YAPIYORSAN YAP AMA BU NUMARA SENDE OLMAYACAK ANLADIN MI!
L.G: Sakin ol küçüğüm sadece yazdım arkadaş olmak istedim sakin ol panter
BEN: OFFF KAPATTTTTTTT!

Ve telefonu sessize aldım. Sonra başımı yastığa koydum ve gözümü kapattım ama ne yazdığınıda merak ediyordum. AMA BEN NEDEN MERAK EDİYORDUM Kİ!

Sonra uyudum hemde o kadar derin uyudum ki saati vike geçtim ama bugün gezi vardı!. Ondan mutluyum yani en azından bir gün dinlenicem.

Hemen aşağıya inip gezi için kek kurabiye yaptım bu işlerde aşırı iyiydim. Yani marifet diyincede ben yani yaaaa neyse abartmayalım dimi.

Elenoş abart tüm dünya duysun sesini daha fazla bağır!

Keyif kaçırmakta on numarasın iç ses gerçekten!

Kek ve kurabiyelerimi alıo arabaya bindim umarım bu gün güzel geçer.

Yaklaşık on beş veya yirmi dakika araba sürdükten sonra plaja vardım herkes vardı. Ve sınıfın cringede!
Hah! Size tanıtmadık demi bunu bu sınıfın cringe namı değer emma sınıfın gözdesidir kendisi.

Kızı boğazlamak yok elenoş
İç ses ben bu kızı varyaaa!
Sakin relax elanoşş!

İç sesi dinleyip plaja indim ve saranın yanına gittim kendisi havlusunu sermiş uzanıyordu.

"Sara bu kız niye geldi" dedim soğuk sesimle
"Ay ne bileyim tatlım sanki ben çok meraklıyım ona" dedi

Ben göz devirerek arkamı döndüm ve kimi gördüm lucası.

Lucasın altında siyah şort üstünde birşey yoktu 8 tane baklavası vardı OHA!

Saçları dağınıktı alnına asice düşüyordu ve çok yakışıklı gözüküyordu kabul edeyim ama hala benim gözümde fasulye sırıkı olarak kalıcaktı.

Önüme dönüp denizin manzarasına baktım ama gülümsemem hemen söndü...

Aklıma lucasın bana dedikleri geldi

Denizler çok güzel kokar ya ama lucas için kan kokuyordu deniz dalgaları insanı rahatlatır ya bu lucası rahatlatmıyor onun kulağında çığlıklar geliyordu denize girdiğimizde hani mutlu oluruz her yerimiz su olur lucas girince heryeri kan oluyordu.

Bunları unutmak için hemen kalkıp masamı hazırladım kekleri dizdim ve kurabiyeleride. Birde marketten bir kaçtane meyve suyu almıştım onları koydum

🔪

Aradan otuz dakika geçti artık yemek yemeye başladık ben aç olmadığım için elma yiyordum ama bu elmanın tadı değişikti.

Boş verip yemeye devam ettim bir de su içtim emma lucasın dibinden ayrılmıyor yanında duruyordu koluna yapışmıştı yapışık ikizler gibi!

Lucas rahatsız oluyordu belliydi ben masanın yanındaki sandalyeye otururum. Lucas yanıma geldin"panter bana kek verirmisin" dedi boğazı dursa şaşıcam "al ye zıkkıım yiyesice" dedim ve gerçektende oldu.

Lucas keki ısırdı ve öksürmeye başladı boğazına kaçmıştı ben gülmemek için kendimi zor tutuyordum.

Emma koşarak geldi dediki cırtlak sesiyle"Aaaaa ambulansss" diye bağırdı sonra bana dönüp bağırarak " senin yüzünden oldu" dedi ve üzerime atladı. Ben sağa kayıp hiç bir şey yapmadım emmada yere yapıştı

Lucasın öksürüğü bitmişti ama benim karnım felaket ağriyordu " elmaları kim getirdi" Dedim emma gülerek kalktı

"Ben getirdim ama seninkinin içine fındık ezmesi sıktım" dedi hava gerginleşti

Benim fındığa alerjim vardı. Öksürmeye başlafım ama o kadar feci öksürüyordumki boğazım çok acıyordu ve bianda öksürmekten ağzımdan kan geldi.

İnsan bazen hayatının en büyük hatasını, bütün doğrularını bir kenara bırakıp kalbinin sesini dinlediği anda yapar; çünkü kalp dediğin şey, kimin seni paramparça edeceğini önceden haber veren bir pusula değil, aksine en çok canını yakacak insanın adımlarını bile umutla beklemeni sağlayan, aklının bütün itirazlarına rağmen seni aynı kapının önüne defalarca götüren sessiz bir mahkûmdur ve belki de bu yüzden bazı insanlar hayatımıza girdiklerinde hiçbir şey eskisi gibi kalmaz, alıştığımız sokaklar yabancılaşır, geceler uzar, suskunluklar anlam kazanır ve bir zamanlar nefret ettiğimiz şeylerin içinde kendimizi aramaya başlarız; çünkü insan, kendisine en çok benzeyen yarayı taşıyan kişiyi tanıdığında, onun gözlerinde yalnızca bir yabancı değil, yıllardır kendi içinde sakladığı bütün kırgınlıkların yansımasını görür ve ne kadar inkâr ederse etsin, bazı bakışların insanın ruhuna dokunmak için kelimelere ihtiyacı olmadığını anlar, fakat hiçbir şey göründüğü kadar basit değildir, çünkü bazen bir gülümsemenin ardında saklanan gerçekler, söylenmiş bütün yalanlardan daha ağırdır, bazen bir suskunluk binlerce cümleden daha fazla şey anlatır ve bazen de insan, kendisini korumak için ördüğü duvarların ardında, en çok görmek istediği kişiyi beklediğini fark eder; oysa hayat, kimseye geçmişini değiştirme fırsatı sunmaz, yalnızca onunla yaşamayı öğrenmesi için önüne yeni yollar çıkarır ve insan hangi yolu seçerse seçsin, geride bıraktığı her şeyin bir gün karşısına çıkabileceğini bilerek yürümek zorundadır; çünkü unutmak, yaşananları silmek değil, hatırladığında artık aynı acının içinde kaybolmamayı öğrenmektir ve affetmek, yapılanları haklı bulmak değil, insanın kendi kalbini başkasının hatalarından özgür bırakmaya cesaret etmesidir; fakat bazı yaralar vardır ki ne zaman iyileştiğini anlayamazsın, çünkü tam da her şeyin geride kaldığını düşündüğün anda, hiç beklemediğin bir ses, tanıdık bir koku ya da yıllardır aklından çıkarmaya çalıştığın bir isim, seni yeniden başladığın yere götürür ve o an anlarsın ki insanın geçmişi, arkasında bıraktığı bir yol değil, bazen içinde taşıdığı ve nereye giderse gitsin kendisiyle birlikte götürdüğü görünmez bir yükten ibarettir; yine de bütün bunlara rağmen yürümeye devam eder, çünkü içinde hâlâ bir şeylerin değişebileceğine inanan küçücük bir umut vardır

ve belki de insanı hayatta tutan şey, her şeyin güzel olacağına dair kesin bir inanç değil, bütün karanlığa rağmen kendi hikâyesinin sonunu henüz bilmediğini hatırlamasıdır; çünkü bazı hikâyeler bir karşılaşmayla başlar, bazıları bir vedayla sona erer, bazıları ise iki insanın birbirine söyleyemediği bütün gerçeklerin arasında yıllarca sürüp gider ve en acı olanı, bir gün geriye dönüp baktığında, seni en çok değiştiren şeyin başına gelenler değil, bütün bunlar yaşanırken kim olduğun ve kim olmayı seçtiğin olduğunu fark etmendir.

En son hatırladığım lucasın elena diye bağırışı olup bana koşuşuydu...