Bölüm 10: Zor Karar

Ertesi sabah Defne, alarm çalmadan uyandı. İçinde tarif edemediği bir huzursuzluk vardı. Telefonunu eline aldığında onlarca yeni bildirimle karşılaştı. Haber siteleri hâlâ aynı fotoğrafı konuşuyordu. Bazıları bunun sadece bir hayran buluşması olduğunu yazarken, bazıları ise gerçeği bilmeden farklı iddialar ortaya atıyordu. Defne derin bir nefes aldı. Tam o sırada telefonuna bir mesaj düştü.
Minho: "Bugün biraz yoğun olacağım. Daha sonra konuşabilir miyiz?"
"Tabii. Kendine dikkat et."
Mesaj gönderildi, fakat Defne'nin içi rahat değildi. O sırada Minho şirket binasındaki toplantı odasında oturuyordu. Menajeri ve şirket yöneticileri masanın etrafındaydı.
"Bu haberler büyüyor."
"Hayranlar arasında tartışmalar başladı."
"Şimdilik en doğru karar, o kızla iletişimi kesmen."
Minho başını kaldırdı.
"Onun hiçbir suçu yok."
"Biz bunu biliyoruz."
"Ama insanlar bilmiyor."
Odadaki sessizlik ağırlaştı. Sonunda menajeri konuştu.
"Bir süre uzak durmanız ikiniz için de daha güvenli olur."
Minho istemeden de olsa başını eğdi. Akşam saatleri... Defne telefonuna bakıp duruyordu. Saatler geçmişti. Ne mesaj vardı ne de arama. Tam umudunu kaybetmeye başlamışken ekran aydınlandı.
Minho arıyor... Defne hemen telefonu açtı.
"Merhaba."
Minho'nun sesi her zamankinden daha sakindi.
"Defne..."
"Bir şey mi oldu?"
Kısa bir sessizlik...
"Şirket bugün benimle konuştu."
Defne'nin kalbi sıkıştı.
"Neden?"
"Bir süre konuşmamamız gerektiğini söylediler."
Bu cümle Defne'nin üzerine soğuk bir rüzgâr gibi esti.
"...Anladım."
"Bu benim istediğim bir şey değil."
"Biliyorum."
"Senin zarar görmeni istemiyorum."
Defne gözlerinden süzülen yaşları sessizce sildi.
"Ben de senin."
Minho'nun sesi titriyordu.
"Bu bir veda değil."
"Öyle hissediyorum."
"Hayır."
"Ne kadar sürecek?"
"Bilmiyorum."
İkisi de uzun süre konuşamadı. Sonunda Minho yavaşça konuştu.
"Bir gün tekrar rahatça konuşabileceğimiz zamanı bekleyeceğim."
Defne gözlerini kapattı.
"Ben de."
Telefon kapandığında odanın içi sessizliğe gömüldü. Defne komodinin üzerindeki mor anahtarlığı eline aldı. İlk kez onun ağırlığı eskisinden daha fazla geliyordu. Pencereden dışarı baktı. Gökyüzünde tek bir yıldız bile görünmüyordu. Ama Defne biliyordu... En karanlık geceler bile sonsuza kadar sürmezdi. Belki bugün yolları ayrılmıştı. Ama kalbinin derinlerinde, bir gün yeniden karşılaşacaklarına dair küçücük de olsa bir umut hâlâ yaşıyordu.