Bölüm: Karanlığın İçinde Sen

KALBİMİN BEDELİ
Bölüm: Karanlığın İçinde Sen

Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzülürken Lavin, yatağın diğer tarafına uzattığı elinin boşluğa denk gelmesiyle gözlerini araladı.

Baran yoktu.

Yastığa başını bırakıp tavana baktı. Dün gece söyledikleri hâlâ zihninde dönüp duruyordu. O soğuk, kendinden emin adamın kıskandığını kabul etmesi Lavin'in hoşuna gitmişti. Hem de fazlasıyla.

Dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Baran Sancak…” diye mırıldandı. “Demek kıskanabiliyormuşsun.”

Tam o sırada kapı açıldı.

Baran, siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmış hâlde içeri girdi. Elindeki telefona bakıyordu. Başını kaldırdığında Lavin'in kendisini izlediğini fark etti.

“Uyandın mı?”

“Hayır, hâlâ rüyadayım. Karşımda da dünyanın en romantik adamı duruyor.”

Baran telefonunu cebine koydu.

“Sabah sabah başlama, Lavin.”

“Ne oldu? Geceki cesaretin sabaha kadar mı sürdü?”

Baran'ın bakışları bir anlığına değişti.

“Ne cesareti?”

Lavin yatağın içinde doğruldu. Saçlarını omzunun üzerinden geriye attı.

“Beni kıskandığını kabul etmen.”

“Bunu konuştuğumuzu hatırlamıyorum.”

“Tabii. Senin hafızan yalnızca işine gelen şeyleri hatırlıyor.”

Baran cevap vermeden dolaba yöneldi.

Lavin arkasından seslendi.

“Bu arada, dün gece söylediğin şeyi tekrar söyleyebilirsin. Alınmam.”

Baran gömleğinin düğmesini iliklerken aynadan ona baktı.

“Neyi?”

“Başkalarının beni görmesini istemediğini.”

Baran bu kez doğrudan ona döndü.

“Lavin.”

“Efendim, kocacığım?”

Baran'ın çenesi gerildi. Lavin'in yüzündeki masum gülümsemeyi görünce onunla tartışmanın hiçbir işe yaramayacağını anlamış gibi derin bir nefes aldı.

“Hazırlan. Aşağıda kahvaltı edeceğiz.”

Lavin kahkaha attı.

“Konuyu değiştirdiğine göre haklıyım.”

“Beş dakika.”

“On dakika.”

“Lavin.”

“Peki, peki. İnsan karısına biraz iltifat etse dünyanın sonu gelmez.”

Baran kapıya yöneldi. Tam çıkacakken durdu.

“Güzel olmuşsun.”

Lavin'in gülümsemesi bir anda silindi.

Baran bunu fark edince kaşını kaldırdı.

“Ne oldu? Bu defa söyleyecek bir şey bulamadın mı?”

Lavin birkaç saniye ona baktıktan sonra kendini toparladı.

“Bir daha söyle.”

“Hayır.”

“Baran!”

Kapı kapandı.

Lavin yastığını alıp kapıya fırlattı.

“GICIK ADAM!”

Koridordan Baran'ın sesi duyuldu.

“Duydum!”

Lavin kendini yatağa bırakarak gülmeye başladı.

Bu adam onu delirtecekti.

Ve en kötüsü, Lavin bundan hiç de şikâyetçi değildi.

Kahvaltı masasında Baran'ın telefonu neredeyse hiç susmadı.

Lavin karşısında oturmuş, çayını karıştırırken onu izliyordu. Baran'ın yüzündeki ifade her geçen dakika biraz daha sertleşiyordu. Sonunda telefonunu masaya bıraktı.

“Bir sorun mu var?” diye sordu Lavin.

“İş meselesi.”

“Yani bana anlatmayacaksın.”

“İşime karışmanı istemiyorum.”

Lavin'in yüzündeki gülümseme hafifçe kayboldu.

“Merak ettiğim için sordum, Baran. Şirketinin hesaplarını ele geçirmeye çalışmıyorum.”

Baran bakışlarını kaldırdı.

“Öyle demek istemedim.”

“Nasıl demek istedin?”

Baran cevap vermedi.

Lavin sandalyesini geriye itti.

“Biliyor musun, seninle ilgili en büyük sorunum ne?”

“Anlat.”

“Bazen bana karın olduğumu hatırlatıyorsun, bazen de hayatındaki herhangi biriymişim gibi davranıyorsun. Hangisi olduğumu anlamaya çalışmaktan yoruldum.”

Masada sessizlik oluştu.

Baran'ın yüzündeki sertlik azaldı. Lavin ayağa kalkarken bileğindeki ince bilekliği düzeltti.

“Merak etme. İşlerine karışmayacağım.”

“Lavin, otur.”

“İştahım kaçtı.”

“Lavin.”

Genç kadın durdu ama arkasını dönmedi.

“Ne var?”

Baran birkaç saniye sustu. Sonra beklenmedik bir şekilde konuştu.

“Bu akşam benimle geleceksin.”

Lavin yavaşça arkasını döndü.

“Nereye?”

“Bir davete.”

“Ve bunu bana şimdi mi söylüyorsun?”

“Planlar değişti.”

Lavin kollarını göğsünde birleştirdi.

“Peki, orada karın olarak mı bulunacağım, yoksa dekorasyonun bir parçası olarak mı?”

Baran sandalyesinden kalktı ve ona yaklaştı.

“Yanımda olacaksın.”

“Bu bir cevap değil.”

Baran gözlerini onun gözlerine dikti.

“Yanımda olmanı istiyorum, Lavin. Yeterli mi?”

Lavin'in kalbi, hiç istemediği bir anda hızlandı.

Ama bunu Baran'a belli etmeye niyeti yoktu.

“Biraz daha güzel söyleseydin belki inanırdım.”

Baran hafifçe başını eğdi.

“Akşam seni ben hazırlayacağım.”

Lavin'in kaşları havalandı.

“Pardon?”

“Duydun.”

“Baran Sancak, sen bana kıyafet mi seçeceksin?”

“Bir sorun mu var?”

Lavin gülümsedi.

“Yok. Sadece bu akşam eğleneceğimden emin oldum.”

Akşam olduğunda Baran, Lavin'in odasının kapısında duruyordu.

Genç kadın aynanın karşısında hazırlanmış, saçlarını açık bırakmıştı. Üzerindeki siyah elbise zarifti; sade takıları ve kendinden emin duruşuyla göz alıcı görünüyordu.

Baran kapıyı tıklattı.

“Hazır mısın?”

Lavin aynadan ona baktı.

“Hayır, son bir şey eksik.”

“Neymiş?”

“İltifat.”

Baran kapının eşiğinde kaldı.

“Lavin…”

“Bir tane. Sonra susacağım.”

Baran onu baştan aşağı süzdü. Birkaç saniye boyunca konuşmadı.

Ardından yüzündeki ifade değişti.

“Bu gece herkes sana bakacak.”

Lavin gülümsedi.

“Teşekkür ederim.”

“Bunun hoşuma gideceğini sanmıyorum.”

İşte buydu.

Lavin'in beklediği cümle.

Genç kadın ona doğru yürüdü ve tam karşısında durdu.

“Baran, bana bir şey söyle.”

“Söyle.”

“Beni kıskanman hoşuma gidiyor diye sana istediğini yapma hakkı verdiğimi sanma.”

Baran'ın bakışları ciddileşti.

Lavin devam etti.

“Ben senin karınım. Evet. Ama aynı zamanda kendimim. Benimle yan yana durmanı istiyorum, önümde duvar gibi yükselmeni değil.”

Baran uzun süre ona baktı.

Sonra başını hafifçe salladı.

“Anladım.”

Lavin şaşırdı.

“Bu kadar mı?”

“Ne bekliyordun?”

“Bir tartışma. Belki biraz inatlaşma.”

“İstersen onu da yapabiliriz.”

Lavin gülerek başını iki yana salladı.

“Sen gerçekten imkânsız bir adamsın.”

Baran elini uzattı.

“Gidelim mi?”

Lavin elini onun eline bıraktı.

“Gidelim, kocacığım.”

Baran'ın dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

“Bu kelimeyi bilerek söylüyorsun.”

“Hangisini?”

“Kocacığım.”

Lavin ona yaklaştı.

“Belki de ağzıma yakışıyordur.”

Baran cevap vermedi.

Ama elini bırakmadı.

Davet salonu ışıklarla doluydu.

Müzik, kahkahalar ve birbirine karışan konuşmalar arasında Baran, Lavin'in elini tutarak içeri girdi. Daha ilk dakikadan itibaren insanların bakışları üzerlerine çevrildi.

Baran Sancak'ın evliliği herkesin konuştuğu bir konuydu.

Kimileri bu evliliğin yalnızca iki ailenin çıkarları için yapıldığını söylüyor, kimileri ise Baran'ın hayatına aldığı kadının onun için ne ifade ettiğini merak ediyordu.

Lavin ise bütün bakışlara alışkınmış gibi sakindi.

“Gergin misin?” diye sordu Baran.

Lavin başını ona çevirdi.

“Hayır. Sen gergin misin?”

“Hayır.”

“Öyleyse neden elimi bu kadar sıkı tutuyorsun?”

Baran elini gevşetti.

“Böyle iyi mi?”

Lavin gülümsedi.

“Şimdilik.”

Tam o sırada yanlarına genç bir adam geldi.

“Baran Sancak. Uzun zamandır görüşemiyoruz.”

Baran'ın yüzü bir anda soğudu.

“Demek buradasın, Kerem.”

Kerem, Lavin'e dönerek nazikçe gülümsedi.

“Eşiniz olmalısınız. Lavin, değil mi?”

“Evet. Memnun oldum.”

“Ben de. Baran'ın evlendiğini duyduğumda oldukça şaşırmıştım.”

Lavin gülümsedi.

“İnanın, ben de.”

Kerem güldü.

Baran gülmedi.

“Bir şey mi istiyorsun, Kerem?”

“Her zamanki gibi doğrudan konuya giriyorsun.” Kerem omuz silkti. “Aslında seninle konuşmam gereken birkaç mesele var.”

“Yarın ofiste.”

“Bu gece olması gerekiyor.”

Baran'ın bakışları sertleşti.

Lavin ikisinin arasındaki gerilimi fark etti. Kerem'in yüzündeki gülümseme hâlâ yerindeydi ama gözlerinde başka bir şey vardı.

Bir meydan okuma.

“Ben sizi yalnız bırakayım,” dedi Lavin.

Baran hemen ona döndü.

“Gerek yok.”

“Baran, iki dakika konuşacaksınız. Bir yere gitmiyorum.”

Kerem hafifçe gülümsedi.

“Eşiniz oldukça anlayışlı.”

Baran'ın cevabı gecikmedi.

“Eşimin nasıl biri olduğunu senden öğrenecek değilim.”

Lavin, Baran'ın koluna hafifçe dokundu.

“Ben biraz ileride olacağım.”

Baran istemese de başını salladı.

Lavin kalabalığın arasından uzaklaşırken bir garsondan içecek aldı. Tam salonun diğer tarafına yönelmişti ki arkasından bir ses duydu.

“Lavin Hanım?”

Döndüğünde karşısında tanımadığı bir adam vardı.

“Buyurun?”

“Eşinizin eski bir dostuyum. Sizinle tanışmak istedim.”

Lavin nazikçe gülümsedi.

“Memnun oldum.”

Adam birkaç sıradan sorunun ardından konuşmayı uzattı. Lavin de kibarca karşılık verdi. Ancak adamın tavrı giderek rahatsız edici bir hâl almaya başlamıştı.

“Baran Sancak gibi bir adamla evli olmak kolay olmasa gerek.”

Lavin'in gülümsemesi silikleşti.

“Bunu neden söylüyorsunuz?”

“Onun nasıl biri olduğunu bilirsiniz. Her şeyi kontrol etmek ister.”

Lavin başını hafifçe yana eğdi.

“Evliliğim hakkında konuşmak istediğinizi sanmıyorum.”

Adam güldü.

“Yalnızca sizi merak ettim.”

“Merakınızı giderdiyseniz müsaadenizi isteyeceğim.”

Lavin dönmek üzereyken adam bir kez daha konuştu.

“Dikkatli olun, Lavin Hanım. Baran Sancak'ın dünyasında herkesin bir bedeli vardır.”

Lavin'in yüzündeki ifade değişti.

“Ben kimsenin bedeli değilim.”

Arkasını döndü ve uzaklaştı.

Ancak bu konuşmanın birkaç metre ötede, kendisine doğru gelen Baran tarafından duyulduğunu bilmiyordu.

Baran, adamın arkasından bakarken yüzündeki bütün sıcaklık silinmişti.

“Sen kimsin de karımla böyle konuşuyorsun?” dedi soğuk bir sesle.

Adam dönüp Baran'la göz göze geldiğinde yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Yanlış anladın.”

Baran bir adım yaklaştı.

“Umarım öyledir.”

Lavin, Baran'ın sesini duyunca durdu ve arkasını döndü.

“Baran, bırak. Gitmek istiyorum.”

Baran'ın gözleri bir anlığına Lavin'e çevrildi. Onun yüzündeki huzursuzluğu görünce adama söyleyeceklerini yuttu.

“Peki,” dedi.

Sonra Lavin'in yanına geldi, elini tuttu ve onunla birlikte salondan çıktı.

Arabanın kapısı kapandığında ikisi de bir süre konuşmadı.

Lavin camdan dışarı bakıyordu. Baran ise göz ucuyla onu izliyordu.

Sonunda sessizliği Lavin bozdu.

“Bana bir şey soracak mısın?”

“Neyi?”

“Adamın söylediklerini duydun. Ne düşündüğümü merak etmiyor musun?”

Baran başını ona çevirdi.

“Ne düşündüğünü biliyorum.”

“Nereden biliyorsun?”

“Çünkü sen Lavin'sin. Birinin sana ne yapman gerektiğini söylemesinden hoşlanmazsın.”

Lavin istemsizce gülümsedi ama hemen ardından ciddileşti.

“Peki ya sen? Sen de bana ne yapmam gerektiğini söylemeyeceğine söz verebilir misin?”

Baran cevap vermeden önce uzun bir süre düşündü.

“Sana her şeyi anlatacağıma söz veremem,” dedi sonunda. “Hayatımda bilmeni istemediğim şeyler olabilir. Ama seni ilgilendiren bir şey olduğunda senden saklanmamaya çalışacağım.”

Lavin başını ona çevirdi.

“Bu bir söz mü?”

Baran elini uzatıp onun elini tuttu.

“Bu, sana verebileceğim en dürüst cevap.”

Lavin parmaklarını onun parmaklarının arasına geçirdi.

“Bazen senden nefret ediyorum, biliyor musun?”

Baran'ın dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Bunu daha önce de duydum.”

“Çünkü çok sinir bozucusun.”

“Sen de çok konuşuyorsun.”

Lavin gözlerini devirdi.

“Romantizm anlayışın gerçekten korkunç.”

Baran bu kez hafifçe güldü.

Ardından Lavin'in elini dudaklarına götürüp öptü.

“Yine de buradasın.”

Lavin'in kalbi hızlandı.

“Şimdilik.”

Baran gözlerini ondan ayırmadı.

“Şimdilik bile yeter.”

Lavin başını yeniden cama çevirdi. Yüzündeki gülümsemeyi gizlemeye çalışıyordu.

Ama aklının bir köşesinde, davette duyduğu o cümle dönüp duruyordu.

Baran Sancak'ın dünyasında herkesin bir bedeli vardı.

Lavin, kocasının dünyasında kendisine biçilen bedelin ne olduğunu henüz bilmiyordu.

Daha da önemlisi, Baran'ın ona anlatmadığı geçmişin bir gün ikisinin arasına gireceğinden habersizdi.

Çünkü bazı sırlar, saklandıkları yerde sonsuza kadar kalmazdı.

Ve bazı aşklar, insanın kalbine dokunmadan önce hayatını altüst ederdi.
Devam edecek...