Bölüm 4-Söylenen sözler

KALBİMİN BEDELİ
Bölüm: Söylenen Sözler
Akşam, konağın üzerine ağır bir sessizlik çökmüştü.
Lavin salondaki koltuğun üzerinde oturmuş, elindeki telefonu defalarca kontrol ediyordu. Baran'ın geleceğini biliyordu.
Ama saatlerdir ortada yoktu.
Normalde bunu sorun etmezdi.
Baran'ın işi vardı. Toplantıları, adamları, bitmek bilmeyen telefonları...
Fakat bugün farklıydı.
Çünkü Baran sabah evden çıkarken tek kelime etmeden gitmişti.
Lavin tam telefonunu masaya bırakacakken kapının açıldığını duydu.
Başını kaldırdı.
Baran içeri girdi.
Üzerindeki siyah ceketi çıkarıp koltuğun kenarına bıraktı. Yorgun görünüyordu. Fakat Lavin'in dikkatini çeken şey yorgunluğu değil, yüzündeki gerginlikti.
Lavin ayağa kalktı.
"Sonunda geldin."
Baran cevap vermedi.
Lavin kaşlarını kaldırdı.
"Hoş geldin demeyeceğim çünkü sen de 'hoş buldum' diyecek birine benzemiyorsun."
Baran ona kısa bir bakış attı.
"Lavin, bugün hiç uğraşacak hâlim yok."
"Ben de seninle uğraşmak için beklemiyordum zaten."
Baran durdu.
Lavin'in sesi sakin görünüyordu ama gözlerindeki kırgınlık saklanmıyordu.
"Sabah neden hiçbir şey söylemeden çıktın?"
"İşim vardı."
"Bir mesaj atabilirdin."
"Unuttum."
Lavin birkaç saniye sustu.
Sonra acı bir tebessüm etti.
"Unuttun."
Baran başını çevirdi.
"Lavin..."
"Yok, devam et."
"Ne devam et?"
"Hiçbir şey."
Lavin arkasını dönüp gitmek üzereyken Baran'ın sesi onu durdurdu.
"Her şeyi bu kadar büyütmek zorunda mısın?"
Lavin yavaşça arkasını döndü.
"Ben mi büyütüyorum?"
"Evet."
"Sen sabahtan beri tek kelime konuşmuyorsun."
"Çünkü kafam dolu."
"Ve bunun bedelini ben ödüyorum."
Baran'ın çenesi gerildi.
"Her şey senin etrafında dönmüyor, Lavin."
Bu cümle Lavin'i susturdu.
Birkaç saniye boyunca ikisi de birbirine baktı.
Lavin'in sesi bu kez daha alçaktı.
"Ben hiçbir zaman her şey benim etrafımda dönsün demedim."
Baran cevap vermedi.
Lavin devam etti.
"Ben sadece eşim tarafından yok sayılmak istemiyorum."
Baran'ın yüzündeki ifade değişti.
"Eşim?"
Lavin şaşkınca baktı.
"Evet. Bir sorun mu var?"
Baran acı bir kahkaha attı.
"Bu evlilikte 'eşim' kelimesini kullanman komik."
Lavin'in yüzündeki ifade bir anda silindi.
"Ne demek istiyorsun?"
Baran öfkesine hâkim olmaya çalışıyordu.
Ama artık çok geçti.
"Ne demek istediğimi gayet iyi biliyorsun."
"Hayır, bilmiyorum."
"Bu evlilik bir anlaşmaydı."
Lavin'in gözleri doldu.
Baran devam etti.
"Sen kendi aileni korumak için, ben kendi çıkarlarım için kabul ettim. Hepsi bu."
"Baran..."
"Gerçek bu."
Lavin'in dudakları titredi.
"Yani..."
Sesi güçlükle çıktı.
"Sen bizim aramızda yaşanan hiçbir şeyi gerçek olarak görmüyor musun?"
Baran sustu.
O sessizlik, Lavin'in duyabileceği en ağır cevaptı.
Lavin başını eğdi.
Gözlerinden biri dolmuştu ama ağlamamak için kendini zor tutuyordu.
"Anladım."
Baran'ın öfkesi hâlâ geçmemişti.
"Lavin, şu an söylediklerimi—"
"Hayır."
Lavin başını kaldırdı.
Bu kez gözlerinde gözyaşından çok kırgınlık vardı.
"Devam etme."
Baran sustu.
Lavin birkaç adım geriledi.
"Bir daha bana bu evliliğin ne olduğunu hatırlatma."
Baran'ın yüzündeki öfke yavaşça dağıldı.
"Lavin..."
"Çünkü ben unutmam."
Lavin arkasını döndü.
Merdivenlere doğru yürümeye başladı.
Baran olduğu yerde kaldı.
"Lavin."
Bu kez sesi daha yumuşaktı.
Ama Lavin durmadı.
Merdivenleri çıkıp odasına girdi.
Kapıyı kapattığında sırtını kapıya yasladı.
Az önce duyduğu cümleler zihninde tekrar tekrar yankılanıyordu.
"Bu evlilik bir anlaşmaydı."
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
Ama hemen sildi.
"Tamam," diye fısıldadı kendi kendine.
"Öyle olsun."
Aşağıda ise Baran hâlâ salonun ortasında duruyordu.
Az önce söylediklerinin ağırlığı yavaş yavaş üzerine çökmeye başlamıştı.
Fakat gururu, onu Lavin'in peşinden göndermeye yetmedi.
O gece aynı konağın içinde iki yabancı gibi kaldılar.
Ve ikisi de henüz bilmiyordu...
Bu sessizlik yalnızca bir gecelik değildi