4. Bölüm

Bölüm 4 – “Kaçan Kızlar, Konuşan Silahlar”

Lavin, Aslan’ın gözlerine baktığında ilk kez bir adamda düşman değil, bir sığınak gördü. Ama ne yazık ki onların sığınacağı yer, bu topraklarda hâlâ yasaktı.

Arka kapının eşiğindeyken gelen haber, Lavin’in kalbini donmuş bir taş gibi ağırlaştırdı:

> “Rojan Aşireti yemin etti. Nikâh olmazsa barış bozulur. İki kan yeniden akar!”

Bu, yalnızca Aslan ve Lavin’in değil, iki büyük aşiretin de kaderiydi artık.
Ve Lavin, hayatında ilk kez kaçmak değil; bir savaşı başlatmak üzere olduğunu hissetti.

---

Ertesi Sabah – Sınırda Sessiz Hazırlık

Aslan, Lavin’i sabaha karşı terk edilmiş bir taş evde sakladı.
Orası çocukken sığındığı yerlerden biriydi. Kimsenin bilmediği, haritada olmayan bir yerdi.

Lavin, eski bir sobanın yanında yere çöktü.
Gözlerinden yaşlar akıyordu ama tek kelime etmiyordu.
Dili susuyordu, kalbi çığlık atıyordu.

Aslan bir battaniye uzattı:

> “Biraz dinlen. Gecenin yorgunluğu değil bu... yılların yükü üstünde. Biliyorum.”

> “Ben sadece... annem gibi ölmek istemiyorum,” dedi Lavin.

Sessizlik.
O cümle, odanın ortasında buz gibi kaldı.

> “Annen... intihar etmedi Lavin. Onu öldürdüler. Susturularak.”

Lavin başını kaldırdı.
Aslan gözlerini kaçırmadı.
Artık geçmiş sırlar değil, gerçek silah gibiydi. Ve hepsi ortaya saçılmak üzereydi.

---

Aynı Anda – Karayel Konağı

Baba Rauf, Lavin’in odasını boş bulduğunda yıkıldı.
Nazende’nin elleri titreyerek duvarda asılı eski fotoğrafı tuttu: Lavin’in annesiyle birlikte çekilmiş bir resim.
Gözleri doldu. Fısıldadı:

> “Yine bir kadın... yine bir kaçış... ama bu sefer biri kurtulsun Tanrım.”

Dedesi Halef Karayel bastonunu yere vurdu:

> “O kız bulunacak! Barış bozulursa, ilk kan bizim evimizden akar. O nikâh kıyılacak!”

---

Aynı Gece – Barukoğulları’na Saldırı

O gece Barukoğlu konağına ateş açıldı.
Rojan Aşireti’nin bir kolu, gece yarısı sınırdaki hayvan barınaklarına molotof attı.
Bir çoban vuruldu.
İki işçi yaralandı.

Aslan haberi aldığında yumruklarını sıktı.
Kaçmak bir çözüm olmayacaktı artık.
Lavin’in kaçışı, sadece bir başkaldırı değil; bir savaş davuluydu.

---

Son Sahne – Lavin ve Aslan Arasında Karar Anı

Aslan, Lavin’in yanına döndüğünde yüzü kararmıştı.

> “Gidersek... bizim peşimize düşmeyecekler. Seni ‘kanın bedeli’ sayacaklar. Seni bulduklarında yaşatmazlar Lavin.”

Lavin sessizdi.
O gece, karanlıkta eski bir Kur’an-ı Kerim'in kenarına annesinin adını yazdı.
Altına şu cümleyi ekledi:

> “Ben ses oldum anne.
Belki kan akacak.
Ama susarak ölmektense, bağırarak gömülmeyi seçtim.”

---

Ve o gece...
Barukoğlu silahlarını kuşandı.
Karayel konağı, kan davası ihtimaliyle diken üstündeydi.
Ve Lavin, Aslan’a döndü:

> “Ben kaçmıyorum artık.
Gerekirse öleyim. Ama bir kadının daha susturulmasına izin vermeyeceğim.”