14. Bölüm

Bölüm 14 – “Beni Kaçarken De Susturdular”

Lavin valizini küçük bir çantaya sığdırmaya çalışıyordu.
İçine sadece birkaç kıyafet, biraz nakit para, eski günlüğü ve annesinin ona yazdığı bir mektubu koymuştu.
Ne çok şeyi geride bırakıyordu aslında…
En çok da sevildiğini sandığı bir adamı.

O sırada kapının menteşesi gıcırdadı.

Aslan…

Kapıya yaslanmış, bir süredir Lavin’i izliyordu.
Sigarasının dumanı odaya sinsice dolmuştu.

> “Nereye gidiyorsun Lavin?”
“Kendime.”
“Orası neresiymiş?”
“Senin olmadığın her yer.”

Aslan içeri adım attı.
Çantayı tek hamlede aldı, yere fırlattı.
Kıyafetler yere dağıldı.

> “Beni bu kadar kolay mı terk ediyorsun?”
“Ben seni değil, kendimi kurtarıyorum.”

Aslan’ın gözleri karardı.
Bu söz, annesinin yıllar önce babasına söylediği son cümleye benziyordu.

Birden kolunu tuttu, Lavin’i duvara yasladı.

> “Sen de annem gibi olacaksın demek ha?
Beni bırakıp gideceksin.
Ve ben, geride yine bir hiç olarak kalacağım!”

Lavin gözlerini kısmadı.
Korkmadı.
Sadece fısıldadı:

> “Senin gibi davranan bir adamın yanında kalmak, zaten hiç olmak demek.”

O anda Aslan elini kaldırdı.
Ama Lavin gözünü bile kırpmadı.
Aslan’ın eli havada kaldı.
Ama başka bir şey yaptı:
Odayı içten kilitledi.

---

Ertesi Gün – Aslan’ın Ailesi Olanları Fark Ediyor

Yemek masasında Lavin gelmeyince, Aslan’ın yengesi Derya sessizce üst kata çıktı.
Kapının aralığından içeri baktığında, Lavin yerde oturuyordu.
Saçı dağınık, dudağında kesik vardı.

> “Kızım… ne oldu sana?”
“Beni burada yalnız bırakmayın.”

Derya gözyaşlarını tutamadı.
Aşağı inip Halef Ağa’ya bakmadan, Aslan’ın babasına döndü.

> “Sizin oğlunuz... karısına insan gibi davranmıyor.
Lavin bizim kan bağımız değil, ama yüreğimizin önünde duruyor.”

Aslan’ın babası, Rauf, o an utandı.
Çünkü Lavin sessizliğiyle konuşuyordu artık.
Ve bu sessizlik… vicdanları kanatıyordu.

---

Gece – Lavin’in Direnişi, Sessiz Çığlık

Aslan odasına girdiğinde Lavin yatağın köşesinde oturuyordu.
Üstünde eski, soluk bir pijama vardı.
Hiçbir sözü yoktu.
Sadece gözleri konuşuyordu.

Aslan yaklaştı.
Yatağın kenarına oturdu.

> “Ben seni susturmak istememiştim.
Sadece… kaybetmekten korkuyordum.”
“Ama kaybettiğin şey ben değilim Aslan.
Kendindin.
Ve bana çarptığın her darbede... daha da kayboluyorsun.”

Aslan elini uzattı.
Ama Lavin geri çekildi.

> “Şiddet gören bir kadına el uzatmak, iyilik değil.
İyileşmek senin değil… benim hakkım.”

---

Bölüm Sonu – Derya’nın Sessiz Desteği

Ertesi sabah Lavin banyoya girdiğinde aynanın önünde bir not vardı.
Bir kadının el yazısıyla yazılmıştı.

> “Biz seni görüyoruz.
Yalnız değilsin.
Gerekirse seni buradan ben kaçırırım. – Derya”

Ve Lavin, yıllardır ilk defa aynadaki kadına biraz daha uzun baktı.
O kadın hâlâ kırık, ama artık kendi sesiyle konuşmaya hazırlanıyordu.