Bölümler 1Şu an: GİRİŞ
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Şimdiki günümüzde teknoloji gelişti. Eskileri, pek çok kişi hatırlamıyor. Ben de onlardan biriyim. Eskilerden nefret ederim, hiç tarzım değillerdir. Hep usul, hep yavaş. Hiç benlik değil. Ben macera ve aksiyon severim. Tabii bu beni yaramaz, belalı birisi olarak gösteriyor.,ve evet öyleyim. Sınavım yüksek olduğu için bana bir şey demezler. Görsel Sanatlar Lisesinde dördüncü yılımın ikinci dönemindeyim. Bazen seçmeseydim keşke diyorum, burada iş sahibi olmak pek mümkün değildi. Bu yüzden yurt dışına gitmeyi düşünüyorum. Belalı birisiyim, tek değilimdir herhalde. Bizim grubumuzdaki kişiler: Elif, Mert, Sena ve son olarak ben, Ruby. İsmim annem koydu. Annem ingiltereli, babam ise türklü. Dördümüzün hedefi aynıydı. Yurt dışında büyük bir hedefimiz var. Fransa eğiitime önem verdiği için orada eğitim almayı düşünüyorduk. İk yıldır fransızca eğitimi alıyorduk, bu yüzden gidince pek bir sıkıntı olmazdı. Bu gün hep beraber uçakla gideceğiz. Ben de ona hazırlanıyorum.
“Anne, kırmızı topuklu ayakkabımı gördün mü?” özel günler için saklamıştım, neredeyse hiç giymedim. Bi ara arkadaşım doğum günü için giyecektim ama vazgeçmiştim. Onlar olmadan hiç bir yere gitmem. “giyinme odasına baktın mı?” her yeri aradım ama bulamadım, kafamı sağa sola salladım. “çatı katına, bodrum katına baktın mı?”
“Baktım baktım her yere baktım, bulamadım.” Çatı katına bakmadım ama oraya koymadığımı biliyorum, oraya hıç adımımı atmadım. “Kırmızı kutu öyle değilmi?” Kafamı aşağıya yukarıya salladım. “Tamam işte en son yatağının altındaydı.”
“Anne, ben oraya bın kere baktım yok.” en son orada olduğu için didik didik aradım. “Gelip bulursam.”
“Bulamazsın anne, bin kere baktım dedimya.” Annem hiçbir şey demedi,
Ve yatak odama doğru gitmeye başladı. Yatak odama girdi, ben de kapının yanında bekliyordum. Eğildi, bakındı ve elini uzattı ardından elinde kırmızı bir kutuyla ayağa kalktı. “Şaka yapıyorsun. Bu nasıl olabilir ya, bin kere baktım ben oraya.” Beni aşağı yukarı süzdü. “Bu yüzden mi bulamadın,” ben hâlâ şoklar içerisinde bir anneme bir de kutuya bakıyorum. “Hadi geç kalacaksın valizine koy da git bakalım.” koşarak valizime koydum ardından grubu aradım. Saniyeler sonra hepsi geldi. “hazır mıyız millet!” Hepsi aynı anda bana cevap verdi. “Evet!”
Havaalanında arkadaşlarımla buluştuktan sonra uçağa bindik. Hepimiz farklı koltuklardaydık. Bilerek öyle yaptık çünkü uçakta dayanamaz sabaha kadar uyanık kalır, sohbet eder, alay ederdik. Yemek servisleri geldi. Hem de en iyilerinden gelmişti. Ben de fırsat bu fırsat deyip hemen fotoğraf çektim. Video çektim ve hikayeme attım. Saniyeler sonra bir sürü yorumlar geldi. Birkaç dakika sonra telefonumu uçak moduna aldım.
Uçak kalkışa başlamıştı. Ben de sabahın köründe uyandığım için, ona rağmen geç hazırlandığım için, koşa koşa gelmiştim. Bu yüzden hemen uyudum.
🕰️🕰️🕰️
“Ruby hadi uyan artık geldik.” Senanın dürtüklemesiyle uyandım. Etrafıma bakındım. “Hakikaten gelmişiz.” Mert, “yok canım, biz seninle uğraşmak için uyandırdık.” Şakayı kaldıracak durumda olmadığım için karşılık vermedim. Valizlerimizi aldıktan sonra ücretli olarak kalacağımız öğrenci evine yerleştik. Elif koşarak odama geldi, “hazır parise gelmişken gezelim mi?” gözüüm parladı. “Ayy evet diğerleri de hazırlansın, okulumuzu da gezelim biraz neler varmış, nerede bulunuyor bakalım.” Elif hemen aşağıya koştu ve diğerlerine haber verdi. Hepimiz anlaşıp dışarı çıktıktan sonra gezik, tozduk, öğrendik, uğraştık. Akşama kadar çok fazla alışveriş ve yemek siparişi de almıştık.
Pariste ilk günüm aşırı heyecanlı geçmişti. Mert içkiyi çok fazla kıçırdığı için ekstra eğlenceli geçmişti. Mert sarhoş oluncaki hali çok komik.Hepimiz yorgunluktan odalarımıza kaçmıştık. Ben de kısa bir duş aldım ardından hemen uyudum.
Kuşların cıvıltısıyla uyandım. Ama başım çatlayarak uyandım. Dün galiba ben de içkiyi biraz fazla kaçırmıştım. Lavaboya gidip elimi, yüzümü yıkadım. Dişlerimi de fırçaladıktan sonra hazırlanmak için dolaba doğru yürümeye başladım. Üniversitemin ilk günü olduğu için çok heyecanlıydım. Dolabımı açtım, hazırlandım. Giysi dolabımın yanlarında da giysi bırakılmıştı. Bir tanesini aldım elime ve baktım. “Bu ne be böyle. Aşırı eski birşey bu kaç yıldır var.” midem kalkmıştı. Eskilerin kıyafeti de hiç hoşuma gitmiyor. İğrenç. Geri katladım ve yerine koydum.
Arkama döndüğümde de yatağımın 1900 yılına benzer bir modeli vardı. Sanki dün öyle değildi. Etrafıma bakındım bütün herşey 1900 yılından kalma eşyalara benziyor. Kafam allak bullak oldu. Belki de alkolün etkisi hâlâ gitmemişti. Saçımı başımı düzelttikten sonra telefonumu almak için yastığın altına baktım. Yoktu telefonumu nereye koyduğumu hatırlamıyorum. Hep yaztığın altına ya da yanına koyarım. Bu işte bir bit yeniği var. Belki de yine alkol etkisinedn dolayı dışarıda falan unuttum.
Fazla oyalanmadan bir alt katımda oturan Elifin kapısını tıkladım. “Elif uyandın mı?” Tekrar tıkladım. “Elif hâlâ mı uyuyorsun, uyan artık” kapıyı başkası açtı. “Buyurun, kimsizin.” Odayı karıştırdım muhtemelen. “Kusura bakmayın bu odada arkadaşım kalıyor sanıyordum, karıştırmışım.” İkna olurcasına kafasını salladı. Kapıyı kapattı. Bi alt kat Mertin odasını tıkladım. O da yok. Bir alt kat Senanın odasını da tıkladım. Yine başkası açtı. Ve dikkatimi çeken bir diğer durum da kıyafetlerinin 1900 kıyafetleri gibiydi.
Ben ne olduğunu idrak etmeye çalışıyordum belki de okula gitmişlerdir. Dışarı çıktım. Gözlerime inanamadım…
Bölüm etkileşimi
