KAV: GİRİŞ

Bölüm Şarkısı: Eskitilmiş - Sattas

...

Giriş: Kadrajda Aşk Var

''Belki de bir yeri güzelleştirmek için orayı değiştirmek değil, ona yeniden bakmayı öğrenmek gerekiyordur.''

...

Hayatımızın gri duvarlardan ibaret olduğunu düşünürdüm hep. Çoğumuz yaşamın temposuna kendini öyle kaptırırdı ki amacını, hedefini bazen kendini bile kaybederdi. Küçüklüğümden beri bu yaşam tarzına oldukça karşıydım.
Büyüdükçe o gri duvarlara renk bulaştırdım. Bana biçilen kaderi kabul etmedim, çizgilerimin dışına taştım.
Hayatımı olmasını istedikleri şekilde değil, olmasını istediğim şekilde yaşadım.
Kimileri buna vandalizm dedi, kimileri imzamın önünde fotoğraf çekildi. Kadraj ve fikirler sürekli değişti ama arka planda benim imzam kaldı. Üstelik öylesine bir iz de değildi bu. Gri duvarlarını yıkan, sıradanlığı bozan bir izdi.
Anneme göreyse sadece başıma bela açıyordum.
Günün birinde renkler silikleşti, gri dört bir yanımı sardı. Nefes almak sandığınızdan çok daha zordu. Üzerime geçirdiğim montumun fermuarını boğazıma kadar çektim. Işıkları kapalı olan koridora kısa bir bakış atıp kumaş valizi elime aldım. Çıkaracağım en ufak bir ses bütün planlarımın sonunu getirebilirdi. Durmadım, nefesimi tuttum ve kapının kulbunu kavrayıp yavaşça araladım. Sessiz adımlarla kapı eşiğinden çıktığımda annemin bağırışı tüm apartmanı doldurdu.
''İzgi!''
Ayakkabılarımı bağlama fırsatı bulamadan merdivenlere doğru fırladım. Tuttuğum nefesi bıraktım ve var gücümle apartmanın dış kapısına doğru koşmaya başladım. Çok az bir sürem kalmıştı. Birazdan geceliğin iplerini bağlamaya çalışarak arkamdan yalın ayak koşacaktı. Arkama bakmadım. Çağırdım taksi çoktan kapı önünde beni bekliyordu. Kendimi arka koltuğa bıraktığımda kapıyı sertçe çektim. Nefes nefese kalmış olmam umrumda değildi.
Saniyeler içerisinde annem apartman kapısının eşiğinde belirdiğinde taksi şoförüne doğru panikle eğildim. ''Sür abi sür, manyak bir kadın var peşimde. Gözünü seveyim sür.''
Taksi hareket etmeye başladığında camı araladım ve başımı camdan çıkarıp annemin durduğu yere doğru baktım. ''İzgi dedim!''
''Kadın ben yirmi beş yaşındayım, anla artık!''
Tekrar oturduğum koltuğa yerleştiğimde camı kapattım. Taksi şoförüne gideceğim yerin adresini söyledim ve yanıma bıraktığım valizi sıkı sıkı tutmaya başladım.
Geçtiğimiz sokaklar birer birer silikleşirken dirseğimi cama yaslayıp gülümsemeye başladım. Gece bütün ihtişamıyla şehrin üzerine çökmüş soğuk hava kendini yeni yeni belli etmeye başlamıştı. Gözlerimi kapattım ve oturduğum yerde biraz daha yayıldım. Dakikalar sonra taksi durdu. Gözlerimi aralayıp olduğumuz konuma kısa bir göz gezdirdim. Montumun iç cebinden cüzdanımı çıkarıp taksiciye bir miktar para uzattım. ''Üstü kalabilir abi, kolay gelsin.''
Valizimin kopçalarını omzuma asıp arabadan indim ve hedefime doğru yürümeye başladım. Boğazımda asılı boyunluğu burnumu da örtecek şekilde yüzüme çektim. Yıkık bir binanın önüne geldiğimde omzuma asılı valizimi dikkatlice yere bıraktım. Fermuarını açtığımda elime beyaz bir sprey boya alıp duvarı tamamen görebileceğim şekilde geriledim.
Bazı insanlar anı biriktirirdi. Bazılarıysa o anları ölümsüzleştirmek için fotoğraflar çekerdi. Benimse biraz daha farklı bir hobim vardı: Başkalarının gri gördüğü duvarlara renk bulaştırmak.
Yine de bir duvarın karşısına geçip elimdeki sprey boyayı sallamaya başladığımda dünyanın geri kalanıyla arama görünmez bir perde çekilirdi. Trafiğin sesi, insanların telaşı, bitmek bilmeyen şehir gürültüsü...
Hepsi geride kalırdı.
İşte şimdi de tüm o seslerin, kaosun sustuğu dakikalardaydım. Gündüzleri o kaosla başa çıkabiliyordum fakat gece olduğunda, insanlar kabuklarına çekildiğinde baş etmek sandığım kadar kolay olmuyordu. Ben de hayatımın renklerini hatırlamak için evden çıkıp birkaç hayata renk oluyordum.
İnsan hayatının renklerini kaybettiğinde, tutunacak bir dal aradığında, yalnız kaldığında ya da buna mecbur olduğunda sığınacak bir liman arıyordu. Benimse sığınacak bir limanım bile kalmamıştı. Ben de kıyılarıma liman inşa etmeye karar verdim. Vazgeçmek işin kolay kısmıydı ve bu kelime benim lügatıma girmeyecekti.
Elimdeki sprey boyayı sallamaya başladığımda gözlerim binanın etrafında dolaşmaya başladı. Boyanın içindeki metal bilye her sallayışımda tüpün duvarlarına vuruyor hayranı olduğum o tatlı sesi çıkarıyordu. Duvara doğru adımlayıp kafamda oluşturduğum planın taslak halini ince boya darbeleriyle çizmeye başladım.
Eskiz yavaş yavaş ortaya çıktığında elimdeki sprey boyayı duvarın dibine bıraktım. Cebimden telefonu çıkarıp ekranı açtım. Sayısız cevapsız çağrı, elliye yakın mesaj vardı. Hiçbirine bakmadan şarkı uygulamasına girip en sevdiklerimden birini açtım. Sesi fulleyip telefonu kapattım. Cebime tekrar yerleştirdiğimde valizin yanına ilerleyip yeni bir renk seçtim. Birkaç kez salladıktan sonra duvara çiçeklerin hatlarını çizmeye başladım.
Dakikalar dakikaları kovalarken renkler birer birer duvarı değiştirmeye başladı. Çatlaklar kapandı, çiçekler açtı.
Elimdeki boyayı son kez sallayıp duvara birkaç küçük dokunuş yaptım. Geriye doğru iki adım attığımda başımı hafifçe yana eğerek ortaya çıkan eseri incelemeye başladım. Beyaz çatlakların arasından filizlenen rengârenk çiçekler, yıllardır kimsenin dönüp bakmadığı bu yıkık binanın duvarına hayat vermişti. Birkaç saat önce burası yalnızca terk edilmiş, dökülmeye yüz tutmuş bir yapıydı. Şimdiyse sanki bütün renklerini içine hapsetmiş de onları dışarı taşırmaya karar vermişti. Yüzümde oluşan gülümsemeyle valizden ince uçlu iki nozul, beyaz ve kırmızı sprey boyayı çıkardım. Nozulu sprey boyalara takıp duvarın sağ alt kısmına küçük çizikler atmaya başladım. Boyanın duvara bıraktığı izler kurudukça imzam ortaya çıkmaya başladı.
Bir İz.
Boyunluğumu yüzümden yavaşça çekip birkaç adım geriledim. Ellerim boyaların sıçramasından kaynaklı rengarenk olmuştu. Eşofmanımın bir paçası dizime kadar çekiliydi. Kendimi öyle kaptırmış olmalıydım ki ayakkabılarıma dahi renkler bulaşmıştı. Başımı hafifçe öne eğdiğimde saçlarım dalgalar halinde yüzüme düştü. Saçımda kırmızı bir fular olduğuna emindim oysa. Bir yerlerde düşmüş olmalıydı. Cebimden telefonumu çıkarıp çalan müziği kapattım. Dışarıda kalan malzemelerimi valize yerleştirip fermuarını çektim ve valizin kopçalarını omzuma geçirdim. Yavaş adımlarla yürümeye başladığımda eserime son kez baktım.

...

O sıralarda gölgeler arasında kalan bir beden kadını izliyor, yaslandığı ağacın gövdesinde hayranlıkla gülümsüyordu. Fotoğraf çekmek için çıktığında böyle güzel bir raslantı yaşayacağını tahmin etmemişti. Açıkçası biraz geç bile kaldığını düşünüyordu. Sessizce kadının işini bitirişini ve gülümseyerek oradan ayrılışını izledi. Kadın nihayet gözden kaybolduğunda yaslandığı ağaçtan ayrıldı ve duvara doğru adımladı.
Boynuna asılı kamerasını eline aldı ve birkaç ufak ayarlama yaptı. Kamerayı kadraja göre ayarladığında merceği birkaç tur çevirip fotoğrafa netlik kazandırdı. Birkaç farklı açıdan pozları çekerken yıkık binanın etrafında deklanşör sesleri yankılandı.
Önce duvarın tamamını kadrajına sığdırdı. Ardından birkaç adım yaklaşarak çatlakların arasından yükselen çiçekleri ayrı ayrı fotoğrafladı. Renklerin birbirine karıştığı noktada duraksadı. Beyaz çatlakların arasından filizlenen kırmızı, mor ve sarı çiçekler, duvarın yıllardır taşıdığı bütün yorgunluğu örtmeye çalışıyor gibiydi.
Kamerayı biraz aşağı indirdiğinde sağ alt köşedeki imzayı fark etti.
Bir İz.
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Başını hafifçe yana eğerek yazıyı inceledi. Ardından makinesini yeniden kaldırıp imzanın da kadraja girdiği birkaç fotoğraf daha çekti.
''Bir İz...'' diye mırıldandı.
İsmi tekrar ederken gözleri bir kez daha duvarın üzerinde gezindi. Birkaç saat önce burası yalnızca karanlıkta kaybolmuş, kimsenin ilgisini çekmeyen eski bir binaydı. Şimdi karşısında duran şeyse birilerinin buraya saatlerini ayırdığının kanıtıydı. Üstelik bunu kimse görsün diye değil, belki de yalnızca kendisi için yapmıştı.
Kameranın ekranından çektiği fotoğrafları kontrol etmeye başladı. İçlerinden biri diğerlerinden daha çok hoşuna gitmişti. Duvarın tamamını, çiçeklerin arasından geçen beyaz çatlakları ve köşeye iliştirilmiş imzayı aynı karede buluşturuyordu. Birkaç saniye fotoğrafı inceledikten sonra başparmağıyla yakınlaştırdı.
''Güzel.'' Kamerasının kablosuz bağlantısını etkinleştirip telefonundaki uygulamayı açtı. Birkaç saniye sonra seçtiği kareyi telefonuna aktarmıştı.
Kamerasını tekrar boynuna astığı sırada montunun cebinden telefonunu çıkardı. Ekranı açtığında birkaç bildirim belirdi. Gelen mesajlara göz gezdirmeden Instagram uygulamasına girdi. Birkaç saniye sonra binlerce insanın takip ettiği hesabının ana sayfası karşısındaydı.
Kadrajda Bir Adam.
Yeni gönderi oluşturma simgesine dokundu. Biraz önce çektiği fotoğrafı seçip gerekli düzenlemeleri yaptı. Renklerin doğallığını bozmadan ışığı hafifçe artırdı. Son kez fotoğrafa baktığında imzanın hâlâ bütün açıklığıyla göründüğünden emin oldu.
Açıklama kısmına geçti.
Parmakları ekranın üzerinde bir süre hareketsiz kaldı. Sonra aklından geçenleri yazmaya başladı.
Bazı insanlar geçtikleri yerlerde yalnızca ayak izlerini bırakır.
Bazılarıysa kimsenin dönüp bakmadığı duvarlara bir hikâye sığdırır.
Bu gece, terk edilmiş bir binanın duvarında rastladığım çiçekler bana bir şeyi hatırlattı:
Belki de bir yeri güzelleştirmek için orayı değiştirmek değil, ona yeniden bakmayı öğrenmek gerekiyordur.
Bir İz.
Yazdıklarını bir kez daha okudu. Ardından paylaş butonuna bastı.
Gönderi birkaç saniye içinde profilinde yerini aldı. Telefonunu cebine koymadan önce ekrana son bir kez göz attı. İlk beğeniler ve yorumlar gelmeye başlamıştı bile.
Başını kaldırıp duvara son kez baktı. Fotoğrafını çektiği şeyin yalnızca bir sokak sanatı olmadığını düşünüyordu. Belki de bazen hiç tanımadığın birinin dünyasına açılan kapı, küçücük bir imzadan ibaretti.
O gece, kimin bıraktığını bilmediği bir izi kadrajına sığdırmıştı.
Henüz bilmiyordu ama o iz, bir gün kendi hayatının da en belirgin parçası olacaktı.

....

...

Romantik kurgu yazıyorum başımıza taş yağacak ama olsun. Nasıl buldunuz yeni kurgumuzu???
Yorumlarda buluşalım!
Yine, yeni ve yeniden buluşuncaya dek hep mutlu kalın 💜
Buse sundu...

Yazım tarihi: 07.11.2026
Yayın tarihi: 08.11.2026