KAV: 1. Bölüm

Bölüm Şarkısı: Buludlar - Ceyhun Zeynalov
...

1. Bölüm: Bir İz

''Kadrajda bir duvar, duvarın önünde bir kadın vardı. Kadın çizdi, kadraj onu izledi. Bir hikayenin kalbi ilk kez o zaman atmaya başladı.''

...

İnsanların çoğu dünyayı gördükleri kadrajdan ibaret sanıyordu. Oysa bir fotoğrafın dışında kalanları, bir tablonun boş bırakılan köşelerini ya da bir insanın gülümserken sakladığı yorgunluğu kimse merak etmiyordu.
Benim işim kadrajın içindeki her şeyi güzelleştirmekti. Renkleri düzenlemek, kusurları gizlemek, birbirine ait olmayan parçaları bir araya getirerek kusursuz bir bütün oluşturmak.
Belki de bu yüzden kendi hayatımın ne kadar dağınık olduğunu fark etmiyordum.
Çantamı omzuma taktığımda aynada son kez kendime baktım. Annem henüz uyanmamıştı. Dünden sonra yüzümü görmek isteyeceğinden de pek emin değildim açıkçası. Gece eve döndüğümde kanepede uyuyakalmış bir vaziyetteydi. Onu öyle görmek içimdeki vicdana en hakiki baltasını savurmaya yetmişti.
Defalarca aramış, sayamadığım kadar çok mesaj bırakmıştı. Yine de o mesajlara dönmemiş, aramalarını açmamıştım. Çünkü biliyordum ki o telefon açılsaydı baş belası olduğuma dair yaratıcı cümleler kuracaktı. O cümleleri duymak istemedim. İnsan bazen sadece kaçmak istiyordu. Ben de kaçmıştım.
Saçlarımı tekrar düzelttiğimde başımı hafifçe çevirip topuzumdan sarkan mavi fularımı kontrol ettim. Dün bir grafiti uğruna en sevdiğim fularımı kaybetmiştim. Bir tanesini daha kaybetmeye tahammülüm yoktu. Her şey tamam olduğunda ayakkabılıktan beyaz spor ayakkabılarımı alıp ayağıma geçirdim ve bağcıklarını sıkıca bağladım.
Kapıyı yavaşça aralayıp apartmanın dar koridoruna kendime attım. Aynı yavaşlıkla kapıyı çekip dış kapıya doğru yürümeye başladım. Bileğimdeki saati kontrol ettiğimde saatin henüz yedi buçuk olduğunu gördüm. İşe yetişmek için yeterince erken bir saatti. Apartmanın demir kapısını açtığımda Çanakkale'nin soğuk havası bir tokat gibi yüzüme çarptı. Cebimdeki telefonu elime alıp gelen bildirimlere kısa bir göz attım.
''Geçen haftaki tasarımları değiştirmemiz gerekiyor. Müşteri konsepti beğenmemiş.''
Harika...
Mesajı okuduğumda istemsizce gözlerimi devirdim. Henüz gün başlamadan birilerinin hazırladığım işleri beğenmemesi, açıkçası şaşırtıcı değildi. Yine de insanın sabahın köründe karşılaştığı ilk şeyin bir revize talebi olması pek iç açıcı sayılmazdı.
Kaldırım boyunca yürümeye başladım. Sokak henüz tam anlamıyla hareketlenmemişti. Kepenklerini yeni açan esnafın metal sesleri, uzaktan gelen korna seslerine karışıyordu. Birkaç adım ilerideki fırından yayılan sıcak ekmek kokusuysa soğuğa rağmen yüzümde belli belirsiz bir tebessüm oluşturdu.
Çalıştığım şirkete ulaşmam yaklaşık yirmi dakika sürüyordu. Bu süreyi çoğunlukla müzik dinleyerek, etrafımdaki insanları gözlemleyerek ve kafamın içinde hiç susmayan düşünceleri susturmaya çalışarak geçirirdim.
Bugün de farklı olmayacaktı.
Otobüs durağına yaklaştığımda çantamdan kulaklığımı çıkardım. Kulaklıklarımı takıp telefonumda müzik uygulamasını açtım ve listeme girip sıradan bir şarkı başlattım. Telefonumu cebime yerleştirdiğimde bakışlarım yoldan geçen arabaları takip etmeye başladı. Henüz ilk şarkı bitmemişken beklediğim otobüs geldiğinde şansıma gülümsedim. Otobüse bindiğimde cebimden kartımı çıkarıp makineye okuttum ve bulduğum ilk boşluğa yerleştim.
Otobüsün cam kenarına başımı yaslayıp dışarıyı seyretmeye başladım. Şehir, sabahın erken saatlerinde yavaş yavaş kendine geliyordu. Kaldırımlarda aceleyle yürüyen insanlar, dükkânlarının önünü süpüren esnaflar ve henüz uykusunu üzerinden atamamış birkaç sokak kedisi...
Bir süre sonra telefonumdan gelen bildirim sesiyle başımı yasladığım camdan ayırdım. Cebimden telefonumu çıkardım ve ekranı aydınlatarak gelen bildirimin üstüne tıkladım.
Direktör grubundan gelen bir mesajdı.
Aylin Hanım Kreatif Direktör - 08:02 : Herkes toplantı odasında olsun. Yeni lansman kampanyasının görsellerini inceleyeceğiz.
Ceycey - 08:03 : Toplantı odası hazır Aylin Hanım, bilginize.
Aylin Hanım Kreatif Direktör - 08:03 : Teşekkürler Ceyda. 08:30' da görüşürüz arkadaşlar. İyi mesailer.
Telefonumu kilitleyip yeniden cebime yerleştirdim. Toplantıya yarım saatten az bir zaman kalmıştı. Otobüsün bir sonraki durağa yaklaşmasıyla birlikte olduğum yerde hafifçe toparlandım. Kulaklıklarımı çıkarıp çantama yerleştirdikten sonra inecek yolcuların arasına karıştım.
Şirket binasına ulaştığımda saat sekizi yirmi geçiyordu. Cam cephesi sabah güneşini yansıtan binanın önünde birkaç saniye durup başımı kaldırdım. Her sabah gördüğüm bu manzara artık bana pek bir şey ifade etmiyordu. Yine de binanın girişindeki devasa cam panellerde kendi yansımamı görmek hoşuma gidiyordu.
Güvenlik noktasından geçip kartımı okuttum. Ardından asansörlerin bulunduğu bölüme yöneldim. Yirmi üçüncü kata çıkarken çantamın askısını omzumda düzelttim. Asansörün aynalı duvarında yansıyan görüntüme son bir kez baktım. Saçlarım yerindeydi, fularım hâlâ topuzumdan sarkıyordu. En azından günün ilk yarısında kontrol edebildiğim şeyler bunlardı.
Asansörün kapıları açıldığında beni karşılayan ilk şey klavye sesleri, telefon konuşmaları ve kahve kokusu oldu. Çalışma arkadaşlarımın bir kısmı çoktan masalarına yerleşmiş, bir kısmıysa mutfak bölümünde kahvelerini hazırlamakla meşguldü.
"Hanımefendi teşrif etmişler!"
Başımı sesin geldiği yöne çevirdiğimde elinde iki karton kahve bardağıyla bana doğru yaklaşan Ceyda'yı gördüm. Yüzündeki kocaman gülümsemeden, sabahın bu saatinde bile enerjisinden hiçbir şey kaybetmediğini anlamak mümkündü.
"Bir gün de beni normal karşılasan şaşıracağım."
"Normal karşılanacak ne yaptın ki? Saat sekizi yirmi geçiyor. Gayet vaktindesin."
"Teşekkür ederim, işe geç kalmadığım için kendimi ödüllendireceğim." Ceyda güldü. Ardından elindeki kahve bardaklarından birini hafifçe kaldırarak bana uzattı.
"Al bakalım. Senin için de aldım."
Kahveyi alırken yüzümde istemsiz bir tebessüm oluştu. "İşte bu yüzden seni seviyorum."
"Sana kahve yaptığım için mi?"
"Şimdilik öyle."
Birlikte masalarımızın bulunduğu bölüme doğru yürümeye başladık. Ceyda, çantasını sandalyesinin üzerine bırakırken bilgisayarını açtı. Ben de masama geçip çantamı kenara koydum. Bilgisayarımın açılmasını beklerken gözüm masamın üzerindeki küçük not kâğıtlarına takıldı. Bir önceki günden kalan yapılacaklar listem hâlâ oradaydı.
Kahvemden bir yudum alıp ekrana döndüm.
"Bu arada," dedi Ceyda, sandalyesini bana doğru çevirerek. "Aylin Hanım sabah biraz gergin görünüyordu."
Kaşlarımı kaldırdım. Açılan ekrana hızlıca şifremi girip maillerimi açtım. Bilgisayardan kafamı kaldırmazken bir elimi çenemin altına yerleştirip dirseğimi masama yasladım.
"Ne kadar bir gerginlikten bahsediyoruz?"
"Benimle günaydınlaşırken bile gülümsemedi."
"Vahim desene."
"Dalga geçme. Dün akşam müşteriyle uzun bir toplantı yapmışlar. Yeni lansman için hazırladığımız konseptlerden birkaçını yeniden değerlendirecekmişiz."
Masaya bıraktığım karton bardaktaki kahveyi elime aldım ve yavaşça sandalyeme yaslanıp bacak bacak üstüne attım.
"Geçen haftaki tasarımlar mı?"
"Sanırım."
Gözlerimi kapatıp birkaç saniyeliğine başımı geriye yasladım.
"Harika. Tam da ihtiyacım olan şey buydu."
Ceyda da benim gibi arkasına yaslandığında kıkırdadı. "En azından kahveni içebildin."
"Henüz bitmedi. Belki toplantıdan sağ çıkabilirsem ikinciyi de içerim."
Bilgisayarımın ekranında açılan panallere göz gezdirdim. Birkaç saniye sonra sağ alt köşede yeni bir bildirim belirdi. Toplantı odasının rezerve edildiğini belirten şirket içi takvim hatırlatıcısıydı.
08.30 – Lansman Kampanyası Değerlendirme Toplantısı.
Saatime baktım. Toplantıya yalnızca beş dakika kalmıştı. Kahvemi yanıma alıp bilgisayarımın ekranını kilitledim. Masamın üzerinde bulunan ajandalardan birini de elime alıp ayağa kalktım. Ceyda çoktan ayağa kalkmış, elindeki not defterini karıştırıyordu.
"Geliyor musun?"
"Başka seçeneğim var mı?"
"İstifa etmek de bir seçenek."
"Önce maaşımı alayım, sonra düşünürüz."
Ceyda gülerek koluma girdiğinde sıcak kahveden bir yudum daha aldım ve resmi cinayet alanımıza doğru ilerlemeye başladık. Toplantı odasına girdiğimizde içeride birkaç kişinin çoktan yerini aldığını gördüm. Uzun masanın etrafına yerleştirilmiş siyah deri sandalyelerden birine geçerek ajandamı önüme bıraktım. Ceyda ise hemen yanımdaki sandalyeye oturdu.
Odanın bir duvarını tamamen kaplayan camlardan şehrin sabah manzarası görünüyordu. Masanın ortasındaki büyük ekran henüz kapalıydı. Birkaç kişi kendi arasında konuşurken ben de ajandamın boş bir sayfasını açıp kalemimi elime aldım.
"Arkadaşlar, başlayabiliriz."
Aylin Hanım'ın sesiyle birlikte odadaki konuşmalar kesildi. Elindeki tabletle masanın başındaki yerini aldı. Her zamanki gibi kusursuz görünen saçları ve özenle seçilmiş kıyafetleriyle oldukça profesyonel görünüyordu. Bakışlarını masanın etrafında gezdirdikten sonra önündeki dosyayı açtı.
"Öncelikle katıldığınız için teşekkür ederim. Bildiğiniz üzere önümüzdeki ay gerçekleştireceğimiz yeni ürün lansmanı için bir süredir hazırlık yapıyoruz. Geçen hafta sunduğumuz ilk konseptler müşteri tarafından yeterince güçlü bulunmadı."
İçimden derin bir nefes verdim. Yeterince güçlü bulunmamıştı. İnsanların bir tasarımı beğenmemek için buldukları en zarif cümlelerden biriydi bu.
Aylin Hanım tabletine dokunduğunda arkamızdaki ekranda hazırladığımız ilk görseller belirdi.
"Özellikle görsel kimlik konusunda bazı değişiklikler yapmamız gerekiyor. Marka, daha dinamik, daha dikkat çekici ve rakiplerinden ayrışan bir çalışma istiyor."
Gözlerimi ekrana çevirdim. Günlerce üzerinde çalıştığım tasarımları yeniden görmek tuhaf bir histi. Renk geçişlerinden yazı karakterlerine, görsel hiyerarşiden en küçük ayrıntıya kadar her şeyi defalarca düşünmüştüm.
"Bu noktada alternatifler hazırlamamız gerekecek." Aylin Hanım elindeki kalemi masaya bıraktı. "Ancak öncelikle mevcut çalışmaların üzerinden geçelim. Tasarımları hazırlayan arkadaşlarımızın da fikirlerini duymak istiyorum."
Sandalyemde biraz doğruldum.
Sanırım ikinci bir kahveye daha ihtiyacım olacaktı.
Aylin Hanım kumandayı eline alarak ekrandaki görseller arasında geçiş yapmaya başladı. İlk olarak geçen hafta hazırladığım ana kampanya görseli ekrana yansıdı. Koyu lacivert tonların hâkim olduğu tasarımın merkezinde, markanın yeni ürününü ön plana çıkaran minimalist bir kompozisyon bulunuyordu. Arka planda kullanılan ışık oyunlarıysa ürünün metalik dokusunu belirginleştiriyordu.
"Bu çalışma üzerinde biraz duralım." Aylin Hanım ekrana bakarken konuşmaya devam etti. "Kompozisyon güzel ancak marka tarafı yeterince enerjik bulmamış. Daha canlı renkler, daha hareketli bir düzen ve ilk bakışta dikkat çekecek bir şeyler istiyorlar."
Kalemimin ucuyla ajandamın kenarına birkaç küçük çizgi attım.
"Benim de tam olarak anlayamadığım nokta bu." Masanın diğer ucundan gelen sesle başımı kaldırdım. Pazarlama ekibinden Murat Bey, önündeki dosyayı kapatarak konuşmaya başlamıştı. "Ürünün hedef kitlesi gençler. Dolayısıyla daha dinamik bir çalışma beklemeleri gayet normal."
"Dinamik olması için her yeri renklere boğmamız gerekmiyor." Ağzımdan çıkan cümleyle birlikte birkaç kişinin bakışlarının bana çevrildiğini fark ettim.
Aylin Hanım gözlerini bana dikti.
"Ne demek istiyorsun?"
Ajandamı kapatıp ellerimi masanın üzerine yerleştirdim.
"Demek istediğim, markanın hedef kitlesinin genç olması, tasarımın mutlaka fosforlu renklerden ve karmaşık grafiklerden oluşması gerektiği anlamına gelmiyor. Ürünün kendisi zaten oldukça güçlü bir görsel kimliğe sahip. Hazırladığım konseptte de bunu ön plana çıkarmaya çalıştım. Daha sade bir kompozisyon kullanmamın sebebi, tüketicinin dikkatini dağıtmadan doğrudan ürüne yönlendirmekti."
Murat Bey hafifçe arkasına yaslandı.
"Fakat reklamın dikkat çekmesi gerekiyor."
"Haklısınız. Ancak dikkat çekmekle göz yormak arasında ince bir çizgi var."
Ceyda'nın yanımda hafifçe kıpırdandığını hissettim. Ona bakmadım. Bakarsam muhtemelen gülümseyecekti.
Aylin Hanım birkaç saniye sessiz kaldı. Ardından ekrandaki görsele yeniden döndü.
"Söylediklerinde haklılık payı var. Ancak burada yalnızca bizim estetik beklentilerimizden söz etmiyoruz. Müşterinin taleplerini de karşılamak zorundayız."
"Elbette. Ben de alternatif bir çalışma hazırlayabilirim. Yalnızca mevcut tasarımın tamamen değiştirilmesi gerektiğini düşünmüyorum."
Aylin Hanım başını hafifçe salladı.
"Peki. O hâlde senden iki farklı alternatif istiyorum. Mevcut konseptin daha dinamik bir versiyonu ve tamamen farklı bir görsel yaklaşım. Yarın öğleden önce sunuma hazır olsun."
Yarın öğleden önce.
İçimden sessizce güldüm.
Günün geri kalanında yapacak başka hiçbir işim yokmuş gibi.
"Anlaşıldı."
Aylin Hanım önündeki notları toparlayarak toplantının diğer gündem maddesine geçti. Yeni kampanyanın sosyal medya çalışmaları, açık hava reklamları ve dijital platformlarda kullanılacak görselleri hakkında konuşmaya başladık. Her departmanın kendi sorumluluklarını belirlemesinin ardından toplantı sona erdi.
Sandalyemi geriye çekip ayağa kalktığımda Ceyda koluma hafifçe dokundu.
"Cesur bir çıkıştı."
Başımı ona çevirdim.
"Ne yapayım? İçimde tutunca mideme ağrılar giriyor."
"Bir gün bu cesaretin yüzünden başımıza iş açacaksın."
"Önce bir kahvemi bitireyim, sonra başımıza gelecekleri düşünürüz."
Ceyda güldü. Toplantı odasından birlikte çıkarken ajandamı koltuğumun altına sıkıştırdım. Koridora adım attığımızda diğer çalışanların da yavaş yavaş odadan ayrıldığını gördüm.
Tam masalarımıza doğru ilerleyecekken Ceyda'nın telefonu çaldı. Ekrana göz gezdirip yüzünü buruşturdu.
"Kimmiş?"
"İnsan kaynakları."
"Ne istiyorlarmış?"
"Bilmiyorum. Birazdan aşağı inmem gerekiyormuş." Omuz silktim.
"Kolay gelsin."
"Sen de şu tasarımlarını kurtar bakalım."
Elini havada sallayarak asansörlere doğru uzaklaştı.
Ben de masama dönüp sandalyeme yerleştim. Bilgisayarımın kilidini açarak tasarım programını çalıştırdım. Birkaç saniye sonra ekranda geçen haftadan beri üzerinde çalıştığım dosyalar belirdi.
Kahvemin son yudumunu alıp boş bardağı masanın köşesine bıraktım.
Yeni bir gün, yeni revizeler ve bitmek bilmeyen bir yapılacaklar listesi...
En azından henüz saat dokuz bile olmamıştı.

...

Saatler su gibi akıp geçerken ekrana bakmaktan yorulan gözlerim isyan edercesine sızlamaya başladı. İstifa etmek için gerçekten güzel bir gündü. Masamın kenarına iliştirilen not kağıdına kaydı bakışlarım.
İstifa etmek için çok gençsin ayrıca henüz yeni boyalar alacak kadar paran yok! Çalışmalısın köle!
Gözlerimi devirdim. Ceyda'nın küçük notu her zaman işe yarıyordu. Ne zaman istifa etmek istediğimi söylesem 'çalışmazsan ekmek yok köle' diyip beni kendime getiriyordu. Öyle çok bunu söyler hale gelmiştim ki en sonunda bana böyle bir not yazma ihtiyacı hissetmişti. Hatta bu mevzu aramızda güzel bir dalga konusu olarak kalmıştı.
Saate baktığımda öğle arasına girdiğimizi fark ettim. Bilgisayarı uyku moduna alıp oturduğum yerde hafifçe esnedim. Telefonumu elime alıp köşede kalan boş kahve bardağını çöpe attım ve ayağa kalktım.
Ceycey - 12:32 : Kızım ünlü oldun?????
Telefon ekranıma yansıyan bildirimle kaşlarımı çattım. Mesajın üstüne tıklayıp hemen yanıt yazmaya başladım.
İzgi Balca - 12:32 : Ne demek ünlü oldum?
Ceycey - 12:33 : Biri senin yaptığın grafitiyi paylşmış. Grafiti Türkiye hesabı bize katılmak ister misiniz falan yazmış, acil bakman lazım.
İzgi Balca - 12:33 : Yemeğe geçiyorum, kim paylaşmış? Hesabı göndersene.
Ceycey - 12:33 : Yemekhanede seni bekliyorum. Hesap bu.
Ceycey Kişisi sizinle bir instagram hesabı paylaştı.
@kadrajdabiradam
Çantamı alıp omzuma taktığımda çatık kaşlarımla Ceyda'nın paylaştığı hesabın linkine tıkladım. Açılan sayfada takipçi sayısını gördüğümde gözlerim şaşkınlıkla büyüdü. Sayfada son paylaşım benim dün yaptığım grafitiydi. Üstelik profile sabitlenmişti. Fotoğrafın üstüne tıkladım.
Bazı insanlar geçtikleri yerlerde yalnızca ayak izlerini bırakır.
Bazılarıysa kimsenin dönüp bakmadığı duvarlara bir hikâye sığdırır.
Bu gece, terk edilmiş bir binanın duvarında rastladığım çiçekler bana bir şeyi hatırlattı:
Belki de bir yeri güzelleştirmek için orayı değiştirmek değil, ona yeniden bakmayı öğrenmek gerekiyordur.
Bir İz.
''Yok artık!'' İstemsizce yüksek çıkan sesime karşılık panikle elimi ağzıma kapattım. Bir süre ekrana bakakaldım. Fotoğrafın altında yazanları bir kez daha okudum. Ardından profilin üst kısmına dönerek takipçi sayısını kontrol ettim. Yanlış görmediğimden emin olmak için gözlerimi birkaç kez kırpıştırdım. Başımı iki yana salladığımda telefonun ekranını kilitleyip cebime yerleştirdim ve yemekhaneye doğru hızlı adımlarla ilerlemeye başladım.
Kısa bir sürenin ardından yemekhane kapısına vardığımda tabildotların başında bekleyen Ceyda'yı fark ettim. Adımlarımı onun olduğu yere doğru yönelttim.
''Ceyda, halüsinasyon falan gördüğümü söyle!''
''Ay! Hayır tabii ki halüsinasyon görmüyorsun canımcım. Arkadaşım ünlü oldu! Gelen yorumları gördün mü?''
''Ne ünlüsü Ceyda Allah aşkına?! Kendi kendime yaptığım birkaç resim işte.''
''Bir gün fark edilecektin kızım, ne bekliyordun ki?''
''Başıma bela almadan resim yapmayı?'' dedim, tabildotlardan birini elime alıp sıraya geçtiğimde Ceyda'da bir tabildot almış ve peşime takılmıştı.
''Yani ünlü olmak başına bela aldığını göstermez. Sonuçta kimse sen olduğunu bilmiyor.''
Dün gece yarısına kadar uğraştığım grafitinin, benden habersiz binlerce insanın karşısına çıkmış olması tuhaf bir histi. Üstelik fotoğrafı çeken kişi yalnızca duvarı değil, etrafındaki küçük ayrıntıları da fark etmişti. Duvarın dibindeki kırık saksıyı, boyaların zemine bıraktığı izleri ve resmin hemen yanındaki küçük imzayı...
''Haklısın sanırım, yani ne bileyim. Beklemiyordum. Orada kimse yoktu ki öylesine geçilecek bir yer de değil.''
''Tesadüfler şaşırtmayı sever arkadaşım.'' Kafasını omzuma doğru uzattığında tatlı tatlı gülümsedi. ''Panik yapılacak bir şey yok. Güzel bir grafiti sadece.''
Başımı hafifçe başına doğru yasladığımda minnetle gülümsedim. Haklıydı, benlik bir durum yoktu. ''Teşekkür ederim.''
''Ne teşekkürü canım ünlü arkadaşım, ayıp ediyorsun. Her zaman.''
Tabildotumu yemeklerle doldurduğum sırada küçük bir kahkaha attım. ''Kes dalga geçmeyi.''
''Elimde değil.''
Başımı iki yana sallayarak gülümsedim. Tepsimizi alıp boş masalardan birine doğru ilerledik. Ceyda karşıma otururken çatalını eline aldı. Ben de kaşığımı elime alıp çorbamdan içmeye başladım.
"Bu arada," dedi ağzındaki lokmayı yuttuktan sonra. "Grafiti Türkiye hesabına yazmayı düşünüyor musun?"
"Ne yazacağım?"
"Ne bileyim kızım, teşekkür ederim falan. İnsanlar seni ekibinde görmek istiyor."
"Anonim kalmak istiyorum Ceyda."
Ceyda gözlerini devirdi.
"Seninle bir şeyin heyecanını yaşamak gerçekten zor."
"Heyecanlanıyorum."
"Hiç belli olmuyor."
Ona cevap vermek yerine önümdeki yemeğe odaklandım. Aslında Ceyda'nın söylediklerinde haklılık payı vardı. Yaptığım şeylerin insanlar tarafından görülmesi hoşuma gitmişti. Yalnızca bunun bu kadar hızlı gerçekleşmesini beklemiyordum.
Telefonumu masanın üzerine bıraktığım sırada ekran yeniden aydınlandı.
Instagram'dan gelen bildirime göz ucuyla baktım.
kadrajdabiradam yeni bir gönderi paylaştı.
Kaşlarımı hafifçe çattım. Adamın profilini ne zaman takip etmeye başladığımı bile bilmiyordum. Sanırım posta bakmak için profiline girdiğimde istemsizce takip etmiş olmalıydım.
"Yine mi?"
Ceyda başını kaldırıp bana baktı.
"Ne oldu?"
"Şu fotoğrafçı yeni bir paylaşım yapmış."
"Ne paylaşmış? Göster!"
Telefonumu elime alıp bildirime dokundum. Profil açıldığında en üst sırada henüz birkaç dakika önce paylaşılmış yeni bir fotoğraf belirdi.
Bu kez karşıma çıkan görüntü, ilkinden oldukça farklıydı.
Eski ve yıpranmış bir duvarın ortasında, başını geriye doğru kaldırmış bir kadın vardı. Dağılmış siyah saçları yüzünün iki yanına dökülüyor, gözlerinden süzülen koyu renkli yaşlar yanaklarından aşağıya doğru akıyordu. Yüzündeki ifade yalnızca üzüntüyü değil, sanki uzun zamandır içinde biriktirdiği öfkeyi de taşıyordu. Arka planda kullanılan kırmızı boya darbeleri, kadının yüzündeki karanlık ifadeyi daha da belirginleştiriyordu.
Duvarın sağ alt köşesinde yine aynı imza vardı.
Bir İz.
Dudaklarımı araladım. Birkaç saniye boyunca fotoğrafı inceledikten sonra açıklamaya göz gezdirdim.
Yeni karşılaştığım bir iz daha. Bu sefer fotoğrafa anlam yükleme işini size bırakıyorum.
Telefonumu biraz daha kendime yaklaştırdım.
"Şaka yapıyor olmalısın."
Ceyda neredeyse masanın üzerinden uzanarak ekrana baktı.
"Bu da senin mi?" Başımı salladım.
"Geçen hafta yaptığım."
"İzgi!"
"Ne?"
"Adam ikinci kez senin grafitini paylaşmış!"
"Kör değilim Ceyda, aynı şeye bakıyoruz."
"Birincisini tesadüf diyelim. İkincisi de mi tesadüf?"
Omuzlarımı kaldırdım. Söyleyecek pek bir şeyim yoktu. Fotoğrafın çekildiği duvarı tanıyordum. Üstelik çizimin tamamlanmış hâlini ilk kez bir başkasının kadrajından görüyordum.
Paylaşımın altındaki yorumlara göz gezdirdim. İnsanlar yine birbirinden farklı anlamlar çıkarmıştı. Kimi kadının kaybettiği bir aşkı anlattığını düşünüyordu, kimi özgürlüğünü arayan bir kadının sessiz çığlığı olduğunu söylüyordu. Birkaç kişi ise çizimin ardındaki hikâyeyi merak etmişti.
"Yorumlara bakılırsa insanlar senden daha çok şey biliyor."
Ceyda'nın sözleriyle başımı kaldırdım.
"Nasıl yani?"
"Şuna bak." Telefonunu bana doğru uzattı. "Birisi kadının toplumun kadınlara yüklediği beklentiler yüzünden ağladığını yazmış."
İstemeden güldüm.
"İnsanlar gerçekten her şeyden bir anlam çıkarabiliyor."
"Sen çıkarmıyor musun?"
Bir an duraksadım. Sonra yeniden telefonuma döndüm.
"Ben çiziyorum. Anlamını bulmak isteyen bulsun."
Ceyda gülümseyerek çatalını tabağına bıraktı.
"Galiba bu yüzden güzel çiziyorsun."
Cevap vermedim. Gözlerim yeniden fotoğrafa kaymıştı.
İlk paylaşımında çiçekler vardı. Şimdi ise ağlayan bir kadın. İki farklı çizim, iki farklı hikâye ve ikisinin altında da aynı imza...
Bir İz.
Telefonun ekranını kapatmadan önce profilin üst kısmına dokundum. Birkaç saniye tereddüt ettikten sonra gönderiyi kaydettim.
Neden yaptığımı bilmiyordum.
Belki fotoğrafı tekrar incelemek istiyordum. Belki de birinin çalışmalarımı benim gördüğümden farklı bir gözle görmesi hoşuma gitmişti.
Her neyse.
Henüz bunun üzerinde düşünecek kadar vaktim yoktu. Önümde bitirmem gereken tasarımlar, yarına yetiştirmem gereken revizeler ve soğumaya yüz tutmuş bir öğle yemeği vardı.

...

Görüyorsunuz değil mi, kızımın eserine kötü yorum da yapmışlar. Ağzımızla kuş tutsak yaranamayız İzgicim. Sıkma canını.
Yazması çok eğlenceli bir bölümdü gece 03:12 sularından selamlar efendim!
Umarım okurken hoşunuza gitmiştir, yorumlarda buluşalım...
Yine, yeni ve yeniden görüşünceye dek hep mutlu kalın.
Buse sundu... 💜💜💜