Kadrajda Aşk Var

Bazı insanlar hikâyelerini kelimelerle anlatır. Bazılarıysa duvarlara çizer, bazıları da o hikâyeleri bir kadraja sığdırır.

İzgi Balca, gündüzleri başkalarının hayallerine renk veren bir grafik tasarımcı, geceleriyse kimliğini ardında bırakarak duvarlara hikâyeler çizen bir yabancıydı.

Onun için her duvar boş bir tuval, her renk anlatılmayı bekleyen bir cümleydi. Kimsenin dönüp bakmadığı sokaklara bıraktığı imza ise yalnızca iki kelimeden ibaretti:

Bir İz.

Ta ki bir fotoğrafçı, onun çizdiği hikâyeleri kendi kadrajına sığdırana kadar...

Kim olduğunu bilmediği bu adam, İzgi'nin yıllardır sakladığı dünyasını hiç tanımadığı binlerce insana ulaştırmıştı. Birkaç fotoğraf ve anlamı üzerine düşündüren cümleler, İzgi'nin merakını giderek büyütürken hayatı da onu hiç beklemediği bir karşılaşmaya doğru sürüklüyordu.

Bir lansman gecesi, birbirinden farklı iki dünya aynı yerde kesiştiğinde İzgi kendisini yalnızca yeni bir tanışıklığın değil, belki de bütün hayatını değiştirecek bir hikâyenin içinde bulacaktı.

Peki ya insan, kendisini sakladığı yerde bile bulunabiliyorsa?

Ya bazı karşılaşmalar tesadüf değil, çoktan çizilmiş bir hikâyenin başlangıcıysa?

Çünkü bazen aşk, birinin seni görmesiyle değil; kimsenin göremediği yanlarını fark etmesiyle başlar.

Dikkat: Bazı bölümler küfür ve argo içerebilir.