3. Bölüm-karar

3. Bölüm

Odadaki sessizlik birkaç saniye daha devam etti.

Ben artık dayanamayacak hâle gelmiştim.

- Sizinle ilgili derken?

Karşımızdaki adam Hazar'a, sonra bana baktı.

- İkinizin de artık bazı şeyleri bilmesinin zamanı geldi.

Hazar koltuğunda biraz geriye yaslandı.

- Ne gibi şeyler?

Adam cevap vermeden önce diğerlerine baktı.

Sonra derin bir nefes aldı.

- İki aile yıllardır birbirine bağlı. Bunu zaten biliyorsunuz.

- Evet, biliyoruz, dedim.

- Ama bu bağın eskiden yapılmış bir anlaşması da var.

Hazar'ın kaşları çatıldı.

- Nasıl bir anlaşma?

O sırada kapının yanında duran amcam söze girdi.

- Yıllar önce iki ailenin büyükleri bir karar almış.

Hazar bana baktı.

Ben de ona baktım.

- Ve bu karar...

Amcam sözünü tamamladı.

- Sizin evliliğinizle ilgili.

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Hazar da sessiz kaldı.

Sonra dönüp ona baktım.

- Şaka yapıyorlar, değil mi?

Hazar cevap vermedi.

- Hazar?

- Bilmiyorum.

Karşıdaki adam sakin bir şekilde konuşmaya devam etti.

- Bu karar bugün verilmedi. Yıllar önce konuşuldu. Sadece zamanı geldiğinde size söylenecekti.

Ayağa kalktım.

- Bir dakika. Yani benim haberim olmadan benim hayatımla ilgili böyle bir karar mı verdiniz?

Kimse cevap vermedi.

Hazar da ayağa kalktı.

- Benim de haberim yoktu.

Amcam başını salladı.

- Biliyoruz.

Hazar ellerini cebine koydu.

- Peki neden şimdi?

- Çünkü artık ikiniz de yeterince büyüdünüz.

Hazar kısa bir kahkaha attı.

- Yeterince büyüdük diye evlenmemiz mi gerekiyor?

Ben hemen araya girdim.

- Aynen!

Hazar bana döndü.

- İlk defa aynı fikirdeyiz.

- Sakın alışma.

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

Odadaki birkaç kişi de gülümsemişti.

Amcam başını iki yana salladı.

- Daha düğün yarın olacak demiyoruz. Önünüzde zaman var.

Biraz rahatladım.

- Ne kadar zaman?

- Birkaç ay.

- Birkaç ay mı?

Hazar da şaşkınlıkla sordu.

- Bu kadar kısa sürede nasıl olacak?

Büyüklerden biri sakin bir şekilde cevap verdi.

- Önce birbirinizi daha iyi tanıyacaksınız. Aynı konakta zaten birlikte yaşıyorsunuz.

Hazar bana baktı.

Ben de ona baktım.

İkimizin de yüzündeki ifade aynıydı.

"Bu iş nasıl olacak?"

Tam o sırada kapı açıldı.

İçeri kuzenim girdi.

- Herkes burada mı?

Kimse cevap vermedi.

Bize baktı.

- Ne oldu size?

Ben derin bir nefes aldım.

- Biz evleniyormuşuz.

Kuzenimin ağzı açık kaldı.

Sonra Hazar'a baktı.

- Ciddi misiniz?

Hazar omuz silkti.

- Ben de şimdi öğrendim.

Kuzenim birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra kahkahayı bastı.

- Bu konakta artık hiçbir gün normal geçmeyecek!

Ben de istemeden gülümsedim.

Hazar başını iki yana salladı.

- Daha dur. Asıl şimdi başlıyor.

Ben ona baktım.

- Neye başlıyor?

Hazar kapıya doğru yürüdü.

- Seninle uğraşmaya.

- Hazar!

Gülerek odadan çıktı.

Ben arkasından bakıp başımı salladım.

- Allah sabır versin.

Ama içimde garip bir heyecan vardı.

Çünkü birkaç dakika önce sıradan sandığım hayatım, artık hiç de sıradan olmayacaktı.