2.bölüm-merak

2. Bölüm

Kahvaltıya oturduğumda herkes kendi arasında konuşuyordu. Ben de önüme gelen çayı alıp sessizce içmeye başladım.

Hazar tam karşımdaki sandalyeye oturmuş, gözünü benden ayırmadan ekmeğine reçel sürüyordu.

Bir süre dayanıp sonunda dayanamadım.

- Ne bakıyorsun?

Başını kaldırmadan cevap verdi.

- Sana.

- Neden?

- Merak ettim.

- Neyi?

- Sabah uyandırmak için odaya girdiğimde bana yastık fırlatan kızın, şimdi ne kadar sakin oturduğunu.

Elimdeki çay bardağını masaya bıraktım.

- İstersen bir tane daha fırlatabilirim.

Hazar güldü.

- Yok, sağ ol. Birincisi yeterince hızlıydı.

Yanımızdaki kuzenim kahkaha atınca ona döndüm.

- Sen de gülme.

- Ben bir şey demedim ki.

- Yüzünden belli.

Hazar araya girdi.

- Bırak kızı, daha yeni uyandı.

Ona döndüm.

- Sen beni savunma.

- Savunmadım zaten.

- E, ne yaptın?

- Gerçeği söyledim.

Tam ona cevap verecektim ki konağın büyüklerinden biri salona girdi.

Elindeki tesbihi ağır ağır çeviriyordu.

- Hazar.

Hazar doğruldu.

- Buyur amca.

- Sen ve Hazal, kahvaltıdan sonra çalışma odasına gelin.

İkimiz de aynı anda birbirimize baktık.

Hazal olarak içimden, Şimdi ne yaptık? diye geçirdim.

Hazar da aynı şeyi düşünmüş olacak ki kaşlarını kaldırdı.

- Bir şey mi oldu?

Adam başını iki yana salladı.

- Bir şey olmadı. Sadece konuşulacak bir konu var.

- İkimiz mi?

- İkiniz.

Adam daha fazla açıklama yapmadan salondan çıktı.

Ben Hazar'a baktım.

- Kesin sen bir şey yaptın.

- Ben mi?

- Evet, sen.

- Sabah seni uyandırdım diye mi?

- Başka ne yaptın bilmiyorum.

- Hiçbir şey yapmadım.

- İnşallah.

Hazar çayından bir yudum aldı.

- Korktun mu?

- Ben mi? Hayır.

- Suratından öyle görünmüyor.

- Suratım gayet normal.

- Tabii.

Ayağımla hafifçe onun sandalyesine dokundum.

- Çok konuşma.

- Tamam, tamam.

Kahvaltı bitince salondan birlikte çıktık.

Çalışma odasına doğru yürürken konağın koridorları her zamanki gibi kalabalıktı. Bir yanda hizmetliler hazırlık yapıyor, diğer yanda aileden birkaç kişi avluya çıkıyordu.

Hazar yanımda yürürken eğilip alçak sesle konuştu.

- Sence ne konuşacaklar?

- Bilmiyorum.

- Senin bir fikrin yok mu?

- Yok.

- Garip.

- Nesi garip?

- Genelde her şeyi bilirsin.

- Sen de genelde fazla konuşursun.

- Bu da doğru.

Kapının önüne geldiğimizde Hazar durdu.

- Hazır mısın?

- Hayır.

- Ben de değilim.

Birbirimize baktık.

Sonra aynı anda kapıyı açıp içeri girdik.

Odanın içinde iki ailenin büyükleri oturuyordu.

Ben içeri girer girmez bir şeylerin farklı olduğunu anladım.

Ama kimsenin yüzü asık değildi.

Tam tersine, bazıları birbirine bakıp gülümsüyordu.

Bu kez gerçekten merak ettim.

- Ne oluyor?

Büyüklerden biri eliyle karşıdaki koltukları gösterdi.

- Oturun.

Hazar yanıma oturdu.

Ben de ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirdim.

- Biri bana ne olduğunu söylesin artık.

Karşımdaki adam gülümsedi.

- Sabırsızlığın hiç değişmemiş.

- Çünkü kimse bir şey söylemiyor.

Hazar başını salladı.

- Ben de aynı şeyi soracaktım.

Adam kısa bir süre ikimize baktı.

Sonra önündeki çayı masaya bıraktı.

- İki ailenin uzun zamandır konuştuğu bir mesele var.

Hazar kaşlarını çattı.

Ben de dikkatimi tamamen ona verdim.

- Nasıl bir mesele?

Adam gülümsedi.

- Sizinle ilgili.

Hazar'la tekrar birbirimize baktık.

İçimden bir ses, birazdan duyacağımız şeyin bu konağın bütün düzenini değiştireceğini söylüyordu.

Ama henüz ne olduğunu bilmiyordum.

Ve açıkçası...

Öğle yemeğinden önce başıma bu kadar büyük bir iş açılmasını hiç beklemiyordum.