Bölüm 3 - Sessizlikten Kalanlar

Tarinya yedi yaşındaydı. Pencereden sarkan perdeler, odanın içini gri bir loşluğa boğarken, annesi yine mutfağın karanlığında sigarasını tüttürüyordu. Babası o sabah gitmişti. Önce sadece kahvaltıya çıkmış gibi… Sonra markete… En sonunda "birkaç günlüğüne" dedi. Gitti, ve daha hiç dönmedi.
Tarinya, küçük elleriyle battaniyesinin kenarını buruştururken, içindeki sessizliklerden biri konuştu.

Lunara fısıldadı:

“Gidebilirler. Ama sen buradasın. Gözlerini kapat, Tarinya. Gökyüzünde bir yıldız parlıyor. Senin yıldızın.”

O an bile, göğsündeki sıkışmayı çözmeye yetmişti Lunara’nın varlığı. Ama başka sesler de vardı içinde. Kapı gıcırdadığında ve annesi ağlamamak için dudaklarını ısırdığında, Solira içine doldu.

Solira çığlık attı:

“Neden bizi bırakıyorlar? Ne yaptık biz? Sevilmeyecek kadar ne yaptık?”

Tarinya bunu bilmek istiyordu. Ama yanıt yoktu. Cevap annesinin suskunluğunda, bardaktaki çayın soğukluğunda gizliydi. Sonra günler geçti. Annesi sessizleşti. Eller titredi. Uykular kaçtı.
Yurda bırakıldığında, elinde küçük bir peluş tavşanı vardı. Terkedilmiş çocukların yüzündeki o ortak ifade, onunkinde de vardı: Bekleyen ama beklememesi gerektiğini bilen gözler.
İlk gecesinde yatakhanede uykusu gelmedi. Diğer çocuklar mırıldanarak uyurken, zihninde yeni bir ses yükseldi:
Nalya.

Nalya sabırla söyledi:

“Bir şeyin biteceğini bilmek, acıyı daha taşınabilir yapar.
Burası geçici. Sen geçmeyecek bir şeysin.”

O andan sonra Tarinya, içindeki sesleri birer sır gibi sakladı. Ve her gece bir yıldız gibi parlayan Lunara, kızıl bir ateş gibi titreşen Solira, dimdik duran Nalya ve gölgelerin içinden gerçeği ayıklayan Norelle ile büyümeye başladı.
Kimse onun ne kadar kalabalık bir yalnızlıkla yaşadığını bilmiyordu.
Bu iç ses alışkanlığını annesinden kazanmıştı. Annesi ona her daim iç sesine güven demişti. Onlara yeteneklerine göre isim vermesini istemişti.

Ve Tarinya;
LUNARA: İçindeki sakinlik, her karanlıkta ona yol gösteren yıldız gibi.
NALYA: Dayanıklılık ve sabır. Ne zaman pes edecek olsa, bu ses devreye giriyor.
NORELLE: Zihin sesi., analitik ve keskin. Tehlikeyi fark eden o iç göz.
SOLİRA: Duyguların ta kendisi. En yoğun sevgi, en büyük korkular bu sesten geçer.

Annesiyle beraber bu isimleri seçmişlerdi. Ve o günden beri en büyük destekçileri bu sesler oldu.