Bölüm 2 - Sayfa 328.

Tarinya, kalbinin üstünde bir ağırlık hissetti. Sanki kitap, göğsüne yavaşça bir taş koymuştu ama bu taş acıtmıyor, hatırlatıyordu. Dili dışarı çıkmamış kelimeler gibiydi bu his.
Kitaba baktı... sayfa 328 boştu.
Ama... sayfanın ortasında, zar zor seçilen incecik bir el yazısı belirdi:

"Beklediğin senin içindeydi. Ama önce sustuklarını dinlemelisin."

Ve sonra... başka bir ses daha fısıldadı. Bu ses, ilkine göre daha sabırlıydı. Daha derinden...
Tarinya'nın kalbinin köşesine oturdu sanki.

"Zamanla anlayacaksın," dedi ses.
"Bazen sessizlik bile cevap verir."

Tarinya istemsizce mırıldandı:

"Bu sesler bana mı konuşuyor?"

Dükkan sessizdi. Ama içinde bir uğultu başlamıştı. Raflar arasında yürürken, bir kedi belirdi. Simsiyah, ama gözleri tıpkı yeşil bir bahar gibi parlaktı. Tarinya eğildi. Kedi gözlerini kırptı. Ve sanki onun düşüncesini okumuş gibi başını eğdi.

"İkinci ses," dedi Tarinya fısıltıyla.
"Adı... Nalya mı?"

Kitap birden kapandı.
Ve kapağında beliren ilk cümle şu oldu:

"KENDİNLE KONUŞTUĞUN HER AN, BİZ HEP ORADAYDIK."