Bölüm 1 - Sayfa 327.

(Kitabın adı bilinmiyor. Kapaksız. Rafların en kuytusundan düşmüş.)

Tarinya o sabah dükkanın tozlu raflarında geziniyordu. Kitaplar her zamanki gibi sessizdi; ama bu sabah, biri nefes alıyordu.
Evet, nefes...
Sanki sayfalarının arasından, çok eski bir ses dışarı sızıyordu.
Parmakları istemsizce uzandı, köşesi yıpranmış, adı silinmiş o kitaba dokundu.

Kitap, kendiliğinden açıldı.
Sayfa 327.
Ne ilk, ne son tam da ortası.
Orada yazan tek cümle, bütün bedenini ürpertti:

"Bazı kelimeler duyulmaz, hissedilir. Tıpkı senin gibi."

O an Tarinya bir şey hissetti.
Hafif bir titreşim parmak uçlarından kalbine yayıldı.
Ve sonra... bir ses duyuldu.
İçten, derinden, yumuşak ama net:

"Bu kitap senin sesin, ama henüz okumayı bilmiyorsun."

Tarinya nefesini tuttu. Gözleri büyüdü. Ses yankılanmaya devam etti ama çevrede kimse yoktu.
O an... ilk iç sesi doğmuştu. Ama Tarinya bunu, henüz bilmiyordu.