2.bölüm

Ertesi sabah sınıfa girdiğimde Duru çoktan yerindeydi.

Çantasını sıranın üzerine bırakmış, telefonuna bakıyordu.

"Geç kaldın."

"İki dakika."

"Yedi."

"Fark etmez."

Yanına oturdum.

Alara arkamızdan gelip sandalyeyi çekti.

"Bugün çok güzel görünüyorsunuz."

Duru başını kaldırdı.

"Sen de fazla neşelisin."

"Her zamanki halim."

Nilda çantasından kitabını çıkardı.

"Berfu'nun dün akşamki olaydan sonra okula gelmeyeceğini düşünmüştüm."

"Ben niye gelmeyeyim?"

"Yalın yüzünden."

"Onun için okul değiştirecek değilim."

Tam o sırada sınıfın kapısı açıldı.

Tuğra içeri girdi.

"Çekilin, kral geldi."

Duru başını kaldırmadan konuştu.

"Kimse seni çağırmadı."

Tuğra durdu.

"Ben de sana günaydın diyecektim."

"Demesen de olur."

Tuğra gülümsedi.

"Senin sabahları neden bu kadar tatlı olduğunu anlamıyorum."

Duru sonunda başını kaldırdı.

"Ben de senin neden bu kadar konuştuğunu anlamıyorum."

Sınıftan birkaç kişi güldü.

Tuğra sıraya yaslandı.

"Bak, sonunda benimle konuşuyorsun."

"Seninle konuşmuyorum. Cevap veriyorum."

"Arada çok büyük fark var."

"Benim için var."

Tuğra gülerek yerine geçti.

Duru arkasından baktı.

"Sinir bozucu."

Nilda kitabından başını kaldırdı.

"Hoşuna gidiyor."

Duru anında döndü.

"Ne?"

"Hiç."

Nilda tekrar kitabına döndü.

Ben gülmemek için dudağımı ısırdım.

Tam o sırada Yalın sınıfa girdi.

Arkasında Uraz vardı.

Yalın'ın gözleri bir anlığına bana geldi.

Sonra hemen başka tarafa çevrildi.

Ben de önüme döndüm.

Yanımızdan geçerken Alara'nın kalemini aldı.

"Bu senin mi?"

Alara kaşlarını kaldırdı.

"Hayır."

"Üzerinde ismin yazıyor."

"Yine de benim değil."

Yalın kalemi masaya bıraktı.

"Tamam."

Alara ona bakıp güldü.

"Çok garipsin."

"İlk defa mı fark ettin?"

Yalın yerine geçti.

Ben arkamı döndüğümde onunla göz göze geldim.

"Ne bakıyorsun?"

"Hiç."

"İyi."

"İyi.

önüme döndüm.

Alara kulağıma eğildi.

"İkiniz de çocuk gibisiniz."

"Karışma."

"Tamam, tamam."

---

Öğle arasında kantine indiğimizde Tuğra çoktan masayı kapmıştı.

Duru tepsisini masaya bıraktı.

"Buradan kalk."

Tuğra şaşkın şaşkın baktı.

"Niye?"

"Çünkü burası bizim masamız."

"Masada sizin isminiz mi yazıyor?"

Duru masaya baktı.

"Şimdi yazacağım."

Tuğra kahkaha attı.

"Sen gerçekten çok değişiksin."

"Sen de çok sinir bozucusun."

"Teşekkür ederim."

"İltifat etmedim."

"Ben öyle kabul ediyorum."

Duru gözlerini devirdi.

Nilda oturduğunda Uraz da karşıdaki sandalyeye geçti.

Nilda ona baktı.

"Orası dolu."

"Kim oturacak?"

"Benim çantam."

Uraz çantayı alıp yanındaki sandalyeye koydu.

"Şimdi boş."

Nilda birkaç saniye ona baktı.

"Sen gerçekten her şeye cevap vermek zorunda mısın?"

"Hayır."

"İyi."

"İstersen susarım."

"Sus."

Uraz sustu.

Beş saniye sonra Nilda dayanamadı.

"Niye gerçekten sustun?"

Uraz hafifçe gülümsedi.

"Sen istedin."

Nilda cevap vermedi.

Ben Alara'ya baktım.

Alara kaşlarını kaldırıp sessizce güldü.

---

Ders çıkışında koridor kalabalıktı.

Çantamı omzuma atıp kapıya yöneldiğim sırada biri önüme geçti.

Yalın.

"Çekil."

"Sen çekil."

"Ben önce geldim."

"Koridor senin değil."

"Senin de değil."

Birbirimize birkaç saniye baktık.

Sonra Yalın kenara çekildi.

Yanından geçerken omzum hafifçe ona değdi.

"Özür dilemeyeceğim," dedim.

"Ben de beklemiyorum."

"İyi."

"İyi."

Arkamdan Tuğra'nın sesi geldi.

"İkiniz çocuk gibi kavga ediyorsunuz."

Bir anda durdum.

Yalın da durdu.

Duru Tuğra'nın koluna vurdu.

"Sus."

"Ne yaptım?"

"Hiçbir şey."

Yalın bana bakmadan yürümeye devam etti.

Ben de Duru ve Alara'nın yanına gittim.

"Bir daha böyle konuşursa—"

"Ne yapacaksın?" dedi Alara.

"Hiç."

Nilda yanımızdan geçerken konuştu.

"İkiniz hâlâ birbirinizi seviyorsunuz."

Hepimiz aynı anda ona döndük.

"Ne?"

Nilda omuz silkti.

"Hiçbir şey."

Ve yürüyüp gitti.

Duru arkasından baktı.

"Bu kız bazen fazla doğru konuşuyor."

Alara gülümsedi.

"Berfu'nun yüzüne bak."

"Ne var?"

"Yüzün kıpkırmızı."

"Değil."

Duru güldü.

"Kesinlikle kıpkırmızı."

"İkiniz de susun."

Koridorun diğer ucunda Yalın durmuştu.

Bize bakıyordu.

Göz göze geldiğimizde bu kez ilk ben bakışlarımı kaçırdım.

"Berfu, hızlı ol!"

Alara'nın sesi merdivenlerin başından geldi.

"Geliyorum!"

Duru çoktan aşağı inmişti. Alara da arkasından giderken ben çantamın fermuarını kapatmaya çalışıyordum.

"Bekleyin!"

"Biz aşağıdayız!" diye seslendi Alara.

Çantamı omzuma geçirip merdivenlere yöneldim.

Koridor hâlâ kalabalıktı.

İlk birkaç basamağı hızlıca indim.

Sonra arkamdan bir ses geldi.

"Berfu!"

Dönüp bakmaya çalıştığım anda ayağım kaydı.

"Ah!"

Bir basamakta dengemi kaybedince elim korkuluğa uzandı ama yetişemedi.

Ayağım ters bastı ve birkaç basamak aşağı doğru kaydım.

Çantam omzumdan çıktı.

Sonra sertçe yere yapıştım.

Bir an hiçbir şey duymadım.

Merdivenler bir anda sessizleşmiş gibiydi.

"Berfu!"

Duru koşarak yanıma geldi.

"İyi misin?"

Cevap vermeye çalıştım.

"İyiyim..."

Ama ayağımı oynatınca yüzüm istemsizce buruştu.

"Hayır, değilsin."

Alara hemen yanımıza çömeldi.

"Başını vurdun mu?"

"Hayır."

"Herhangi bir yerin?"

"Ayağım..."

Duru ayakkabıma baktı.

"Üzerine basma."

Tam o sırada kalabalığın arasından Yalın geldi.

Arkasında Tuğra ve Uraz vardı.

Yalın'ın bakışları direkt bana çevrildi.

"Ne oldu?"

Duru tersçe cevap verdi.

"Merdivenden düştü."

Yalın bana baktı.

"Başını vurdun mu?"

"Hayır."

"Ayağını oynatabiliyor musun?"

"Biraz."

Yalın diz çöküp ayağıma bakmaya çalıştı.

Elimi hemen geri çektim.

"Dokunma."

Yalın kaşlarını çattı.

"Tamam."

Tuğra etrafa bakıp öğrencileri uzaklaştırmaya başladı.

"Çekilin biraz, ne bakıyorsunuz?"

Uraz telefonunu çıkardı.

"Revir görevlisine haber veriyorum."

"Ben yürürüm," dedim.

Duru hemen karşı çıktı.

"Hayır."

"Yürüyebilirim."

Yalın ayağa kalktı.

"Deneme."

Ona ters ters baktım.

"Emir verme."

"Emir vermiyorum."

"Öyle konuşuyorsun."

Yalın birkaç saniye sustu.

Sonra daha sakin bir sesle:

"Yaralanmışsın. Üzerine basarsan daha kötü olabilir."

"Ben hallederim."

"Berfu."

"Ne?"

"İnat etme."

"Senin sözünü dinleyeceğimi mi sanıyorsun?"

Yalın gözlerini devirdi.

"İki dakika önce merdivenden düştün. Şu an gerçekten bununla mı uğraşıyoruz?"

Tuğra araya girdi.

"İkiniz de kavga etmeyi bırakabilir misiniz?"

Duru başını salladı.

"Ben Berfu'yu revirde götüreceğim."

Ayağa kalkmaya çalıştığımda ayağımın üzerine basar basmaz acıyla geri oturdum.

"Tamam," dedim dişlerimin arasından. "Belki yürüyemiyorum."

Yalın hiçbir şey söylemeden çantamı yerden aldı.

"Ver onu."

"Hayır."

"Yalın."

"Çantanı taşıyorum."

"Ben taşıyabilirim."

"Şu an ayağının üzerine bile basamıyorsun."

Çantamı omzuna attı.

Ben cevap veremeden Uraz konuştu.

"Revir görevlisi geliyor."

Birkaç dakika sonra öğretmen geldi ve beni dikkatlice kaldırdı.

Yalın çantamı hâlâ taşıyordu.

"Çantamı ver."

"Revirden sonra."

"Yalın."

"Berfu."

Duru araya girdi.

"İkiniz de susun."

Tuğra gülmemek için yüzünü çevirdi.

"Bu ikisinin kavga etmediği bir gün görecek miyiz acaba?"

Duru ona baktı.

"Sen de sus."

Tuğra ellerini kaldırdı.

"Tamam, tamam."

Ben öğretmenin yardımıyla koridora doğru ilerlerken Yalın arkamızdan geldi.

"Ben de geliyorum."

Duru ona döndü.

"Neden?"

Yalın kısa bir an sustu.

Sonra omuz silkti.

"Çantası bende."

Duru gözlerini kıstı.

"Çantayı bırakabilirsin."

Yalın bana baktı.

Ben de ona baktım.

"Hayır," dedim. "Kalsın."

Yalın hiçbir şey söylemeden yürümeye devam etti.

İkimiz de hâlâ birbirimize soğuktuk.

Ama iki yıl sonra ilk kez...

Yalın yine benim yanımda yürüyordu.