Bölüm 4

Röportajcı, Sahra'nın sözlerinden sonra birkaç saniye sessiz kaldı.

Söyleyecek bir şey arıyor gibiydi. Belki de karşısındaki kadının yüzünde, kurduğu cümlenin devamını bulmaya çalışıyordu.

Sonunda hafifçe gülümsedi.

“Peki,” dedi. “Sizce insan, anılarında kalan birini gerçekten unutabilir mi?”

Sahra'nın bakışları bir anlığına kameradan uzaklaştı.

Bu kez cevap vermek için acele etmedi.

“Unutmak…” diye tekrarladı, kelimenin üzerinde düşünür gibi. “Bence insanlar bazı şeyleri unutmakla, onlarla yaşamayı öğrenmeyi birbirine karıştırıyor.”

Röportajcı başını hafifçe eğdi.

“Yani siz hâlâ hatırlıyorsunuz.”

Sahra'nın dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi.

“Bazı şeyleri hatırlamamak için insanın kendinden de vazgeçmesi gerekir.”

Bu kez sessizlik daha uzun sürdü.

Kamera kayıttaydı. Işıklar yüzüne vuruyordu. Karşısındaki insan, ondan bir cevap bekliyordu.

Sahra ise yıllar önce söylenmiş bir cümlenin içinde kaybolmuştu.

Sonra yeniden doğruldu, bakışlarını kameraya çevirdi.

“Sanırım bazı insanlar hayatınıza bir şeyler öğretmek için giriyor,” dedi. “Ama bazıları…”

Durdu.

Cümlesini tamamlamadan önce derin bir nefes aldı.

“Bazıları, hayatınızın neye benzeyeceğini değiştiriyor.”

Röportajcı bu kez sorusunu daha dikkatli seçti.

“Bunu size yaşatan biri mi oldu?”

Sahra cevap vermedi.

Yalnızca gülümsedi.

Ve ilk kez, o gülümsemenin ardında sakladığı bir şey olduğu açıkça hissedildi.

Gazeteci, Sahra'nın gülümsemesini fark etti. Fakat bu gülümsemenin ardında ne olduğunu anlayabilecek kadar onu tanımıyordu.

Önündeki notlara göz attı. Sahra hakkında daha önce yayımlanan haberlerden birkaçını okumuş, röportajdan önce kendince sorular hazırlamıştı. Yine de karşısındaki kadının bazı cevapları, kâğıda yazdığı soruların çok ötesine geçiyordu.

“Geçmişiniz hakkında çıkan haberlerde,” dedi, “hayatınızın bazı dönemlerini pek konuşmadığınızı fark ettim.”

Sahra bakışlarını ona çevirdi.

“İnsan her yaşadığını anlatmak zorunda değil.”

“Elbette. Ama sizi tanımak isteyen insanlar var. Özellikle de sizi bugünkü hâlinize getiren şeyleri.”

Sahra parmaklarını birbirine kenetledi.

“İnsanları bugünkü hâline getiren şeyler her zaman anlatılabilecek kadar güzel olmuyor.”

Gazeteci kısa bir süre sustu. Ardından önündeki notları kapattı.

“Öyleyse size geçmişinizle ilgili bir soru sormak istiyorum. Cevaplamak istemezseniz geçebiliriz.”

Sahra başıyla devam etmesini işaret etti.

“Hayatınızda, bugün olduğunuz kişi olmanızı sağlayan biri var mıydı?”

Soru oldukça basitti. Öyle ki Sahra, cevabı biliyor olmasına rağmen bir an ne söyleyeceğini bilemedi.

Çünkü bazı isimleri dile getirmek, onları yeniden hatırlamaktan daha zordu.

Gözlerini kameraya çevirdi.

“Evet,” dedi.

Gazeteci, ilk kez Sahra'nın cevabını beklediğinden daha kısa bulmuştu.

“Bize ondan bahsedebilir misiniz?”

Sahra'nın yüzündeki ifade değişmedi. Yalnızca gözlerindeki o belli belirsiz uzaklık yeniden belirdi.

“Belki bir gün.”

Ardından hafifçe gülümsedi.

“Bazı hikâyeleri anlatmaya başlamak için insanın hazır olması gerekiyor.”

Kamera çekime devam ediyordu.

Gazeteci başka bir soru sormak üzere notlarına uzandı. Sahra ise yeniden karşısındaki ışıklara baktı.

Bir zamanlar hayatında olan birini anlatmamıştı.

Ama onun varlığını, tek bir isim bile söylemeden, odaya taşımıştı.