3. Bölüm

Gördüklerimden emin olmak için tekrar kapıdan baktım. Bu sefer silüetle göz göze geldik. Ben şaşkınlıktan lal kesilirken karşımdakinin bir erkek silüeti olduğunu fark ettim. Ben ona bakarken erkek silüeti bana doğru gelmeye başladı; kıpırdayamadım. En sonunda, "Kimsin sen, ne işin var evimde?" diyebildim. Aramızda iki adımlık mesafe kalınca durdu. Yirmilerinin sonunda birine benziyordu, uzun boyluydu ama şu an önemli olan bunlar değil, evimde ne işi olduğuydu.
"Ben Komiser Mirza. Camınız kırılmıştı, seslendim ama ses gelmeyince bakmak istedim. Mesleki deformasyon..."
"Kimliğini göster!" dedim hemen. İkiletmedi, gösterdi; gerçekten komiserdi. Sanırım güvenebilirdim. Masayı işaret ettim, kahve hazırladım ve karşısına oturdum. Olanları en başından anlattım. Sonuna kadar dinledi beni. Konuşma bittiğinde bana numarasını verdi ve annemin hafızası yerine geldiğinde haber vermemi istedi. Birlikte kapının önüne geldik. Ayakkabılarını giyip bana döndü ve "Misafirperverliğin kadar olmasa da kahve çok güzeldi, teşekkürler," dedi ve göz kırptı. Bir şey dememi beklemeden gitti. Kafam daha çok karışmıştı. Odama girdim, dağınık yatağıma uzandım ve kendimi uykunun sıcak kollarına bıraktım.
6 SAAT SONRA
Gözlerimi açtığımda, son zamanlarda uyuduğum en verimsiz uykuyu uyumuşum gibi hissettim. Üzerimdeki yorgunluk geçmemişti. Yataktan zorla kalktım ve Derin'i aradım. Annemin durumunun iyi olduğunu ama hâlâ hafızasının yerinde olmadığını söyledi. Ben de hazırlandım ve kliniğe gittim. Ne olursa olsun sağlığına kavuşturmam gereken canlar vardı, Erim'in de öyle. O yüzden daha fazla gitmemezlik yapamazdım.
Kliniğin kapısının önüne geldiğimde derin bir nefes bıraktım ve içeri girdim. Muayenehaneye girdiğimde içeride Erim'i yavru kediye damar yolu açarken gördüm. Damar yolunu başarılı bir şekilde açtığında kafasını çevirip bana baktı. Beni görünce yüzündeki gülümseme fark edilmeyecek gibi değildi. Eldivenlerini çıkararak yanıma geldi ve bana sarıldı.
"Nasılsın?" diye sordu.
Ben daha ne olduğunu anlayamadan gözyaşlarım gözlerimden akmaya başladı, tutamıyordum ağlamamı. Ben de sarıldım Erim'e. Arkamdan bir ses geldiğini duydum. Hemen arkamı dönüp baktığımda temizlik görevlimiz Ayşe ablayı gördüm. Elindeki siyah kutuyla yanıma geldi.
"Işık Hanım kızım, bu kutu sanaymış," dedi.
Aldım kutuyu. Üstünde benim adımdan başka bir şey yazmıyordu. Yanımdaki masanın üstüne bıraktım kutuyu ve kapağını açtım. İçinde bir kâğıt vardı. Aldım elime ve okumaya başladım. Kâğıdın üzerinde "Sence baban gerçekten de eceliyle mi öldü?" yazıyordu.
Ben şok içinde elimdeki kâğıtta yazanı ikinci kez okumaya çalışırken arkamdan gelen Erim'in sesini duydum:
"Hemen kameralara bakıyorum, sen sakın korkma!" dedi.
Artık üstümdeki şaşkınlığım geçmişti ama yerine baş dönmesi eklendi. Daha fazla dayanamadım, gözlerimin kararmasına engel olamadım ve yere yığıldım. Yanımdaki Ayşe teyzenin endişe dolu sesi duyduğum son sesti. Karanlıkların içine gömüldüm.

**********************