2. Bölüm

Koşa koşa annemin doktorunun odasına gittim. Kapıyı aceleyle çaldım. Derin ne olduğunu anlayamadan peşimden geliyordu. Doktor Levent Bey, "Buyurun." dediği gibi hızla içeri girdim.
Levent Bey ayağa kalktı. "İyi misiniz Işık Hanım?" diye sordu. Cevap vermeden, "Annemin kafasına aldığı darbeler biri tarafından yapılmış olabilir mi?" dememle oturdu ve bana yanımdaki sandalyeyi göstererek oturmamı istedi. Hemen oturdum ve dinlemeye başladım.
Levent Bey konuşmaya başladı: "Ben de sizinle bu konuyu konuşmak istiyordun ama hemen sorarsam dayanamazsınız diye düşündüğüm için beklemeye karar verdim." Gerginliğim arttığı sırada Levent Bey devam etti: "Sanırım hazırsınız. Annenizin başına aldığı darbeler sert bir cisimle vurulmanın sonucu gibi duruyor. Belki küllük, belki vazo, belki de bardak... Yarıkların yanında cam parçaları bulduk. Annenizin şu anki durumu içinse, Meryem Hanım geçici hafıza kaybı yaşıyor, hiçbir şey hatırlamıyor. Ne zaman hafızası yerine gelir bilemiyoruz. Bu süreçte soru sorarak kafasını karıştırmamalıyız. Biraz daha hastanede kalmasını istiyoruz."
Kafamı sallamakla yetindim ve odadan çıktım.
Annemin kapısının önüne geldiğimde olanları Derin'e anlattım. O da benim kadar olmasa da şaşırmıştı. Kendimi annemin yanına gitmeye hazır hissetmiyordum ama eve gitmem lazımdı. Bu yüzden odaya girdim ve sedyenin yanındaki sandalyeye oturdum. Annem kafasını bana çevirdi; tepkisiz bakıyordu. Tebessüm ettim. Annem de bana tebessüm etti. "Kimsin?" dedi çatallı sesiyle. O an İçimde bir şeylerin kırıldığını hissettim. Annem beni hatırlamıyordu; bunu zaten biliyordum ama yaşamak çok üzücüydü. 26 yıldır beni büyüten annem beni hatırlamıyordu. Ona belli etmemeye çalıştım. "Işık ben." dedim.
Annem gülümseyerek "Ne güzel bir ismin var, kim koydu?" dedi. Gözünün içine bakarak "Annem ve 3 sene önce vefat eden babam koydu." dedim.
Gülümsemesi acı bir tebessüme döndü. "Başın sağ olsun, çok üzüldüm." dedi. Daha fazla bu duruma dayanmak istemedim ve bir şey söylemeden odadan çıktım. Yoldan bir taksi çevirdim; hastaneye ambulansla gelmiştim, bu yüzden arabam evde kalmıştı. Derin'i annemin yanında bıraktığım için aklım kalmayacaktı. Taksiciye evin adresini söyledim ve ağlamaya başladım; tuttuğum yaşlar gözlerimden akmaya başladı.
Taksiden indiğim gibi eve koştum. Kapıyı açtığım gibi salona daldım. Etrafa bakındım; yerlerde cam kırıkları, kurumuş kan damlaları ve annemin sarı çiçekli, kana bulanmış tokası...
Etrafıma bakındığım sırada içerden gelen sesle irkildim. Etrafımda kendimi koruyabileceğim bir nesne aradım. Köşeye tedbir amaçlı koyduğumuz yangın söndürme tüpünü kestirdim gözüme ve aldığım gibi sesin geldiği yere doğru yürümeye başladım. Ses mutfaktan gelmişti. Eğilerek kapının kenarından baktığımda mutfakta arkası dönük bir silüet görmemle geri çekildim. Evimde biri vardı ama ben tanımıyordum...
**************