1. Bölüm

Babamdan sonra annemi nasıl kaldıracağım, nasıl üstesinden geleceğim bilmiyordum. Hastanenin koridorunda yakın arkadaşım Derin’le oturuyordum. Ağlamak istiyordum ama ağlayamıyordum. İki saattir buradaydık; ne oldu, nasıl oldu bilmiyordum.
Ameliyathanenin kapısı açıldı. Hemen doktorun yanına gittim. "Annem nasıl, durumu ne, ne oldu?" diye sıraladım sorularımı.
Doktor tebessüm ederek konuşmaya başladı: "Öncelikle sakin olun. Ameliyatı iyi geçti. Kafasına iki darbe almış; ciddi darbeler bunlar. Sonuçlarını uyandıktan sonra öğrenebiliriz. Şu anlık uyanana kadar yoğun bakımda tutacağız." dedi.
"Görebilir miyim? Kısa kalacağım, söz." dedim.
Doktor, "Olur, hemşire arkadaşlar sizi hazırlasın. Çok kalmak yok ama." dedi ve uzaklaştı. Derin hemen bana sarıldı. "Meryem teyzenin iyi olacağını biliyordum Işık." dedi ve benden ayrılıp elimi tuttu.
Birlikte hemşirenin yanına gittik. Derin’den ayrılıp hazırlandım ve annemin yanına gittim. Sedyanin yanında mavi bir sandalye vardı; oturdum hemen. Tuttum annemin elini, "Anne..." dedim; cevap gelmedi. "Ben geldim, hadi uyan. Birlikte klinikteki hayvanları sevelim." dedim.
Veterinerdim ben annem kliniğe geldiğinde birlikte klinikteki hayvanları severdik. Yine birlikte klinikteki hayvanları sevecektik, biliyordum. O an gözümden bir damla yaş aktı ve annemle benim elimizin üstüne düştü. Ama annemden yine tepki alamadım.
Konuşmadım, dakikalarca baktım sadece. Hemşire geldi ve çıkmam gerektiğini söyledi. Annemin eline minik bir öpücük bıraktım ve odadan çıktım.
Saat sabah 9'a geliyordu. Telefonumu elime aldım ve ortağıma bu gün kliniğe gelemeyeceğimi söyledim. Sağ olsun ortağım Erim anlayışlı bir insandı ve bana teselli vermeye çalıştı ama bu konuda kötü olduğunun o da farkındaydı; bu yüzden çok uzatmadı. Derin, koşarak yanıma geldi nefes nefese kalmıştı. "Işık!" diye bağırdı. "Uyandı! Annen uyandı, koş!" dedi.
O sırada Derin yanıma varmıştı ve kolumdan tuttuğu gibi peşinde sürüklemeye başladı. Yoğun bakımın önündeki doktorun yanında durduk. "Annem nasıl?" diye sordum, hiç beklemeden.
"İyi, merak etmeyin. Normal odaya alacağız, o zaman görebilirsiniz." dedi.
Yarım saat sonra Derin'in zorlamasıyla kahvaltı yapmıştık ve kafeteryada oturuyorduk. Derin'in teyzesi Ateş abla annemin yakın arkadaşıydı. Ben hastaneden ayrılmak istemediğim için bize evimizden temiz kıyafetler getirecekti.
Biz de birazdan annemin yanına gidecektik. Telefonumun çalmasıyla irkildim. Hemen elime alıp kimin aradığına baktım. Ateş abla arıyordu.
"Alo, Ateş abla?" dememle kadın hemen konuşmaya başladı: "Sizin evin penceresine ne oldu? Neden kırık?" diye sordu. Başta kimin evinden bahsettiğini anlamadım ama sonra annemle bana kıyafet getirmek için bizim eve gittiğini ve ben evimizin camının neden kırık olduğunu bilmediğimi fark ettim.
****************
Yorumlarınızı benimle paylaşırsanız çok sevinirim ilk deneyimim 🤗🤗