İsfad one shot kitap kapağı

1. bölüm / 1

Kitli kaldık

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: Kitli kaldık
  1. 1 Kitli kaldık1.510 kelime · Okuduğun bölüm

Koridor her zamanki gibi kalabalıktı. Öğrenciler sınıflarına yetişmeye çalışırken Ali ve İlge, okulun en büyük dedikodusunu konuşuyordu.
"Ben söylüyorum, bunlar kesin birbirinden hoşlanıyor," dedi Ali sırıtarak.
İlge gözlerini devirdi. "Kesinlikle. Sadece ikisi de kabul etmiyor."
Bahsettikleri kişiler, okulun en dikkat çeken öğrencilerinden ikisiydi.
İso, okulun tanınan ukala ama bir o kadar da cool çocuğuydu. Kendine güveni yüksekti ve çoğu zaman insanları sinir etmeyi başarırdı.
Fadime ise cesur, lafını sakınmayan ve kimseden çekinmeyen bir kızdı. Birisi ona sataşırsa karşılığını mutlaka verirdi.
Ne zaman aynı ortamda bulunsalar tartışıyorlardı.
"O çocukla mı? Asla!" diyordu Fadime.
İso da aynı şekilde cevap veriyordu:
"Fadime mi? Şaka yapıyorsunuz herhalde."
Ama Ali ve İlge buna hiç inanmıyordu.
Öğle arasında planlarını uygulamaya karar verdiler.
"Tek çözüm onları baş başa bırakmak," dedi İlge.
Ali şeytanca gülümsedi.
Bir süre sonra ikisi, İso ve Fadime'yi farklı bahanelerle spor odasına çağırdı.
"Antrenman malzemeleriyle ilgili bir şey varmış," dedi Ali İso'ya.
"Öğretmen seni çağırıyor," dedi İlge Fadime'ye.
İkisi de şüphelenmeden içeri girdi.
Kapı kapanır kapanmaz dışarıdan bir "klik" sesi duyuldu.
Fadime kaşlarını çattı.
"Bu ses de neydi?"
İso kapıya yöneldi, kolu çevirdi ama kapı açılmadı.
Bir an sessizlik oldu.
Sonra koridordan Ali ve İlge'nin kahkahaları duyuldu.
"Kapıyı açın!" diye bağırdı Fadime.
Dışarıdan Ali'nin sesi geldi:
"Birbirinizi tanıyın diye biraz zaman veriyoruz!"
İso derin bir nefes aldı.
"Harika. Gerçekten harika."
Fadime kollarını bağladı.
"Seninle aynı odada kalmaktansa matematik sınavına girmeyi tercih ederdim."
İso gülümsedi.
"İlk kez aynı fikirdeyiz."
Ama ikisinin de bilmediği bir şey vardı...
Bu spor odasında geçirecekleri saat, hayatlarını tamamen değiştirecekti.
İso kapıyı bir kez daha zorladı ama kapı hâlâ açılmıyordu.
"Harika," dedi alaycı bir şekilde. "Ali ve İlge'nin zekâ seviyesi yine zirvede."
Fadime kapıya vurdu.
"Hey! Açın şunu!"
Koridordan ses gelmedi.
Tam o sırada okulun anons sistemi cızırdadı.
"Değerli öğrenciler, teknik bir arıza nedeniyle okul bugün erken tahliye edilecektir. Lütfen öğretmenlerinizin yönlendirmelerine uyunuz."
İso ve Fadime aynı anda birbirlerine baktılar.
"Erken mi bitiyor?" dedi Fadime.
"Galiba öyle."
Aslında bu durum Ali ve İlge'nin planında yoktu. Onlar sadece arkadaşlarını kısa süreliğine spor odasında bırakmayı düşünmüşlerdi. Okulun erken boşaltılacağından haberleri bile yoktu.
Koridordan ayak sesleri duyuldu. Sonra sesler yavaş yavaş azaldı.
Birkaç dakika sonra okul tamamen sessizleşti.
Bu sessizlik Fadime'nin hoşuna gitmemişti.
"Sanırım herkes gitti."
"Fark ettim," dedi İso.
Bir süre sonra koridordaki ışıklar titremeye başladı.
Bir...
İki...
Üç...
Ve birden bütün ışıklar söndü.
Spor odası karanlığa gömüldü.
Fadime istemsizce irkildi.
"Ne oldu?!"
"Elektrikler kesildi galiba."
İso'nun sesi sakin çıkıyordu ama karanlıkta onun yüzü bile görünmüyordu.
Fadime her ne kadar cesur biri olsa da karanlık ve kapalı alanlardan hiç hoşlanmazdı.
"Evet... harika..." dedi sesindeki gerginliği gizlemeye çalışarak.
Bir köşeden metal bir eşyanın devrilme sesi geldi.
TAK!
Fadime olduğu yerde sıçradı.
"Bu da neydi?!"
"Muhtemelen bir top arabası."
"Muhtemelen mi?"
İso telefonunu çıkardı ve el fenerini açtı.
Zayıf ışık spor odasını aydınlattı.
"Bak, korkacak bir şey yok."
Fadime cevap vermedi.
İso ilk kez onun yüzündeki tedirginliği fark etti.
"Sen... korkuyor musun?"
"Hayır."
"Kesin mi?"
"Kesin."
Tam o anda koridordan uzun bir gıcırtı sesi geldi.
GIIIIIIİK...
Fadime refleksle İso'nun kolunu tuttu.
İkisi de birkaç saniye boyunca donup kaldı.
Fadime ne yaptığını fark edince hemen elini çekti.
"Ben sadece..."
İso hafifçe gülümsedi.
"Tabii. Kesinlikle korkmuyorsun."
Fadime ona ters ters baktı.
Ama içten içe, karanlık spor odasında yalnız olmadıkları için ilk kez mutlu olmuştu.
Ve koridorun diğer ucunda, onların henüz fark etmediği başka bir ses yankılanıyordu...
Karanlık spor odasında yalnızca İso'nun telefonunun ışığı vardı.
Sessizlik giderek ağırlaşıyordu.
Fadime kollarını birbirine doladı.
"Şimdi ne yapacağız?" diye sordu.
İso omuz silkti.
"Bilmiyorum."
"Nasıl yani bilmiyorum?"
"Okul boşaltıldı, kapılar kilitlendi. Şu an gerçekten bilmiyorum."
Fadime derin bir nefes verdi.
"Harika. Gerçekten harika."
Okul erken kapatıldığı için kalorifer sistemi de durmuştu. Bir süre sonra spor odasının içi hissedilir şekilde soğumaya başladı.
Fadime önce önemsememeye çalıştı.
Ama dakikalar geçtikçe üşümeye başladı.
Kollarını daha sıkı sardı.
İso bunu fark etti.
"Üşüyor musun?"
"Hayır."
Tam o sırada Fadime hafifçe titredi.
İso kaşını kaldırdı.
"Tabii."
"Bir şey demedim."
"Belli oluyor."
Fadime gözlerini kaçırdı.
Soğuk gerçekten rahatsız etmeye başlamıştı.
İso birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra üzerindeki cekete baktı.
Bir an tereddüt etti.
Normalde böyle şeyler yapan biri değildi.
Hele Fadime'ye karşı hiç değildi.
Ama sonunda ceketini çıkardı ve fark ettirmemeye çalışarak Fadime'nin omuzlarına bıraktı.
Fadime şaşkınlıkla ona baktı.
"Ne yapıyorsun?"
"Abartma."
"Ama sen?"
"Ben iyiyim."
"İso..."
"Üşüyordun. O kadar."
Fadime birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Ceket hâlâ sıcaktı.
Üzerinde hafif bir parfüm kokusu vardı.
İso ise çoktan başka tarafa bakmıştı, sanki yaptığı şey önemli değilmiş gibi davranıyordu.
"Teşekkür ederim," dedi Fadime sessizce.
İso başını çevirmeden cevap verdi.
"Rica ederim."
İkisi de sustu.
İlk kez aralarında kavga yoktu.
İlk kez birbirlerine laf sokmaya çalışmıyorlardı.
Spor odasının karanlığında, soğuk havaya rağmen ortam bir anlığına daha sıcak gelmişti.
Ama ikisinin de haberi olmayan bir şey vardı.
Ali ve İlge, arkadaşlarının okulda mahsur kaldığını henüz fark etmemişti... ve dışarıda hava giderek daha da kötüleşiyordu.
Spor odasının içi sessizdi.
Fadime, İso'nun verdiği ceketi omuzlarına daha sıkı çekti. Soğuk biraz azalmıştı ama hâlâ rahatsız ediciydi.
Tam o sırada dışarıdan hafif bir ses duyuldu.
İso pencereye doğru baktı.
"Yağmur başladı galiba."
Birkaç saniye içinde hafif sesler şiddetlendi.
Yağmur, okulun camlarına sertçe vurmaya başladı.
Gökyüzü kararmıştı.
Bir şimşek çaktı.
Spor odasının penceresi bir anlığına beyaz ışıkla aydınlandı.
Fadime irkildi.
İso bunu fark etti.
"Yoksa..."
"Bir şey yok."
"Yağmurdan mı korkuyorsun?"
"Hayır."
Fadime'nin cevabı fazla hızlı gelmişti.
İso hafifçe gülümsedi.
"Yine mi hayır?"
Tam o sırada gök gürledi.
GÜÜÜÜM!
Fadime istemsizce gözlerini kapattı.
İso'nun gülümsemesi kayboldu.
"Gerçekten korkuyorsun."
Fadime başını eğdi.
Bir süre sessiz kaldı.
Sonunda isteksizce konuştu.
"Küçükken kötü bir fırtınada evde yalnız kalmıştım."
İso dikkatle dinliyordu.
"O günden sonra şiddetli yağmuru hiç sevmedim."
Dışarıda yağmur daha da hızlandı.
Camlara vuran damlaların sesi bütün binada yankılanıyordu.
Fadime pencereye bakmamaya çalışıyordu.
Bir şimşek daha çaktı.
Ardından gelen gök gürültüsü spor odasını doldurdu.
Fadime omuzlarını kasınca İso derin bir nefes verdi.
"Merak etme."
Fadime ona baktı.
"Ne?"
"Burada bir şey olmayacak."
"Bu kadar emin konuşuyorsun."
"Birinin sakin kalması lazım."
Fadime hafifçe güldü.
"Sen mi sakin kalıyorsun?"
"Tabii."
"Geçen ay bir örümcek görünce masanın üstüne çıkan kişi sen değil miydin?"
İso hemen itiraz etti.
"O dev gibiydi."
Fadime ilk kez gerçekten gülmeye başladı.
Gerginliği biraz olsun azalmıştı.
İso da istemeden gülümsedi.
Dışarıda yağmur devam ediyordu.
Ama artık Fadime, karanlık spor odasında kendini biraz daha güvende hissediyordu. Çünkü ilk kez yanında onu sakinleştirmeye çalışan biri vardı. Ve bu kişinin İso olması, ikisini de şaşırtıyordu.
Yağmur durmak yerine daha da şiddetlendi.
Spor odasının camlarına vuran damlalar sanki küçük taşlar gibi ses çıkarıyordu.
Bir şimşek daha çaktı.
Ardından gelen gök gürültüsü bütün binayı titretti.
GÜÜÜM!
Fadime istemsizce irkildi.
Bu kez korkusunu gizlemeye çalışmadı.
Kollarını kendine sardı ve başını eğdi.
İso onu sessizce izledi.
Normalde Fadime'yi hep cesur, kendinden emin ve korkusuz görmüştü.
Şimdi ise gerçekten korktuğunu fark ediyordu.
Bir süre ne yapacağını bilemedi.
Sonra yavaşça yanına yaklaştı.
"Fadime..."
Fadime başını kaldırdı.
Tam o sırada bir gök gürültüsü daha duyuldu.
Fadime gözlerini kapattı.
İso kısa bir tereddütten sonra kolunu onun omuzlarına doladı ve onu kendine çekti.
"Hey," dedi sakin bir sesle. "İyisin."
Fadime önce şaşırdı.
İso'nun böyle bir şey yapmasını hiç beklemiyordu.
Ama dışarıdaki fırtına yüzünden itiraz edecek hâlde de değildi.
Bir süre sessiz kaldı.
İso'nun sesi yeniden duyuldu.
"Bak."
"Ne?"
"Yağmur sadece yağmur."
"Bu hiç yardımcı olmadı."
İso hafifçe güldü.
"Tamam, kabul."
Fadime de istemeden gülümsedi.
Dışarıdaki gök gürültüsü devam ediyordu ama artık eskisi kadar korkutucu gelmiyordu.
İso onu bırakmadı.
Fadime ise ilk kez geri çekilmedi.
İkisi de bunun ne kadar garip bir durum olduğunun farkındaydı.
Sabah olsa birbirleriyle yine tartışabilirlerdi.
Ama şu an, karanlık ve soğuk spor odasında, tek düşündükleri şey fırtınanın geçmesini beklemekti.
Ve ilk kez, sessizlik ikisine de rahatsız edici gelmiyordu.
Gece ilerledikçe yağmur yavaş yavaş dindi.
Spor odasının içi hâlâ serindi.
İso ve Fadime, bir süre daha konuşmaya devam ettiler. Önce okuldan, sonra öğretmenlerden, sonra da birbirleri hakkında düşündükleri şeylerden...
Saatler geçtikçe yorgunluk ağır basmaya başladı.
"Galiba uyuyacağım," dedi Fadime gözlerini ovuşturarak.
"Ben de çok farklı durumda değilim."
Spor salonundaki minderleri yan yana çektiler.
Başta aralarında biraz mesafe vardı.
Ama gece boyunca soğuk yüzünden farkında olmadan birbirlerine yaklaşmışlardı.
Sonunda ikisi de uyuyakaldı.
Ertesi sabah...
Ali ve İlge okulun kapısına geldiklerinde ikisinin telefonlarına da ulaşılamadığını fark etmişti.
"Yoksa..." dedi İlge.
Ali'nin gözleri büyüdü.
"Biz onları içeride mi unuttuk?!"
İkisi de koşarak spor odasına gittiler.
Kapının kilidini açtılar.
Kapı yavaşça aralandı.
İçeri baktıkları anda ikisi de donup kaldı.
Minderlerin üzerinde İso ve Fadime uyuyordu.
Üstelik gece boyunca soğuktan birbirlerine yaklaşmışlardı.
Fadime'nin başı İso'nun omzundaydı.
İso'nun kolu da farkında olmadan Fadime'nin etrafına dolanmıştı.
Tam anlamıyla sarmaş dolaş görünüyorlardı.
Ali'nin ağzı açık kaldı.
İlge heyecandan Ali'nin kolunu sıktı.
"ALI!"
"GÖRÜYORUM!"
"ALI GÖRÜYOR MUSUN?!"
"EVET GÖRÜYORUM!"
İkisi de kahkahalarını zor tutuyordu.
Tam o sırada İso'nun gözleri aralandı.
Kapıda dikilen Ali ve İlge'yi görünce birkaç saniye ne olduğunu anlayamadı.
Sonra Fadime'nin başının omzunda olduğunu fark etti.
Bir anda doğruldu.
"NEYE BAKIYORSUNUZ SİZ?!"
Bu bağırışla Fadime de uyandı.
O da durumu fark edince yüzü kıpkırmızı oldu.
"Bu... bu göründüğü gibi değil!"
Ali sırıtıyordu.
"Tabii değil."
İlge de başını salladı.
"Kesinlikle değil."
İso ve Fadime aynı anda itiraz etti:
"KESİN SESİNİZİ KESİN!"
Ama Ali ve İlge'nin yüzündeki muzip gülümsemeye bakılırsa, bu olayı uzun süre unutmaya hiç niyetleri yoktu.

İşte one shot hikayem nasıl buldunuz

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

562okunma 26beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…