Tanışma

Bunu karanlık, mafya temalı bir hikâye olarak yazalım. İpek'in geçmişine, sert karakterine, ekibin arasındaki ilişkilere ve bardaki göreve ağırlık vereceğim. Gerçek hayatta uygulanabilecek suikast veya saldırı talimatlarına girmeden, sahneyi ayrıntılı ve gerilimli tutacağım.

# İPEK — TAHTIN VARİSİ

Ben İpek. Bu dünyaya savaşmak için gelmişim.

Bir akşam, tahminimce yedi yaşındayken, babamın öldüğü gece annem beni kapının önüne koydu. Yağmurun altında kaç saat oturdum bilmiyorum ama gözlerim kararmaya başlamıştı.

Uyandığımda deri bir koltukta yatıyordum. Etrafım lüks kokuyordu. Ağır parfümler, pahalı mobilyalar, mermer zeminler... Zenginliği temsil eden her şey vardı.

Benim burada ne işim vardı?

Alessio, namıdiğer Fransa'nın mafya lideri... Adını duyanların bile sesini alçalttığı, karşısında insanların titrediği adam.

Beni o gece bulup yanına aldı.

Yıllar önce evlenmişti fakat düşmanları karısını öldürmüştü. Karısının hamile olduğunu öğrendiğinde beni, kaybettiği eşinin ona gönderdiği bir melek olarak görmeye başlamıştı.

Beni büyüttü. Eğitti. Güçlü olmamı istedi. Yıllar içinde yetenekli, soğukkanlı ve disiplinli biri oldum.

Ama bunun bir bedeli vardı.

Geçmişimden kalan derin yaralar, morluklar ve unutamadığım geceler... Bir süre sonra herkesle bağımı kestim. İnsanlara güvenmeyi bıraktım.

Çünkü Alessio'dan sonra bu dünyada kimseye ihtiyacım yoktu.

Bir gün onun tahtına ben geçecektim.

Ama önce onun kurduğu suikastçı grubunun başına geçmeliydim.

Ekibimiz dört kişiydi:

- **İpek (Ben):** Grubun lideri. Alessio'nun yetiştirdiği, kararları veren ve ekibin sorumluluğunu taşıyan kişi.
- **Alyos:** Ekibin en sessiz üyesi. Kolay kolay konuşmaz ama her şeyi fark eder.
- **Hayat:** Ekibin en konuşkan ve neşeli görünen üyesi. Ciddileştiğinde kimse onunla şakalaşamaz.
- **Murat:** Ekibin en tecrübeli üyelerinden. Her zaman mantıklı düşünür ve İpek'in kararlarını sorgulamaktan çekinmez.

## Saat 23.40 — Paris, özel bir gece kulübü

**

O gece hepimiz şehrin en lüks barlarından birindeydik. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir eğlence gecesi gibi görünüyordu. İçeride pahalı içkiler, loş ışıklar, yüksek müzik ve kalabalık vardı.

Ama bizim orada bulunma sebebimiz eğlenmek değildi.

Dördümüz, arka taraftaki özel bölümde oturuyorduk.

Üzerimde siyah, sırt detaylı bir elbise vardı. Saçlarımı açık bırakmıştım. Bileğimde Alessio'nun bana yıllar önce verdiği gümüş bileklik duruyordu.

Masadaki dosyayı açtım.

**Hayat:** İpek, gerçekten bu gece mi?

**İpek:** Alessio'nun emri.

**Murat:** Hedefin kim olduğunu biliyoruz. Ama neden özellikle bu gece?

**İpek:** Çünkü Alessio öyle istedi.

**Alyos:** Bir şeyler ters gidiyor.

Başımı kaldırıp Alyos'a baktım.

**İpek:** Açık konuş.

**Alyos:** Bize verilen bilgiler eksik. Bu kadar önemli bir görev için fazla sessizler.

Dosyayı kapattım.

**İpek:** O zaman eksik olanı öğreneceğiz.

**Hayat:** Senin şu sakin konuşman var ya, beni asıl o korkutuyor.

**İpek:** Korkuyorsan eve gidebilirsin.

**Hayat:** Saçmalama. Seni burada yalnız mı bırakacağım?

Murat saatine baktı.

**Murat:** Alessio arıyor.

Telefonumu masadan alıp aramayı açtım.

**İpek:** Dinliyorum.

**Alessio:** Nerdesin?

**İpek:** Bardayız.

**Alessio:** Her şey hazır mı?

**İpek:** Hazır. Ama dosyada eksik bilgiler var.

Karşı tarafta birkaç saniyelik sessizlik oldu.

**Alessio:** Sana ne söylendiyse onu yap, İpek.

**İpek:** Ben emirleri sorgulamam. Ama eksik bilgiyle karar da vermem.

**Alessio:** Bazen fazla cesur oluyorsun.

**İpek:** Beni böyle yetiştiren sendin.

Alessio kısa bir nefes verdi.

**Alessio:** Dikkatli ol. Bu gece yalnızca hedefinizle ilgilenmiyorsunuz.

**İpek:** Ne demek istiyorsun?

Telefon kapandı.

Bir süre ekrana baktım.

**Hayat:** Ne dedi?

Telefonu masaya bıraktım.

**İpek:** Bir şey saklıyor.

**Murat:** Bence bu gece düşündüğümüzden daha büyük bir mesele var.

Tam o sırada barın girişinde bir hareketlilik oldu. Alyos başını kaldırdı.

**Alyos:** İpek...

**İpek:** Ne oldu?

**Alyos:** Bizi izleyen biri var.

Yavaşça arkamı döndüm.

Kalabalığın arasında duran adam doğrudan bana bakıyordu.

Yüzünü tanımıyordum.

Ama boynumdaki Alessio'nun verdiği kolyeye baktığında yüzündeki ifade değişti.

**Hayat:** İpek, o adam seni tanıyor mu?

Bardağımı masaya bıraktım.

**İpek:** Sanırım bu gece görevimizden daha büyük bir sorunumuz var.

Ayağa kalktım.

**İpek:** Çocuklar, gecemiz daha yeni başlıyor.

İpek: Ben lavaboya gidiyorum.

Hayat: Saçmalama, İpek!

İpek: O bana bakıyor, ben ne yapayım?

Murat: İpek, bekle. Tek başına gitme.

Ama çoktan ayağa kalkmıştım. Üçünü arkamda bırakıp lavaboya doğru ilerledim.

Koridor, barın aksine oldukça sessizdi. Aynanın karşısına geçip saçlarımı düzelttim. Tam o sırada arkamdan bir erkek sesi duydum.

Adam: Demek Alessio'nun küçük prensesi sensin.

Başımı kaldırıp aynadan arkamdaki adama baktım.

Uzun boylu, geniş omuzlu, koyu renk saçlıydı. Üzerindeki siyah takım elbise kusursuz duruyordu. Keskin yüz hatları ve açık renk gözleri vardı. Kabul etmeliyim ki oldukça yakışıklıydı.

Ama yüzündeki kendinden emin gülümseme sinirlerimi bozmuştu.

İpek: Sen kimsin?

Adam: Önce bir merhaba diyebilirdin.

İpek: Önce kim olduğunu söyleyebilirdin.

Adam hafifçe güldü.

Adam: Adrian.

İpek: Güzel. Şimdi kapının yolunu tut.

Adrian: Her zaman bu kadar huysuz musun?

İpek: Sen her zaman bu kadar rahatsız edici misin?

Yanımdan geçmeye çalışırken koluma dokundu. Elini hemen üzerinden çektim.

İpek: Bana dokunma.

Adrian: Sakin ol, küçük hanım.

İpek: Son kez söylüyorum. Çekil önümden.

Adrian kapıya yönelmek yerine önümde durdu.

Adrian: Alessio'nun seni bu kadar tehlikeli biri olarak anlattığını düşünmemiştim.

İpek: Demek benim hakkımda konuşuyor.

Adrian: Hem de çok.

Bir anda yüzündeki gülümseme kayboldu.

Adrian: Özellikle geçmişin hakkında...

Bakışlarım sertleşti.

İpek: Benim geçmişim seni ilgilendirmez.

Adrian: Belki de sandığından daha fazla ilgilendiriyordur.

Artık sabrım tükenmişti. Aramızdaki tartışma kısa sürede büyüdü. Adrian'ın önümden çekilmemesi üzerine ikimiz de birbirimize karşılık verdik. Birkaç saniye içinde koridorda büyük bir arbede başladı.

Adrian beklediğimden güçlüydü. Ben de kolay kolay geri adım atan biri değildim. Birbirimizi itip kakarken yan taraftaki küçük masa devrildi.

Adrian: Sen gerçekten delisin!

İpek: Bunu yeni mi fark ettin?!

Tam o sırada koridorun kapısı açıldı.

Hayat: İPEK?!

Arkasından Murat ve Alyos da geldi.

Murat: Yine ne yaptın sen?!

Adrian ceketini düzelterek bana baktı.

Adrian: Arkadaşların gelmiş.

İpek: Ne yazık ki.

Hayat ikimizin arasında durup Adrian'a baktı.

Hayat: Bir dakika... Bu yakışıklı kim?

İpek: HAYAT!

Adrian gülümseyerek elini uzattı.

Adrian: Adrian.

Hayat: Hayat. Memnun oldum. Gerçi biraz olaylı tanıştınız.

İpek: Ben gidiyorum. İkiniz de susun.

Adrian arkamdan seslendi.

Adrian: Tekrar görüşeceğiz, İpek.

Durup omzumun üzerinden ona baktım.

İpek: Umarım görüşmeyiz.

Bardan çıkıp kendi evime gitmek yerine doğrudan babamın evine gittim. Aklım hâlâ o adamdaydı. Adrian... Bu ismi bir yerden duymuş gibiydim.

Eve girdiğimde korumalar beni selamladı. Doğrudan salona geçtim. Alessio koltukta oturmuş, elindeki viski bardağıyla ilgileniyordu.

İpek: Lider!

Alessio: Buradayım, kızım.

İpek: Lider, o piç kim?

Alessio: Hangi piç?

İpek: Adrian Madıyan! Böyle biri var mı?

Alessio'nun elindeki bardak bir anlığına havada kaldı. Sonra yavaşça masaya bıraktı.

Alessio: Demek zamanı gelmiş.

Nasılll